07-07-2014 Over napraten, na apen en oranje.

Hey kleine Knabbel,

Het is weer even de hoogste tijd om bij te kletsen. Want wanneer mensen tegen me zeggen: geniet er maar van want het gaat allemaal zo snel!! Dan hebben ze dus gelijk.
Nu is het genieten niet zo moeilijk. Dat doe ik automatisch als het om jou gaat. En snel gaat het zeker. Al zijn er nog genoeg dingen waar je lekker de tijd voor neemt.

Laten we maar beginnen met de officiële ontwikkelingen.
Een paar weken geleden mochten we weer even langs bij het consultatie bureau. Eigenlijk stelt het niks voor, maar het schijnt erbij te horen. Deze keer geen prikken dus bleef het bij meten en wegen. Dit was weer netjes binnen de gestelde normen. Daarna nog even kletsen over je ontwikkelingen. Of je wel 2 blokjes op elkaar kan zetten? En hoe je dat dan doet? Ach, hier thuis zet je torentjes op elkaar, en dan tellen we ook gelijk van 1 naar 10. Je zegt dan nog niet alle cijfers maar je kent de volgorde en af en toe als papa bij 6 is, dan zegt Bram 7 en 8.
Een andere vraag was of je ook al wat meer woordjes weet als papa en mama. Hier heb jij zelf, op jouw onnavolgbare wijze antwoord op gegeven terwijl je ondertussen elk hoekje van de spreekkamer aan het onderzoeken was. Kortom, alles naar wens en dus weer naar huis. volgende afspraak, over een half jaar.

En dat brengt me dan op de overvloed aan woorden die je in korte tijd leert. En niet alleen het nazeggen, maar ook woorden als reactie op...
Om te beginnen begin je al vroeg nette jongen te worden. Wanneer we je iets geven (of als je ons wat geeft) klinkt het regelmatig en op vrolijke toon: DANKUUU. En wanneer je 's avonds moe begint te worden roep je uit jezelf al: NA BED.
Omdat hier regelmatig de TV op nick jr. staat leer je ook veel woorden en liedjes van de verschillende programma's. Zo zing en schud je vrolijk mee met "Umizoomi" Reageer je als papa begint te zingen met: Ja dat is......???? "DIEGOOOO..... GO DIEGO GO"Wa
En dat reageren van jou bracht papa ook op een ideetje. Aangezien het WK voetbal in volle gang is had papa je de wave al geleerd. Maar wanneer papa nu een wedstrijd kijkt en roept: "Scheids!!!" Dan vul jij dat aan met: "GELE KAART"

Tja, het WK voetbal. Papa leeft zich helemaal in met het gebeuren in Brazilië en het Nederlands elftal. En op de dagen dat "ORANJE" speelt zijn jij en papa in de nationale kleuren gekleed. Papa altijd een oranje t-shirt en jij in het oranje of het rood-wit-blauw.
Wanneer de wedstrijd niet te laat is, dan kijk je de eerste helft mee. Tenminste, je bent druk bezig met de diverse toetertjes, ballen, oranje bekertjes en oranje petjes en sjaaltjes.
Komende woensdag speelt Oranje de halve finale wanneer jij allang op bed ligt. De halve finale alweer. En wie weet wordt Nederland voor het eerst in de historie wel Wereldkampioen?? Iets wat jij je over een aantal jaren waarschijnlijk niet meer kan herinneren. Maar dan zal papa je wel vertellen over de 5-1 winst op regerend wereldkampioen Spanje. En over de 0-0 wedstrijd tegen Costa Rica. En ze toch wonnen vanwege een late keeperswissel. En dat die keeper 2 strafschoppen stopte.
En misschien wil je ook wel niks over voetbal weten? Maar dat merken we dan wel weer.

Misschien help je liever in huis. Iets wat we ook niet erg vinden hoor. Want zoals je steeds vaker woorden na gaat praten, zo ga je ook steeds meer dingen nadoen.
En één van die dingen is dus stofzuigen. En je weet dan ook precies waar de stekker zit. Waar de stekker in moet. Welke knop je vervolgens in moet drukken om de stofzuiger aan te zetten en dan maar zuigen....

Hoe je het ook bekijkt, dit zijn de dingen waar ik uren van kan genieten. En ja, het gaat snel. Maar aan de andere kant kan ik niet wachten op de volgende dingen die je leert en waarmee je mama en mij verbaast. Maar dat lees je een volgende keer wel weer.

Voor nu heb ik weer voldoende geschreven. In het volgende blogje zal je waarschijnlijk wel lezen of Oranje Wereldkampioen is geworden. En, nog belangrijker, hoe het met de voet is. Maar dat is dus voor een volgende keer.

Tot de volgende keer lieve Bram,
dikke knuffel van papa Babbel.....!!

29-05-2014 Over tanden, mama, muziek en wat je kan.

