Hey lieve Knabbel,
Mijn vrije week is alweer even voorbij en ik heb al een drukke werkweek achter de rug.
En om direct even goed te weten dat ik geen vrij meer had vertrok ik maandag om 06.45 uur van huis om 's avonds rond 21.45 uur weer de sleutel in het slot van ons huisje te steken. Maar dan hebben we de balans op het werk er iig weer opzitten voor de komende maanden.
En terwijl papa druk aan het werk was heeft opa klok een mooie plank en de gordijnen opgehangen in je kamertje. Al ging beide niet zoals we van tevoren hadden verwacht. De plank hangt netjes boven de commode en past perfect in je kamertje. Wat er dan niet geheel naar verwachting ging? Nou ja, laat ik het zo zeggen. De muur waaraan hij hangt is niet het beste muurtje van het huis en het schilderij van Knabbel en Babbel in de hal had niet op een betere plek kunnen hangen.
En wat de gordijnen betreft, er hangt een mooie rails boven het raam. De bijhorende gordijnen waren na een dag alweer verdwenen. Op één van de gordijnen zaten vlekken dus die is per direct retour gegaan naar de winkel. Aangezien ze deze vlek er niet uit konden krijgen is een dag later deel 2 ook retour gegaan. Er wordt nu een nieuw setje gemaakt en we hopen dat deze wel goed zijn en ook hangen voordat jij om de hoek komt kijken.
En dan komt de woensdag. De dag dat mama weer even naar de verloskundige mocht. Sinds 2 weken mag mama hier elke week een keer naartoe. Kortom, komende woensdag is de volgende afspraak. Wat jou en de zwangerschap betreft gaat alles nog steeds goed. Je hartje klopt lekker door, je ligt er goed bij en daalt lekker in. Mama haar bloeddruk is nog steeds netjes zoals het hoort. Maar helaas is dat niet alles.
Je hoort iedereen praten over "de laatste loodjes...." En ook bij ons gaat die vlieger op. Het lukt mama niet meer om de hele dag actief te zijn. De dingen die ze doet zijn nu gewoon een stukje vermoeiender. Daarom proberen we de dingen zo te plannen dat papa kan helpen bij de zwaardere klusjes. Gelukkig lukt dit aardig. Neemt niet weg dat mama steeds meer moet opletten dat ze zichzelf niet voorbij loopt.
Eigenlijk is het vervelendste op dit moment dat mama weer verkouden is. Dit is, in combinatie met de zwangerschap, op z'n zachtst gezegd vervelend.
En dan blijf ik nog over. En ik ga gewoon weer door. Al is het wel anders dan voor mijn vrije weekje. Langzaam komt het besef dat jouw komst wel steeds dichterbij komt. Voor de vakantie ging ik "gewoon" werken. Maar na die week ga ik met een heel ander gevoel richting werk. Het idee dat je vanaf nu ieder moment zou kunnen komen is best een vreemd gevoel. Elk moment kan er gebeld worden dat ik naar huis moet komen omdat jij besluit om te komen. Natuurlijk kan het ook nog zomaar 5 weken duren, maar toch.
En vanaf morgen zijn we weer een grote stap verder. Dan zijn we namelijk voorbij de 37 weken en dat betekend dat er een gewone bevalling mogelijk is. Dat wil zeggen dat je waarschijnlijk niet in een couveuse hoeft en dat er geen gynaecoloog aan te pas hoeft te komen.
Maar wanneer je komt, dat blijft nog even een raadsel voor ons. We zijn klaar voor je komst. De tassen staan klaar, je kamertje is gereed (op de gordijnen na dan) en ik kan zo langzaam aan niet meer wachten om je straks vast te kunnen houden.
Tot snel lieve Knabbel, misschien nog een blogje, en misschien.......
We merken het wel.
zondag 25 november 2012
donderdag 15 november 2012
15-11-2012 Papa gaat ook mee....
Hey lieve Knabbeltje,
We zijn weer even verder en papa heeft een lekker weekje vrij genomen deze week. Niet onverstandig want we zijn lekker druk geweest voor je. En niet alleen voor jou, maar ook voor papa zelf.
Laten we maar bij het begin beginnen, en dat is afgelopen maandag.
Net zoals de voorgaande weken heeft mama elke maandag pufcl...... eeeeeeeh zwangerschaps gym. Niks bijzonders, maar deze keer mochten alle aanstaande papa's ook mee. Op deze manier konden de papa's ook even horen, zien en voelen wat ze tijdens de bevalling allemaal kunnen, mogen en misschien ook wel moeten doen.
Leuke avond, veel handige tips en informatie en ook best wel gelachen. Misschien lijkt het soms wel dat papa het niet allemaal zo serieus neemt, maar dat komt voornamelijk omdat hij graag grapjes maakt. Net doen of je iets verkeerd hebt gehoord of begrepen kunnen best hilarische momenten opleveren. En als we bewust met de ademhaling bezig zijn, papa achter mama zit met zijn handen op haar buik, de kussens véél te dun zijn en papa véél te smal is (in vergelijking met mama)dan mag mama haar ademhaling wel onder controle hebben. Maar dan krijgt papa dus echt geen lucht meer. Dus de ideeën en tips zijn handig, maar in sommige gevallen moeten we dus kijken of het ook anders kan.