Hey kleine Knabbel,

Het is weer even geleden dus weer de hoogste tijd om één en ander in je blogje te schrijven. Niet dat er echt spannende dingen zijn gebeurd de afgelopen tijd, maar met jou is het elke dag weer een verrassing wat ons te wachten staat. Welke woordjes neem je van ons over? Hoe gaat het met de tandjes en wat zijn daar de gevolgen van? En wanneer ontdek je dat lopen nog sneller gaat dan kruipen?

Knopjes en lichtjes
Wat je in ieder geval elke dag weer leuk vindt, is alles waar knopjes, kabeltjes en lichtjes in zitten. Of we het nou hebben over het lampje op de vaatwasser of het stand-by lampje van de TV. Het kabeltje van de telefoonlader en natuurlijk elke telefoon die je maar kan vinden. Ook de afstandsbediening van de televisie heeft vaak jouw volle aandacht. Al is het alleen maar omdat je weet dat daarmee de TV aangaat.
Ook de muis weet je al aardig te hanteren. Wel makkelijk want zo kon je opa even laten zijn hoe de laptop werkt. En wanneer je er dan zelf ook even niet meer uitkomt, dan gebruik je diezelfde muis gewoon als telefoon om de helpdesk te bellen.

Tanden en billen
Iets waar je de afgelopen weken regelmatig flinke last van hebt gehad zijn die vervelende doorkomende kiezen en hoektanden. Wanneer je een beetje aan het spelen bent, dan lijk je er niet veel last van te hebben. Maar wanneer het tijd is om je een schone luier om te doen, dan begint het feest. Nee, het is geen pretje als we dan je vuurrode billetjes schoon moeten maken. Er zijn momenten geweest dat zelf de lichtste aanraking er al voor zorgde dat je billen kapot gingen en ze niet alleen rood waren maar ook begonnen te bloeden.
Gelukkig gaat het op het moment weer een stuk beter, maar er moeten nog 2 hoektanden en 4 kiezen doorkomen. Laten we maar hopen dat je daar minder last van gaat krijgen.

Moederdag
Maar goed, het liefste schrijft papa alleen de hele leuke dingen op. En één daarvan was moederdag. Niet dat we dan uitbundig uitpakken hoor, maar we laten het in ieder geval niet onopgemerkt voorbij gaan. Soms zie je wel een hoe papa's en mama's complete keukenmachine's, bbq's, reizen of wat voor andere dure cadeau's krijgen. Iets wat ik nooit heb begrepen aangezien ik denk dat een kind iets van of uit zichzelf mag doen voor mama. En ik heb een kind van onder de 4 jaar nog nooit horen zeggen tegen mama: Omdat ik je zo lief vindt, krijg je van mij een multifunctioneel koffiezetapparaat die werkt met verse koffiebonen en niet alleen gewone koffie maakt maar ook espresso, latte en wat voor een koffie nog meer...
Maar ach, misschien ligt het ook wel aan mij. Wij zijn gewoon met een beetje verf en een wit doek gaan zitten en hebben een mooi schilderijtje voor mama gemaakt. En daarnaast heeft ze een lekkere doos chocolaatjes gehad en een hele dikke knuffel met de nodige kusjes.
Later die dag zijn we ook nog even naar Zelhem gegaan. Opa was namelijk eerder die week jarig geweest en dat moesten we natuurlijk ook nog even vieren.

Muziek op schoot
De afgelopen maand ben je ook uitgenodigd door je vriendje Sem om mee te gaan naar "muziek op schoot". Gezellig muziek maken met andere kinderen op verschillende instrumenten. Je hebt je hier prima vermaakt, maar of dat door de muziek kwam? Zodra je ergens komt waar je nog niet eerder bent geweest ben je gewoon heel erg nieuwsgierig en wil je elk hoekje van de ruimte even onderzoeken. Hierdoor was je wat minder bezig met de instrumenten en de muziek. En wanneer je dan wel muziek ging maken deed je dat liever op de instrumenten bij een ander kindje dan op het instrument welke je zelf had gekregen.

Lopen of kruipen
Iets waar je nog steeds niet helemaal achter bent is het lopen. Je kruipt de honderd meter nog net iets langzamer dan Usain Bolt en snapt daarmee nog niet helemaal dat lopen nog makkelijker en sneller kan zijn. Stappen doe je wel, maar nog niet los. Dus langs de bank en de tafel is geen probleem. En je bent inmiddels al zover dat je maar één hand hoeft vast te houden van papa of mama. Ik denk dat het dus niet al te lang meer zal duren voor je echt los gaat lopen. Maar ja, dat zei ik een half jaartje geleden ook al.

Kletsen
Daarentegen gaat het kletsen een stukje beter. Waar je kruipende nog langzamer bent dan Usain Bolt, klets je de honderd meter een stuk sneller dan Jochem Myjer. En al zijn er nog veel woorden in Brabbeliaans, steeds vaker komen er herkenbare woorden uit. En ook het combineren gaat steeds beter. "Ja" zeggen en knikken en "nee" zeggen en schudden is daar een voorbeeld van. En na 1 en 2 roep je direct "hupakeeeeee" En daarnaast leer je steeds meer voorwerpen herkennen. Dus als we vragen of je "Piet politie" wilt pakken, dan weet je precies welke auto je pakken moet.

En zo ontwikkel je steeds verder en kunnen papa en mama volop van je genieten. En nu papa wat dichter bij huis is komen te werken ben ik ook vaker op tijd thuis om je zelf naar bed te brengen. Iets wat natuurlijk altijd leuk is. Wat er ons de komende weken te wachten staat is ook voor ons een raadsel. Maar we gaan het allemaal meemaken. Al denk ik dat we nog regelmatig even bij de hertjes langsgaan. Daar zullen de hertjes in ieder geval blij mee zijn. Want jij hebt nou eenmaal hele lekkere koekjes...

Tot de volgende keer lieve Bram,
Dikke knuffel van papa Babbel.

11-04-2014 Over zwemmen, fietsen, DOEI en een andere voet...

Hey kleine Knabbel,

Hier komt weer even een update met wat er in de afgelopen tijd is gebeurd. De meeste gebeurtenissen zijn de normale dagelijkse dingen maar af en toe zit er nog wel wat leuks tussen om over te schrijven.

Zo ben je bijvoorbeeld voor het eerst wezen zwemmen. Iets wat je niet vervelend vond. Maar je was wel behoorlijk onder de indruk van alles wat er om je heen gebeurde. En omdat er die dag ook foto's werden gemaakt verliep het wat anders dan normaal. Wat normaal is merken we komende zondag wel want dan gaat mama weer met je zwemmen. Je hebt in ieder aan alles meegedaan al was het soms wat twijfelachtig. Waar je vriendje Sem al flink om zich heen aan het spetteren was deed jij dat wat rustiger. Maar dat kwam vooral door alle indrukken om je heen.

En dan heeft mama laatst ook een fietsstoeltje voor je gekocht. Zo kunnen jullie ook voor de stukjes die lopend net te ver zijn en te kort voor in de auto samen op pad. Of gewoon een lekker stukje fietsen als het mooi weer is. En over dat weer hebben we de afgelopen weken weinig te klagen gehad. Daarom zijn we gezellig met z'n drieën naar Zwiep gefietst. Even lekker een kopje koffie drinken op het terras en weer terug naar huis. Als ik je dan in dat stoeltje zie zitten bij mama dan geniet je volop. Al is het dan nog meer van de bel en het stuur en niet zozeer van de omgeving om je heen.

En zo leuk je het zwemmen en het fietsen vindt, zo weinig moeite doe je om los te gaan lopen. Ik weet nog dat mama en ik zeiden dat je wel zou lopen voor je eerste verjaardag. Inmiddels zijn we 4 maanden verder en zien we wel wanneer je zin hebt om te gaan lopen. Ik denk dat je het al best zou kunnen want langs de bank en de tafel ga je als een speer van de ene naar de andere kant. Maar zodra je geen steun hebt dan denk je waarschijnlijk dat kruipen veel sneller en makkelijker is. En dus schiet je dan op handen en knieën door de kamer heen.

Voor de rest ontwikkel jij je goed. Je bent een vrolijk ventje die alleen wat huilt wanneer je moe bent of er weer een tandje doorkomt. Als we boodschappen gaan doen heb je hele verhalen tegen iedereen die maar luisteren wil. Het meeste wat je verteld is nog geen touw aan vast te knopen maar er komen steeds vaker duidelijk woorden tussendoor. Woorden als: ja, hoi, baby en oké komen meerdere keren per dag voorbij. En als er iemand weggaat of als je gaat slapen en we zachtjes dag of welterusten zeggen, dan komt er een harde DOEI....!!!! van je terug. En niet 1 keer, nee, meteen 5 of 6 keer achter elkaar.
En zo tellen we ook al vanaf je geboorte je vitamine druppeltjes hardop en tellen we regelmatig of je al je vingers nog hebt. Met als gevolg dat je vrolijk meetelt en we bij negen kunnen stoppen. Want jij roept dan wel even dat het volgende cijfer "10" is.

En dan wilde ik het nog even hebben over de voet. Nee Bram, deze keer niet jouw voet maar de mijne. Papa dacht namelijk dat hij na 12 jaar nog wel een volleyballetje kon slaan. Gevolg, een dikke voet en gescheurde enkelbanden. Het slaan van het balletje ging nog redelijk al zeg ik het zelf. En ook het springen was geen probleem. Alleen het neerkomen kan wat beter.
Papa loopt dus nu met krukken rond en het kan nog wel een paar weken duren voor het lopen weer normaal gaat. En wanneer dat niet snel genoeg gaat, dan kan ik altijd nog een voorbeeld nemen aan jou. Op handen en knieën, en dan de turbo erop.