En zoals na de meeste maandagen komt dan de dinsdag. 13 november om precies te zijn en dat betekend een klein feestje hier in huis want dan ben ik jarig. Niet dat we er veel aan hebben gedaan hoor, want dat gaan we komend weekend doen. 's ochtends ben ik samen met oma Bus even naar Winterswijk geweest. Dan kon opa even rustig zijn klusje afmaken. Daarna hebben we samen met opa en oma een kopje koffie gedronken. Vervolgens zijn mama en ik nog wat boodschappen gaan doen en gingen opa en oma even richting de IKEA.
Eenmaal thuis kwamen tante Linda, oom Marco en je neef en nichten ook op visite. Ook opa en oma waren er weer en dan ben je toch al snel met z'n 10e. Even voor het idee, volgend jaar betekend deze samenstelling dat we met z'n 14e zijn......
Maar goed, ik heb samen met 2 van je nichten pannenkoeken staan bakken en we hebben hier dus gezellig gegeten. Kopje koffie gedronken. Gebakje gegeten en daarna een lekker rustig avondje.
En dan dus de woensdag. Weer een klein beetje een spannende dag, want 's ochtends mochten we naar de verloskundige toe. En jawel, deze keer weer met een echo. Zoals we inmiddels wel gewend zijn was je niet al te best te zien. Je gezicht zat weer verscholen achter je hand en het bekken van mama. Wat wel het goede nieuws hiervan is, je bent al lekker aan het indalen. Je hartje klopt nog steeds goed en de verloskundige was verder tevreden met wat ze zag. En wij dus ook weer blij.
Langzaam krijg ik het idee dat je bij de geboorte eerst met je handjes naar buiten komt en dat je eerste woordjes direct zullen zijn: GEEN FOTO's AUB. Maar dat merken we dan wel weer.
En dan de avond. Als alles goed gaat, dan wil mama je na de geboorte borstvoeding geven. En dan is het wel zo handig om van tevoren hier wat informatie over te krijgen. En laten ze daar nou net informatie avonden voor hebben verzonnen. Onder het motto, 2 horen meer dan 1 ging papa ook nu weer mee. Het leek een rustig avondje te worden. De lactatie kundige, de stagiaire van de verloskundige praktijk, één andere zwangere vrouw en wij. Blijkt tijdens de avond dat die andere vrouw gewoon een stuk of 9 vriendinnen bij zich te hebben. En dan is het toch ineens een drukke bedoeling.
Waar al die vriendinnen vandaan kwamen weet ik niet, maar elke keer als er gesproken werd over eeeeeeeh eigenlijk alles, dan had ze wel een vriendin die.....
Tepelkloven: Nou, een vriendin van mij die.......
Spruw: Ik heb een vriendin die.......
Te weinig productie: Een vriendin vertelde me laatst dat.......
Ze had zelfs een vriendin die precies uit zou kunnen rekenen hoeveel cc melk er uit haar borst het kind in was gedruppeld. Natuurlijk kon papa zich weer eens niet inhouden. Met als gevolg dat het niet alleen druk, maar ook weer erg gezellig werd.
Uiteindelijk hebben we toch weer redelijk veel informatie binnengekregen waar we zeker wat aan kunnen hebben zodra jij er bent.
En dan vandaag. Papa heeft de auto even naar de garage gebracht zodat deze een beurt kon krijgen, de winter-banden eronder en de jaarlijkse APK. Dit laatste hoeft pas uiterlijk begin januari. Maar omdat papa die dingen liever niet wil regelen als jij er net bent, heb ik dit nu maar vast gedaan zodat ik straks meer tijd voor jou heb.
En tussen al deze info, keuringen en feestjes door zijn we vooral bezig geweest met administratie. Adressen controleren, wie sturen we een geboortekaartje, geboorteplan nalopen en zelfs al de kerstkaarten klaarleggen. En zo is een vrije week weer snel gevuld.
Je ziet het lieve Knabbel, we zijn lekker druk bezig met en voor jou. En zo hoort het ook. Want we doen dit allemaal zodat jij nu en straks niet zoveel hoeft te doen. En nu is dat weinige, groeien, goed blijven liggen en wanneer de tijd daar is, dan zie ik je wel verschijnen.
Ps: als je erbij kan, wil je dan misschien die spier bij mama in de rug even uit de knel halen? Want die is best vervelend op zijn tijd. Alvast bedankt.
Dikke knuffel lieve Knabbeltje,
waarschijnlijk tot het volgende blogje.
We zijn weer even verder en papa heeft een lekker weekje vrij genomen deze week. Niet onverstandig want we zijn lekker druk geweest voor je. En niet alleen voor jou, maar ook voor papa zelf.