Zo, dat was weer even in vogelvlucht de afgelopen weken. Komende zondag ga je weer lekker zwemmen. En wat er verder nog gaat gebeuren...???
Tja, dat lezen we wel weer in het volgende blogje...!!!

Dag lieve Bram, een dikke knuffel en tot de volgende keer,
Papa Babbel.....!!

23-02-2014 Over voeten, olympische spelen, reünie en dagelijkse dingen.

Hey kleine Knabbel,

We zijn weer een ruime maand verder dus ik heb weer voldoende verhalen om met je te delen opgespaard. Op een paar speciale dagen na gaat het voornamelijk over de gewone dagelijkse dingen en hoe jij je verder ontwikkeld. We beginnen dit blog 2 dagen na de laatste.

Want op 14 januari stond er weer een afspraak voor je in het ziekenhuis bij de orthopeed. Weer even controle om te kijken hoe het met de stand van je voet gaat.
Eigenlijk kregen we weinig nieuws te horen. Je draait je voet nog steeds anders dan de andere maar na het maken van wederom een paar mooie röntgen foto's ziet de orthopeed nog steeds geen rede om iets te ondernemen.

Wel wist hij te vertellen dat we zonder problemen een paar schoenen voor je konden aanschaffen. Iets waar we nog even mee hadden gewacht omdat we niet wisten of dat wel verstandig was. Over een half jaar mogen we weer voor controle terug. Waarschijnlijk loop je dan ook al een tijdje en kunnen we zien of daardoor nog iets veranderd aan de stand van je voet.





En zo zaten we dus dezelfde middag al in de schoenenwinkel om voor jou je eerste paar schoenen aan te schaffen. En daar zijn we mooi voor geslaagd al zeg ik het zelf.

En dan waren daar de afgelopen weken de olympische winterspelen. Nu nog een dingetje van je vader die, als het even kan, de sport blijft volgen. En op z'n tijd ook met de nodige spanning en enthousiasme voor de tv zit.
Voor wat het waard is waren dit de meest succesvolle spelen voor de Nederlandse sporters. Ik weet niet of één van ons het ooit nog mee gaat maken dat er zoveel medailles worden gewonnen. Hoe jij deze spelen hebt beleeft kan ik alleen maar naar raden. Ik weet dat je regelmatig vanuit je box mee stond te kijken. En bij elke medaille riep je weer "HOERA" (al was dit alleen maar een reactie op papa's hieperdepiep) Of je later net zo gek wordt als je vader merken we wel en maakt me ook niks uit. Maar als er al een olympische sport is waar jij dol op bent, dan is dat in ieder geval niet het schaatsen. Maar bij het zien van een snel afdalende bobslee werd je helemaal hyper en begon je te schateren en te roepen. Het is me helaas niet gelukt om dat op film te zetten maar mama en ik hebben er de grootste lol om gehad om jou zo fanatiek te zien.

En dan de dagelijkse dingen. Want de meeste dagen gaan gewoon voorbij. Geen visite of andere speciale uitjes. En in die dagen zien we hoe jij je langzaam maar zeker verder ontwikkeld. Het lopen heb je even gelaten voor wat het was. Door je box of langs de tafel stap je vrolijk in de rondte. En ook bij iemand aan de handen wil je nog wel even proberen. Maar wanneer je maar één hand vast hebt of als het stuk wat je lopen moet te ver is, dan laat je jezelf zakken en kruip je liever even. Sneller en makkelijker denk ik?
Daar staat dan tegenover dat je dingen graag nadoet, herhaalt of gewoon probeert. Geef Bram een fles in 3 delen en hij zet hem even in elkaar. Alleen het aandraaien van de dop lukt dan nog even niet, maar toch. Sterker nog, geef Bram 2 dingen die totaal niet bij elkaar horen, en hij zoekt wel naar een manier om die dingen dan toch tot één passend geheel te maken.

Met praten ga je ook langzaam vooruit. Af en toe vervang je weer een "DIE!!!" voor het juiste woord. En ook het leggen van connecties gaat je goed af. Wanneer we vragen wat de aapjes doen zeg jij "OE OE OE OE" en op de vraag wat de leeuw doet begin je meteen te grommen "GRRRRRRRRRR"
En dan is dit nog maar het begin. Hoever zullen we over een jaar zijn???

En die laatste vraag brengt mij bij het laatste onderwerp van deze blog. Want bovenstaande foto is bijna een jaar geleden gemaakt. In het blogje van 03-03-2013 is terug te lezen wat er die dag is gebeurd. Van links naar rechts liggen Wout, Jolien, jij, Fenna en Sem op een rijtje. Wat jullie 5 gemeen hebben? Jullie moeders hebben samen op de zwangerschapsgym gezeten en nadat jullie allemaal geboren waren is deze foto gemaakt.