Laten we maar bij het begin beginnen, en dat is afgelopen maandag.
Net zoals de voorgaande weken heeft mama elke maandag pufcl...... eeeeeeeh zwangerschaps gym. Niks bijzonders, maar deze keer mochten alle aanstaande papa's ook mee. Op deze manier konden de papa's ook even horen, zien en voelen wat ze tijdens de bevalling allemaal kunnen, mogen en misschien ook wel moeten doen.
Leuke avond, veel handige tips en informatie en ook best wel gelachen. Misschien lijkt het soms wel dat papa het niet allemaal zo serieus neemt, maar dat komt voornamelijk omdat hij graag grapjes maakt. Net doen of je iets verkeerd hebt gehoord of begrepen kunnen best hilarische momenten opleveren. En als we bewust met de ademhaling bezig zijn, papa achter mama zit met zijn handen op haar buik, de kussens véél te dun zijn en papa véél te smal is (in vergelijking met mama)dan mag mama haar ademhaling wel onder controle hebben. Maar dan krijgt papa dus echt geen lucht meer. Dus de ideeën en tips zijn handig, maar in sommige gevallen moeten we dus kijken of het ook anders kan.
En zoals na de meeste maandagen komt dan de dinsdag. 13 november om precies te zijn en dat betekend een klein feestje hier in huis want dan ben ik jarig. Niet dat we er veel aan hebben gedaan hoor, want dat gaan we komend weekend doen. 's ochtends ben ik samen met oma Bus even naar Winterswijk geweest. Dan kon opa even rustig zijn klusje afmaken. Daarna hebben we samen met opa en oma een kopje koffie gedronken. Vervolgens zijn mama en ik nog wat boodschappen gaan doen en gingen opa en oma even richting de IKEA.
Eenmaal thuis kwamen tante Linda, oom Marco en je neef en nichten ook op visite. Ook opa en oma waren er weer en dan ben je toch al snel met z'n 10e. Even voor het idee, volgend jaar betekend deze samenstelling dat we met z'n 14e zijn......
Maar goed, ik heb samen met 2 van je nichten pannenkoeken staan bakken en we hebben hier dus gezellig gegeten. Kopje koffie gedronken. Gebakje gegeten en daarna een lekker rustig avondje.
En dan dus de woensdag. Weer een klein beetje een spannende dag, want 's ochtends mochten we naar de verloskundige toe. En jawel, deze keer weer met een echo. Zoals we inmiddels wel gewend zijn was je niet al te best te zien. Je gezicht zat weer verscholen achter je hand en het bekken van mama. Wat wel het goede nieuws hiervan is, je bent al lekker aan het indalen. Je hartje klopt nog steeds goed en de verloskundige was verder tevreden met wat ze zag. En wij dus ook weer blij.
Langzaam krijg ik het idee dat je bij de geboorte eerst met je handjes naar buiten komt en dat je eerste woordjes direct zullen zijn: GEEN FOTO's AUB. Maar dat merken we dan wel weer.
En dan de avond. Als alles goed gaat, dan wil mama je na de geboorte borstvoeding geven. En dan is het wel zo handig om van tevoren hier wat informatie over te krijgen. En laten ze daar nou net informatie avonden voor hebben verzonnen. Onder het motto, 2 horen meer dan 1 ging papa ook nu weer mee. Het leek een rustig avondje te worden. De lactatie kundige, de stagiaire van de verloskundige praktijk, één andere zwangere vrouw en wij. Blijkt tijdens de avond dat die andere vrouw gewoon een stuk of 9 vriendinnen bij zich te hebben. En dan is het toch ineens een drukke bedoeling.
Waar al die vriendinnen vandaan kwamen weet ik niet, maar elke keer als er gesproken werd over eeeeeeeh eigenlijk alles, dan had ze wel een vriendin die.....
Tepelkloven: Nou, een vriendin van mij die.......
Spruw: Ik heb een vriendin die.......
Te weinig productie: Een vriendin vertelde me laatst dat.......
Ze had zelfs een vriendin die precies uit zou kunnen rekenen hoeveel cc melk er uit haar borst het kind in was gedruppeld. Natuurlijk kon papa zich weer eens niet inhouden. Met als gevolg dat het niet alleen druk, maar ook weer erg gezellig werd.
Uiteindelijk hebben we toch weer redelijk veel informatie binnengekregen waar we zeker wat aan kunnen hebben zodra jij er bent.
En dan vandaag. Papa heeft de auto even naar de garage gebracht zodat deze een beurt kon krijgen, de winter-banden eronder en de jaarlijkse APK. Dit laatste hoeft pas uiterlijk begin januari. Maar omdat papa die dingen liever niet wil regelen als jij er net bent, heb ik dit nu maar vast gedaan zodat ik straks meer tijd voor jou heb.