Nu bijna een jaar later zijn we weer bij elkaar gekomen. En waar jullie een jaar geleden bijna niks zelf konden doen, daar kropen jullie nu de kamer door en kwamen we ogen te kort om alles te kunnen zien wat jullie deden. Het was geweldig om te zien hoe jullie je stuk voor stuk ontwikkelen. In een jaar allemaal zo goed vooruit gegaan maar elk op zijn of haar eigen manier. Zo loopt de jongste van het stel (Sem) het makkelijkste waar een ander de kamer gewoon op de kont doorschuift. Weer een ander drinkt met gemak uit een rietje. Iets wat jij ook wel hebt geprobeerd, maar zonder succes.
Maar iets waar jij weer erg goed in bent is het delen van koekjes en soepstengels. Daarvoor heb je dan wel eerst alle koekjes en soepstengels nodig, dus die pak je eerst even af van de anderen. Maar het mooiste vond ik nog wel hoe jullie op elkaar reageerde. Zonder gehuil en meteen bij en met elkaar spelen.
De planning is om volgend jaar wederom bij elkaar te komen. Dan zijn jullie allemaal 2 jaar en is het idee om met z'n alle naar een speeltuin (of zo) te gaan. En ook dan zullen we weer een foto maken. De foto van dit jaar..... Die staat hieronder. Weer op dezelfde volgorde als een jaar geleden.

ZOEK DE VOORUITGANG!!!!

En dat was het dan weer voor nu. Wat we gaan beleven en wat jij allemaal gaat leren.... Dat lees je in het volgende blog wel weer.

Dikke knuffel lieve Bram,
papa Babbel.....!!

12-01-2014 Stapje voor stapje

Hey kleine Knabbel,

We zijn weer een maandje verder en de feestdagen hebben we alweer even achter de rug. Zoals de meeste mensen dan zeggen: "Het normale leven is weer begonnen"
December is inderdaad altijd een drukke maand. En eigenlijk begint dat voor ons met papa zijn verjaardag op 13 november al. Daarna komt Sinterklaas, dan ben jij jarig, de kerst en tot slot nog oud en nieuw. En dan is het bij papa op zijn werk ook nog een stuk drukker dan normaal.
Hoe leuk en gezellig al deze dagen ook ieder jaar weer zijn, toch is het ook wel weer lekker als ze voorbij zijn.

Maar omdat het ook leuke en gezellige dagen zijn, zal ik ze ook weer even met je doornemen. Na het vorige blogje waren we vlak voor de kerst gebleven.

Op 22 december zijn we even naar Lochem geweest. Je vriendinnetje, Evy, heeft namelijk een broertje gekregen. Jay. Het kwam toevallig even uit dus zijn we gelijk maar even op kraamvisite geweest. En jij hebt je ook heerlijk vermaakt samen met Evy. Tenminste, jij zag allemaal nieuwe dingen waar je wel mee wilde spelen en kroop dus door de hele kamer heen. Maar wat voor jou allemaal nieuw is, was voor Evy niet nieuw meer. Die vond het vooral leuk dat er eens iemand van haar eigen lengte door de kamer kroop. En ze kroop dan ook steeds achter je aan. Daar had jij echter weer wat minder aandacht voor. Maar ach, dat leer je ook ooit nog wel eens...

Kerstavond is papa samen met opa Bus nog even naar de kerk geweest. Even naar de kerstmis en dan kan voor mij de kerst echt beginnen.
Maar voordat we naar de kerk zijn gegaan hebben we eerst even lekker gegeten bij opa en oma Bus. Lekkere broodjes, wat salade en verder niks bijzonders. En terwijl wij zaten te eten heb jij je weer lekker vermaakt in de box. Wat dat betreft ben je een makkelijk mannetje want, bij een ander, vermaak jij je altijd wel en hebben we dus eigenlijk geen kind aan je. Na het eten ben jij samen met mama vast naar huis gegaan. Zo kon je toch lekker op tijd naar bed. Iets wat niet onverstandig was want de volgende dag zou ook weer lekker druk voor je worden.

1ste Kerstdag zijn we na je middag slaapje naar Zelhem vertrokken om de kerst te vieren met opa en oma Klok. Eerst gezellig wat drinken terwijl jij alle hoeken in de kamer aan het ontdekken was. Nog even een boekje lezen met opa om uiteindelijk met z'n alle aan tafel te gaan.
Lekker steengrillen voor ons en jij lekker mee proeven. Na de koffie zijn we weer richting huis gegaan. Kon jij weer lekker je eigen bedje in.
2e Kerstdag was het de bedoeling om lekker rustig aan te doen en een eigen kerstdiner op tafel te zetten. Dat rustig aan doen, dat was voor papa in ieder geval geen probleem. De rest liep even wat anders.
Waarschijnlijk heeft papa iets verkeerds gegeten want ik was die dag gewoon goed ziek. En ben mijn bed dan ook nauwelijks uit geweest. Uiteindelijk hebben we 2e kerstdag verschoven naar de zondag daarna.

De laatste feestdag van het jaar hebben we echt heel rustig aan gedaan. Omdat we niet wisten hoe jij op het vuurwerk zou reageren zijn we lekker thuis gebleven. En we hebben je ook 's avonds gewoon op bed gelegd. Zou je wakker worden? Dan lag je in ieder geval in je eigen vertrouwde bedje en dan zouden we je er wel even uit halen. En zo niet, dan slaap je gewoon lekker door.
Dat laatste was het geval. Toen de knallen van het vuurwerk op zijn hardst waren (net na middernacht) heb je wel een beetje onrustig liggen woelen. Maar ik denk dat je gewoon te moe was om echt wakker te worden. En hoe we het volgend jaar gaan doen? Dat zien we dan wel weer.

En tussen alle feestdagen door ontwikkel jij je ook steeds meer. Langzaam maar zeker worden sommige "DIE, DIE, DIE-tjes" vervangen door de woorden die ze moeten hebben. Je weet je oren, je voeten en je billen te vinden wanneer we dat vragen en zo leer je elke dag een beetje bij.
En zette je op je verjaardag de eerste stapjes terwijl je je met 2 handen vasthield aan papa, zo lukt het je nu ook om te stappen als je 1 hand vast hebt. Een paar pasjes maar, maar stapje voor stapje kom je er wel.

Voor de komende week staat er weer een afspraak voor je in het ziekenhuis. Dan gaan we weer eens kijken hoe het met je voetje gaat en zullen we horen of er iets aan gedaan moet worden.
En zodra ik weer genoeg verhalen heb om over of tegen je te vertellen, dan schrijf ik je snel weer een blogje.

Dikke knuffel lieve Bram,
papa Babbel.....!!

12-12-2013 Eén jaar Bram

Hey kleine Knabbel,

We zijn weer een maandje verder na het laatste blogje. En niet zomaar een maand. De feestmaand is begonnen en dat begon allemaal met het Sinterklaas feest.

Net na papa zijn verjaardag is de goedheiligman weer veilig aangekomen in Nederland. Vorig jaar was hij net weer naar Spanje vertrokken voordat jij geboren werd en dat maakt dus dat je voor de allereerste keer je schoen hebt mogen zetten.
En jawel, de volgende ochtend was dat kleine schoentje van je rijkelijk gevuld met snoepgoed. Voor het eerste jaar is het daar zo'n beetje bij gebleven. Papa en mama hadden namelijk aan Sint en Piet gevraagd of ze dit jaar toch stilletjes ons huisje voorbij wilde rijden. Maar hij heeft beloofd om volgend jaar weer opnieuw te komen en dan wat vaker langs te komen.

En dan komt het feestje wat we absoluut niet stilletjes voorbij laten gaan.
JE EERSTE VERJAARDAG!!!!!
Op 9 december ben je dan echt jarig en ben je dus officieel geen baby meer. Omdat dit op een maandag viel hebben we het de dag daarvoor alvast gevierd omdat er dan wat meer mensen op je feestje konden komen. Op zondag hoeft niet iedereen te werken en dan hebben ze wat makkelijker de tijd voor iets anders zoals jouw feestje.

We hebben het heel gezellig gehad en wat ben je heerlijk verwend. En de cadeautjes die je hebt gekregen vallen in de smaak want je hebt al laten zien dat je er uren mee kan spelen en dat je druk bent met het ontdekken hoe alles werkt. Als er ergens een balletje verdwijnt moet en zal je weten waar hij heen is gegaan. Al moet je daarvoor je hele box omkeren. (Of het speelgoed zelf)

Eén van de leukste dingen op een verjaardag is het gebak. En daar hadden we rekening mee gehouden want we hebben speciaal voor jou een eigen stukje slagroomtaart gehaald. Nu moet ik zeggen dat ik me dag niet kan herinneren dat iemand zoveel publiek had terwijl hij een taartje at. Jij was ook helemaal onder de indruk van alle bekijks maar ondertussen gingen je handjes steeds met een stukje taart naar je mond. En zo eet je dus zelf je eigen taartje lekker weg.

Hoe anders was dat een jaar geleden. Vele hebben ons gezegd: Geniet ervan want het gaat allemaal zo snel. En nu, een jaar verder, kan ik deze mensen geen ongelijk geven. Natuurlijk hebben we genoten en dat doen we nog steeds. Maar wanneer ik zie hoe je nu door je box stapt, hoe je dingen aanwijst en begint te benoemen. En als je niet weet hoe je het noemen moet dan is het gewoon: DIE!!! En hoe je druk bent met dingen te ontdekken, te begrijpen hoe iets werkt door op knopjes te drukken. Dan is het al bijna niet meer voor te stellen dat je nog geen jaar geleden bijna hulpeloos in mijn armen lag. Dat we je overal heen moesten dragen, elke fles voor je vast moesten houden en je je eigen bedje niet warm kon houden zonder een lekkere kruik.