En tussen al deze info, keuringen en feestjes door zijn we vooral bezig geweest met administratie. Adressen controleren, wie sturen we een geboortekaartje, geboorteplan nalopen en zelfs al de kerstkaarten klaarleggen. En zo is een vrije week weer snel gevuld.
Je ziet het lieve Knabbel, we zijn lekker druk bezig met en voor jou. En zo hoort het ook. Want we doen dit allemaal zodat jij nu en straks niet zoveel hoeft te doen. En nu is dat weinige, groeien, goed blijven liggen en wanneer de tijd daar is, dan zie ik je wel verschijnen.
Ps: als je erbij kan, wil je dan misschien die spier bij mama in de rug even uit de knel halen? Want die is best vervelend op zijn tijd. Alvast bedankt.
Dikke knuffel lieve Knabbeltje,
waarschijnlijk tot het volgende blogje.
maandag 5 november 2012
05-11-2012 Even bijkletsen
Hey lieve Knabbel,
Het is weer even geleden dus het is weer tijd dat we even bijkletsen.
Het duurt nog even voordat jij je plekje bij mama verlaat en ik je vast kan houden en dan ook een keer "echt" kan voelen. Op dit moment voelt het best dubbel. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat die dag nu wel heel dicht bij gaat komen. Maar aan de andere kant blijkt maar weer eens dat wachten best lang kan duren.
Gelukkig hebben we ook genoeg te doen voordat je er bent. En één van die dingen was een voorlichtingsavond in het ziekenhuis. Als mama besluit om niet thuis te bevallen of wanneer we om één of andere reden naar het ziekenhuis moeten voor de bevalling is het wel handig om te weten wat ons daar te wachten staat.
Dus afgelopen donderdag zijn we daar maar eens heengegaan. En buiten de nuttige informatie heb ik me daar prima vermaakt.
Toen we binnen kwamen leek het weer even of we terug op school waren. De zaal was groot genoeg voor ongeveer 25 zwangere stelletjes. Toen wij kwamen waren er al een stuk of 8 binnen. En net zoals op school wil niemand vooraan zitten. Natuurlijk kon ik het niet laten om dit even hardop te zeggen. En uiteindelijk kreeg ik nog gelijk ook. De laatste stelletjes die binnen stapte hoorde we gewoon zeggen: "pffff, moeten we echt helemaal vooraan gaan zitten????"
En dan de mannen. Ik heb er zelf geen probleem mee om met mama mee te gaan. Maar je kon duidelijk zien dat niet iedere man er zo blij mee is. Waar de mama's allemaal rechtop zaten, klaar om de nodige informatie in zich op te nemen, zaten er een paar mannen die blij mochten zijn dat ze een neus hadden gekregen toen ze zelf zijn geboren. Ze zaten zover onderuit gezakt dat ze zonder die neus zeker onder de tafel waren verdwenen. Andere mannen waren daarentegen een stuk actiever. Praten met de andere mannen onder het mom van: goh, wat leuk, is jouw vrouw ook zwanger???? En ik? Ik leun achterover in mijn stoel en geniet van de mensen om me heen. Luister naar de informatie en probeer, net als vroeger op school, het dubbelzinnige in de informatie te horen om daar weer eens een flauwe grap over te maken. Dus ja, ik heb het best naar mijn zin gehad.
Dan nog een wat minder leuk stukje. Want mama is een tijdje verkouden geweest. En uiteindelijk kreeg ze nogal last van haar zij. Bij de huisarts bleek dat ze door het vele hoesten haar ribben heeft gekneusd. En omdat de huisarts nogal in mama's zijde heeft lopen drukken om daar achter te komen was de pijn nog een stuk erger geworden nadat ze daar was geweest. Dat betekende dus wel dat mama het even wat rustiger aan moet doen. Maar ik kan je nu vast verklappen, daar is mama niet zo goed in.....
Gelukkig gaat het nu wel weer iets beter. Maar ze heeft nu wel regelmatig last van wat pijntjes in de zij en in de rug.
Vorige week zondag zijn we nog één keer een dagje naar het westen geweest. Bij Saskia en Fred in hun nieuwe huisje gekeken. Ik was er al een keer geweest toen ze net de sleutel hadden maar mama wilde het ook wel even zien. Daarna een kort bezoekje aan oom Joost en tante Nicole. Kijken hoe de baby kamer daar vordert. Om de dag af te sluiten bij Carlo en Miranda. Even Leidschenhage in geweest en bij de McDonalds gegeten. na de koffie zouden we terug gaan rijden. Maar op het laatste moment hebben we die koffie op bij Debbie en hadden we dus onverwacht nog een extra bezoekje.
Waarschijnlijk was dit voorlopig de laatste keer dat we naar het westen zijn geweest. Voor mama wordt het gewoon wat moeilijker om zolang in de auto te zitten. En zodra jij er bent zullen we ook niet zo snel alweer die kant opgaan. Het kan zomaar februari of maart worden voordat we die kant weer eens oprijden.
Volgende week heb ik nog een weekje vrij en gaan we nog wat dingetjes doen en regelen voordat jij komt. Maar daar vertel ik je in een volgend blogje wel weer over.
Voor nu moet jij gewoon doen wat je de afgelopen maanden al doet. Lekker bij mama in de buik doorgroeien.
Dag lieve Knabbel, dikke knuffel van mij.
Het is weer even geleden dus het is weer tijd dat we even bijkletsen.
Het duurt nog even voordat jij je plekje bij mama verlaat en ik je vast kan houden en dan ook een keer "echt" kan voelen. Op dit moment voelt het best dubbel. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat die dag nu wel heel dicht bij gaat komen. Maar aan de andere kant blijkt maar weer eens dat wachten best lang kan duren.
Gelukkig hebben we ook genoeg te doen voordat je er bent. En één van die dingen was een voorlichtingsavond in het ziekenhuis. Als mama besluit om niet thuis te bevallen of wanneer we om één of andere reden naar het ziekenhuis moeten voor de bevalling is het wel handig om te weten wat ons daar te wachten staat.
Dus afgelopen donderdag zijn we daar maar eens heengegaan. En buiten de nuttige informatie heb ik me daar prima vermaakt.
Toen we binnen kwamen leek het weer even of we terug op school waren. De zaal was groot genoeg voor ongeveer 25 zwangere stelletjes. Toen wij kwamen waren er al een stuk of 8 binnen. En net zoals op school wil niemand vooraan zitten. Natuurlijk kon ik het niet laten om dit even hardop te zeggen. En uiteindelijk kreeg ik nog gelijk ook. De laatste stelletjes die binnen stapte hoorde we gewoon zeggen: "pffff, moeten we echt helemaal vooraan gaan zitten????"
En dan de mannen. Ik heb er zelf geen probleem mee om met mama mee te gaan. Maar je kon duidelijk zien dat niet iedere man er zo blij mee is. Waar de mama's allemaal rechtop zaten, klaar om de nodige informatie in zich op te nemen, zaten er een paar mannen die blij mochten zijn dat ze een neus hadden gekregen toen ze zelf zijn geboren. Ze zaten zover onderuit gezakt dat ze zonder die neus zeker onder de tafel waren verdwenen. Andere mannen waren daarentegen een stuk actiever. Praten met de andere mannen onder het mom van: goh, wat leuk, is jouw vrouw ook zwanger???? En ik? Ik leun achterover in mijn stoel en geniet van de mensen om me heen. Luister naar de informatie en probeer, net als vroeger op school, het dubbelzinnige in de informatie te horen om daar weer eens een flauwe grap over te maken. Dus ja, ik heb het best naar mijn zin gehad.
Dan nog een wat minder leuk stukje. Want mama is een tijdje verkouden geweest. En uiteindelijk kreeg ze nogal last van haar zij. Bij de huisarts bleek dat ze door het vele hoesten haar ribben heeft gekneusd. En omdat de huisarts nogal in mama's zijde heeft lopen drukken om daar achter te komen was de pijn nog een stuk erger geworden nadat ze daar was geweest. Dat betekende dus wel dat mama het even wat rustiger aan moet doen. Maar ik kan je nu vast verklappen, daar is mama niet zo goed in.....
Gelukkig gaat het nu wel weer iets beter. Maar ze heeft nu wel regelmatig last van wat pijntjes in de zij en in de rug.
Vorige week zondag zijn we nog één keer een dagje naar het westen geweest. Bij Saskia en Fred in hun nieuwe huisje gekeken. Ik was er al een keer geweest toen ze net de sleutel hadden maar mama wilde het ook wel even zien. Daarna een kort bezoekje aan oom Joost en tante Nicole. Kijken hoe de baby kamer daar vordert. Om de dag af te sluiten bij Carlo en Miranda. Even Leidschenhage in geweest en bij de McDonalds gegeten. na de koffie zouden we terug gaan rijden. Maar op het laatste moment hebben we die koffie op bij Debbie en hadden we dus onverwacht nog een extra bezoekje.
Waarschijnlijk was dit voorlopig de laatste keer dat we naar het westen zijn geweest. Voor mama wordt het gewoon wat moeilijker om zolang in de auto te zitten. En zodra jij er bent zullen we ook niet zo snel alweer die kant opgaan. Het kan zomaar februari of maart worden voordat we die kant weer eens oprijden.
Volgende week heb ik nog een weekje vrij en gaan we nog wat dingetjes doen en regelen voordat jij komt. Maar daar vertel ik je in een volgend blogje wel weer over.
Voor nu moet jij gewoon doen wat je de afgelopen maanden al doet. Lekker bij mama in de buik doorgroeien.
Dag lieve Knabbel, dikke knuffel van mij.
zaterdag 20 oktober 2012
20-10-2012 Even tussendoor....
Hey lieve Knabbel,
Om weer even bij te kletsen hebben we vandaag even een blogje tussendoor. Niet dat er grote veranderingen zijn geweest de afgelopen weken, maar we hebben ook niet stil gezeten.