Eén jaar Bram, één jaar vader, en een hele trotse kan ik je zeggen. Een jaar waarin zoveel is veranderd en gebeurd. En dan te bedenken wat er allemaal nog gaat komen. Lopen, nog meer en duidelijker praten... Er komt nog zoveel om naar uit te kijken maar hoe je het ook went of keert, jij doet alles op je eigen tempo. En zo hoort het ook.
Het beste voorbeeld daarvan is je eerste stapjes.
Een maand of 2 terug zeiden mama en ik tegen elkaar dat je zo snel ging dat je voor je eerste verjaardag zou lopen. Maar nee, Bram heeft een eigen willetje en heeft dat gesprek waarschijnlijk gehoord. Want lopen voor je eerste verjaardag? Echt niet. Nee, Bram wacht totdat hij ongeveer 1 jaar en 3 uur oud is. En dan zet hij voor het eerst een paar pasjes bij papa aan zijn handen.

Maar dan zijn we nog niet klaar met de feesten. Want na je verjaardag hebben we de kamer snel in Kerstsfeer gebracht. De lampjes en kaarsjes zorgen weer voor een mooie sfeer in huis. Op z'n tijd klinken de kerstliedjes door het huis. De boom is weer versiert met de nodige slingers en ballen.
Papa heeft zijn eigen kerstbal weer in de boom gehangen. En eigenlijk is het ook een beetje die van jou en mij geworden. Kleine Knabbel en papa Babbel.

Maar hadden we maandag nog één kerstbal om te delen, vandaag kwam tante Patricia even bij papa op het werk langs. Samen met haar dochters kwamen ze nog een leuk cadeautje tegen voor je verjaardag. En die kwam ze vandaag dus even brengen. Nu heeft papa hem nog even een plekje voor je gegeven maar wanneer je oud genoeg bent is het jouw taak om hem een mooi plekje te geven in de Kerstboom.

Het volgende blogje zal pas na de feestdagen komen. En daarom sluiten we deze af met een foto van het bovengenoemde cadeautje.

Namens Bram wil ik alle lezers en volgers van de Knabbel blogjes vast een zalig kerstfeest wensen, en alle goeds voor het nieuwe jaar.

Tot het volgende blogje,
papa Babbel.....!!

15-11-2013 Feestje, visite en een plakplaatje.

Hey kleine Knabbel,

Het is weer de hoogste tijd om je te vertellen wat er de afgelopen tijd is gebeurd. De weken vliegen voorbij en dan schiet het maken van een blogje er nog wel eens bij in. Dus het is tijd om weer even bij te kletsen.

Elke dag met jou is één groot feest. En ik zou nu al niet meer weten hoe een dag zonder jou zou zijn. Maar om elke dag te beschrijven zou wel heel veel werk worden dus we pakken de hoogte- en diepte punten er weer even tussenuit.

Zo af en toe krijgen we hier gezellige visite over de vloer. Omdat jij niet éénkennig bent is dat elke keer een feestje op zich. Je speelt lekker door, wind iedereen om je kleine vingertjes en hebt het gewoon enorm naar je zin. Het is alweer even geleden, maar wanneer je vriendje Sem er is, dan vermaken jullie je ook prima.

Maar het zijn niet alleen je leeftijdsgenoten waar jij je mee vermaakt. Want ook als opa Bus er is heb jij het prima naar je zin. Sterker nog, het maakt niet uit wie er op visite komt, jij vermaakt je wel. Wat dat betreft ben je een makkelijk ventje.


Dan even wat anders. Dat je tanden doorkomen is niks nieuws. Dat je er inmiddels al 8 door hebt, dat is wel het vermelden waard. En tanden betekend ook poetsen. Hier heb je gelukkig geen problemen mee. Je vindt het eerder leuk, want zodra de borstel eraan komt, gaat je mond meteen open. En wanneer mama dan naar de tandarts moet, dan ga je ook gewoon mee. Nog niet voor een echte controle, maar wel om te wennen. Gewoon even de tandarts laten kijken naar je tandjes en klaar.

Het volgende feestje hier in huis was de trouwdag van papa en mama. Op 8 oktober waren we 1 jaar getrouwd. We hebben er geen groot feest van gemaakt hoor. We vinden het zelf nog niet zo bijzonder dat we het groot moeten vieren. Maar papa heeft het ook niet zomaar voorbij laten gaan. En mama heeft dus mooi kunnen genieten van een grote bos bloemen.