Iets wat niet echt met jou te maken heeft, maar wat ik toch even wil vertellen gaat over Archimedes. Papa heeft ruim 2 weken geleden, onderweg naar huis, een uil van de weg gehaald. Deze was waarschijnlijk aangereden door een auto en zat midden op de weg terwijl de auto's er met 80 km/u langs raasden.
Omdat ik niet direct wist wat ik met hem moest doen heb ik mama even naar de dierenarts laten bellen. Die belde me later terug met het adres van een roofvogelopvang in Barchem. Hier heb ik het bosuiltje dan ook naartoe gebracht en hebben we hem Archimedes genoemd.
Uiteindelijk is dit niet voor niets geweest want via de email heb ik vernomen dat Archimedes goed herstelt is en dat hij dit weekend weer vrij wordt gelaten in de vrije natuur.
Maar ook voor jou is er weer een beetje gedaan in de afgelopen weken. Opa klok is op je kamertje bezig geweest. Boven het raam zit een stuk muur wat niet echt van goede kwaliteit is. Dus heeft opa een koof gemaakt die hiervoor geplaatst is. Kleinigheidje is dat de panelen die we voor het raam hebben hangen nu ook een stukje lager uit kwamen. Dus mama heeft deze op haar beurt weer wat ingekort.
Opa heeft ook de lamp in je kamertje opgehangen. Helaas bromt de lamp nogal wat waarschijnlijk door de dimmer komt. Dus de dimmer moet er weer tussenuit en dat vind ik jammer. Maar ja, het is beter dan het gebrom.
Mama en ik hebben uiteindelijk ook besloten om de eerder uitgezochte gordijnen te bestellen. Deze worden nu op maat gemaakt en zullen over een tijdje op je kamertje komen te hangen.
Mama is ook weer lekker voor je bezig geweest. Om te beginnen is er iemand van de kraamzorg langs geweest. Een inleidend gesprekje over wat we mogen verwachten van de kraamhulp zodra jij er bent. Ze legt iets uit, geeft wat tips, geeft antwoord op wat vraagjes, laat een boekje achter, en dat was de kraamhulp....
Vanwege wat kleine ongemakjes is mama door de verloskundige weer even naar het ziekenhuis gestuurd voor een bloedsuiker test. Maar ook nu waren de uitslagen gewoon goed. Niks om ons zorgen over te maken. En de dag daarna is mama ook weer even bij de verloskundige geweest. En ook hier was er niks bijzonders of vreemds. Eén van de volgende keren gaan we je als het goed is weer zien. Dan wordt er gekeken hoe je erbij ligt. Weer een echo zodat we je nog even kunnen zien. Heb er nu al zin in.
En naast het "zien" hebben we ook nog het "voelen"
Voor zover ik begrijp heb je genoeg ruimte bij mama want ik hoor haar regelmatig zeggen dat jij je weer even omdraait. En wanneer ze me dan een seintje geeft dat ik even moet voelen of naar haar buik moet kijken......... Dan lig jij alweer stil.
Echt schoppen of boksen doe je niet. Tenminste, dat is wat ik van mama begrijp. Maar vandaag heb ik je dan wel gevoeld. Het heeft even geduurd, maar ik weet nu tenminste wat ik voelen kan.
Tot slot zijn we vandaag nog even naar Hengelo geweest. Jawel, de Prènatal was weer eens aan de beurt. Ze hadden een leuke actie met een zwitsal pakketje en die zijn we even op gaan halen. Om vervolgens met een opbergnet, een stoeltje en een box-kleed extra thuis te komen.
Langzaam begint alles dus een plekje te krijgen en is je kamertje steeds verder klaar. Natuurlijk is je kamertje pas compleet als jij er in ligt. Maar daar zullen we nog even op mogen wachten.
Dus groei nog maar even door, probeer mama niet teveel te pesten met je gedraai en dan zorgen wij voor de rest.
Dag lieve Knabbel,
tot het volgende blogje.....
Om weer even bij te kletsen hebben we vandaag even een blogje tussendoor. Niet dat er grote veranderingen zijn geweest de afgelopen weken, maar we hebben ook niet stil gezeten.
Iets wat niet echt met jou te maken heeft, maar wat ik toch even wil vertellen gaat over Archimedes. Papa heeft ruim 2 weken geleden, onderweg naar huis, een uil van de weg gehaald. Deze was waarschijnlijk aangereden door een auto en zat midden op de weg terwijl de auto's er met 80 km/u langs raasden.
Omdat ik niet direct wist wat ik met hem moest doen heb ik mama even naar de dierenarts laten bellen. Die belde me later terug met het adres van een roofvogelopvang in Barchem. Hier heb ik het bosuiltje dan ook naartoe gebracht en hebben we hem Archimedes genoemd.
Uiteindelijk is dit niet voor niets geweest want via de email heb ik vernomen dat Archimedes goed herstelt is en dat hij dit weekend weer vrij wordt gelaten in de vrije natuur.
Maar ook voor jou is er weer een beetje gedaan in de afgelopen weken. Opa klok is op je kamertje bezig geweest. Boven het raam zit een stuk muur wat niet echt van goede kwaliteit is. Dus heeft opa een koof gemaakt die hiervoor geplaatst is. Kleinigheidje is dat de panelen die we voor het raam hebben hangen nu ook een stukje lager uit kwamen. Dus mama heeft deze op haar beurt weer wat ingekort.
Opa heeft ook de lamp in je kamertje opgehangen. Helaas bromt de lamp nogal wat waarschijnlijk door de dimmer komt. Dus de dimmer moet er weer tussenuit en dat vind ik jammer. Maar ja, het is beter dan het gebrom.
Mama en ik hebben uiteindelijk ook besloten om de eerder uitgezochte gordijnen te bestellen. Deze worden nu op maat gemaakt en zullen over een tijdje op je kamertje komen te hangen.
Mama is ook weer lekker voor je bezig geweest. Om te beginnen is er iemand van de kraamzorg langs geweest. Een inleidend gesprekje over wat we mogen verwachten van de kraamhulp zodra jij er bent. Ze legt iets uit, geeft wat tips, geeft antwoord op wat vraagjes, laat een boekje achter, en dat was de kraamhulp....
Vanwege wat kleine ongemakjes is mama door de verloskundige weer even naar het ziekenhuis gestuurd voor een bloedsuiker test. Maar ook nu waren de uitslagen gewoon goed. Niks om ons zorgen over te maken. En de dag daarna is mama ook weer even bij de verloskundige geweest. En ook hier was er niks bijzonders of vreemds. Eén van de volgende keren gaan we je als het goed is weer zien. Dan wordt er gekeken hoe je erbij ligt. Weer een echo zodat we je nog even kunnen zien. Heb er nu al zin in.
En naast het "zien" hebben we ook nog het "voelen"
Voor zover ik begrijp heb je genoeg ruimte bij mama want ik hoor haar regelmatig zeggen dat jij je weer even omdraait. En wanneer ze me dan een seintje geeft dat ik even moet voelen of naar haar buik moet kijken......... Dan lig jij alweer stil.
Echt schoppen of boksen doe je niet. Tenminste, dat is wat ik van mama begrijp. Maar vandaag heb ik je dan wel gevoeld. Het heeft even geduurd, maar ik weet nu tenminste wat ik voelen kan.
Tot slot zijn we vandaag nog even naar Hengelo geweest. Jawel, de Prènatal was weer eens aan de beurt. Ze hadden een leuke actie met een zwitsal pakketje en die zijn we even op gaan halen. Om vervolgens met een opbergnet, een stoeltje en een box-kleed extra thuis te komen.
Langzaam begint alles dus een plekje te krijgen en is je kamertje steeds verder klaar. Natuurlijk is je kamertje pas compleet als jij er in ligt. Maar daar zullen we nog even op mogen wachten.
Dus groei nog maar even door, probeer mama niet teveel te pesten met je gedraai en dan zorgen wij voor de rest.
Dag lieve Knabbel,
tot het volgende blogje.....
dinsdag 9 oktober 2012
09-10-2012 GETROUWD
Hey kleine Knabbel,
We zijn weer een paar dagen verder en deze keer hadden we zelf een verrassing.
Gisteren zijn mama en ik getrouwd. Iets wat voor ons geen verrassing meer was, want we hebben het zelf zo gepland. Maar omdat we het klein wilde houden en vieren, waren niet veel mensen op de hoogte van onze plannen. En ondanks dat er hier en daar wat uitgelekt was denk ik dat er toch nog wel wat mensen verbaasd waren toen ze het gisteravond op facebook lazen.
Zoals gezegd hebben we het klein gehouden. En daarom was er slechts een klein groepje mensen bij aanwezig. De opa's en de oma's waren erbij samen met onze getuigen. We hebben er best aan gedacht om nog wat mensen uit te nodigen, maar bij iedereen die we dan uit zouden nodigen voelde we ons weer verplicht om nog iemand uit te nodigen, en nog iemand enz. enz. Om dit te voorkomen hebben we dat dus niet gedaan. Ik weet dat er mensen zijn die het erg jammer vonden maar uiteindelijk was dit wat papa en mama het liefste wilde doen. En het was uiteindelijk ook "onze" dag.
Ons feestje begon al een klein beetje op zaterdag. Stephanie is getuige geweest van mama (samen met oma Klok). Zij heeft er samen met Jan een gezellig weekendje van gemaakt en zijn zaterdag al deze kant op gekomen om in een Bed & Breakfast te slapen.
Het idee was om hier op de huwelijksdag te gaan gourmetten en Jan heeft voor het eten gezorgd. Dus dat zijn ze zaterdag alvast komen brengen.