Een ander leuk feitje is dat er nieuwe mensen in de straat zijn komen wonen. Twee deuren verder wonen Thomas en Jasmijn nu. Ik moet zeggen dat het een erg gezellig stel is. We zijn al een paar keer bij elkaar op de koffie geweest. En dan kunnen we de tijd vullen met gezellig kletsen. Je moet altijd maar afwachten wat voor een nieuwe buren er komen, maar met deze hebben we het goed getroffen. En jij? Ja, ook jij vermaakt je weer prima met hun. Vooral de kussentjes bij hun op de bank vond je machtig interessant. En rustig zitten op de bank is er dan ook niet bij. En dat heen en weer kruipen doe je dan zo snel dat je naast de bank lag voordat we het doorhadden. BOEM.... en niks aan de hand. Want je kruipt en kletst gewoon weer verder.

Iets wat minder leuk was in de afgelopen tijd was de pseudokroep aanval die je kreeg. Het leek even op een kleine verkoudheid en mama was uit voorzorg al even bij de huisarts geweest om naar je longetjes te laten luisteren. Die waren schoon en er werd al gezegd dat het misschien wel pseudokroep was. 's-Avonds bleek dit inderdaad het geval te zijn. Dus hebben we de Huisartsenpost maar even gebeld. Deze wilde toch even naar je kijken en luisteren dus hup naar de HAP. Klein nadeeltje, die zit in Winterswijk en dat is vanaf huis toch al snel een half uur rijden. Ze hebben je daar een paar pufjes gegeven en wat medicijnen voor de dagen daarna. Uiteindelijk trok het redelijk snel weer weg en heb je daarna geen nieuwe aanvallen gehad.
Vroeger heeft papa zelf ook regelmatig een pseudokroep aanval gehad en ik weet dus hoe vervelend en pijnlijk het kan zijn.

En dan zijn we alweer beland bij het volgende feestje. Papa zijn verjaardag. De afgelopen week was het weer zo ver en dat hebben we zondag al voor het grootste deel gevierd. En het leuke van een kleine Knabbel zijn is dat jij net zoveel cadeautjes krijgt als papa. En niet te vergeten de visite. Want niet alleen de stoelen worden gevuld met visite, jij krijgt er ook visite bij in de box. Samen met Lorre weten jullie je goed te vermaken en spelen samen met alle spulletjes in de box.

Toen even later Sidney, Megan en Nikki binnenkwamen was het een drukte van jewelste om de box. Samen met Dominique, Naomi en Jade was het ook voor jou een heel gezellig feest. Om natuurlijk ook weer even te knuffelen met je grote vriendin Patricia.

Het cadeau welke papa graag wilde hebben is afgelopen dinsdag gezet. Al jaren liep ik met de gedachten om een tattoo van een draak op mijn arm te laten zetten. Aangezien ik in de Chinese astrologie een Draak ben. Net als oma Bus trouwens.
Toen jij vorig jaar ook in het jaar van de Draak werd geboren heb ik de knoop doorgehakt om hem dan ook daadwerkelijk te laten zetten. En niet zomaar een Draak, maar ook een subtiele verwijzing naar jou. Wanneer je goed naar de afbeelding hiernaast kijkt zie je dat ik een rood omlijnt vlak heb gemaakt. (Afbeelding wordt groot wanneer je erop klikt) Wanneer je goed naar de schaduw kijkt en een paar lijntjes in je verbeelding doortrekt is er een "B" te zien. En daarmee is de tattoo meteen heel persoonlijk en ben ik er in ieder geval erg blij mee en trots op.

En dan tot slot de ontwikkelingsfeiten op een rijtje want we mochten weer even bij het CB op bezoek.
Groeien doe je goed.
Gewicht: 9,960 kg
Lengte: 74,0 cm
Eten: doe je goed
Drinken: ook
Lopen: Nog niet, maar je stapt al lekker door je box en langs de tafel. Maar wanneer je van A naar B moet, dan is kruipen nog steeds makkelijker.

Praten: Begint ergens op te lijken. Brabbelen doe je al heel lang maar nu beginnen er ook herkenbare woorden uit te komen. In hoeverre je de betekenis zelf al snapt weet ik niet maar dat maakt niet uit. Woorden die we nu al herkennen zijn: Die, kijk, Dikkie Dik, papa, mama en (de leukste vind ik) poepbroek.
Dikkie Dik is in ieder geval een woord welke je zelf al snapt. Want wanneer we daar naar vragen wijs je direct het juiste knuffeltje aan.

Al met al zijn ze op het CB dus ook heel tevreden over jou. En na 2 vervelende prikjes mochten we weer lekker met z'n 3e naar huis.

Komende zondag vieren we papa zijn verjaardag nog even met de opa's en oma's, tante Linda en oom Marco. En natuurlijk al je neven en nichten erbij. Daarna komen de feestdagen er aan te beginnen met Sinterklaas.

Op 8 december gaan we jouw eerste verjaardag vieren en 9 december ben je dan echt 1 jaar. De tijd vliegt voorbij en je bent al een hele kerel dus:

HIER WAAK IK