Op zondag zijn Jan en Steef nog even op de koffie geweest en 's avonds kwam Debbie, één van mijn getuigen. Na een rustig avondje was het nog één nachtje tot "de dag"
En dan is het dus maandag 08 oktober 2012. Omdat het zo kon zijn dat er een paar mensen al vroeg hier aanwezig zouden zijn had ik de wekker gezet om 6 uur. Dan kon ik rustig eten en opfrissen en zouden mama en Debbie daarna genoeg tijd hebben om hetzelfde te doen. Maar waar ik normaal de wekker echt nodig heb om wakker te worden zat ik gister al om 5.15 uur beneden. Zenuwen??? Ik dacht het niet, maar het zal wel.
Om even over zessen heb ik Carlo, mijn 2e getuige, een berichtje gestuurd of hij al onderweg was. Vanuit Leidschendam is het best nog een stukje rijden en om de file's te ontwijken moesten ze vroeg vertrekken. Toen Carlo en Miranda een berichtje terug stuurde dat ze waren vertrokken, hoefde we alleen nog maar te wachten tot iedereen er was.
09:15 uur.
Iedereen is aanwezig en we kunnen vertrekken naar het gemeentehuis. Steef had nog wat ballonnen geregeld om aan de auto te hangen waar mama en ik in zouden stappen. Omdat we voor een simpele ceremonie gingen stelde het niet veel voor. De ambtenaar leest voor wat ze voor moet lezen, ze stelt de bijhorende vragen waarop mama en ik elkaar het JA-woord geven, beetje klooien met de ringen, de handtekeningen worden gezet en de ceremonie is afgelopen.
Maar dat gaat natuurlijk net even een beetje anders als je met het groepje gaat wat wij hebben uitgenodigd. Dan wordt het allemaal toch net een beetje vrolijker.
Eenmaal thuis was het koffie met gebak. Maar niet nadat we eerst de glazen met Champagne hebben laten klinken. Want hoe eenvoudig ook, bubbels horen erbij.
Stephanie had aangeboden om foto's te maken. En aangezien het weer meewerkte zijn we na de lunch richting 't Zand gegaan. Dit is het bos waar papa "zijn plekje" heeft. Een mooi open veld in het bos waar ik graag kom. En waar we nu met z'n allen zijn geweest om wat foto's te maken. Een heerlijke dag, een heerlijke boswandeling in een bos die laat zien dat de herfst is begonnen.
Na de foto's zijn we weer terug naar huis gegaan. De laatste voorbereidingen werden gedaan voor het eten zodat we de dag af konden sluiten met een zeer geslaagde gourmet. En naast de gezellige gesprekken zijn er ook nog wat serieuze dingen gezegd. De speeches die voorbereid werden zijn er niet gekomen. Maar in plaats daarvan zijn er dingen gezegd die recht uit het hart kwamen. En daar kan geen speech tegenop.
Nadat de tafel was afgeruimd en de tranen weer waren opgedroogd hebben we nog een kop koffie op en zijn de meeste weer naar huis gegaan. Een geslaagde dag.
Ik kan niet genoeg zeggen wat een ieder die aanwezig was voor me betekend en ik ben blij dat we deze dag samen hebben beleefd. Onze ouders waar we altijd bij terecht kunnen. Die ons steunen en opvangen als het nodig is. Carlo, die me altijd in de gaten heeft gehouden en er staat in goede en slechte tijden. Steef, mijn maatje met wie ik nooit raak uitgepraat. En Debbie, die terecht een "stoere meid" werd genoemd, jou draag ik al jaren mee in m'n hart en dat plekje kan door niemand worden ingenomen.
Een korte beschrijving van een lange en mooie dag. En voor wie op de foto's zit te wachten, wacht maar lekker met ons mee. Want ook wij hebben wel een paar kiekjes maar we wachten tot we alles bij elkaar hebben. Dan zetten we er vast wel een paar op FB of in het blog.
Dus lieve Knabbel, papa en mama zijn getrouwd. En jij, jij was er voor ons ook al een beetje bij al zullen we voorlopig nog even op je moeten wachten.
Tot de volgende keer Knabbeltje, groei nog maar even verder bij mama.
We zijn weer een paar dagen verder en deze keer hadden we zelf een verrassing.
Gisteren zijn mama en ik getrouwd. Iets wat voor ons geen verrassing meer was, want we hebben het zelf zo gepland. Maar omdat we het klein wilde houden en vieren, waren niet veel mensen op de hoogte van onze plannen. En ondanks dat er hier en daar wat uitgelekt was denk ik dat er toch nog wel wat mensen verbaasd waren toen ze het gisteravond op facebook lazen.
Zoals gezegd hebben we het klein gehouden. En daarom was er slechts een klein groepje mensen bij aanwezig. De opa's en de oma's waren erbij samen met onze getuigen. We hebben er best aan gedacht om nog wat mensen uit te nodigen, maar bij iedereen die we dan uit zouden nodigen voelde we ons weer verplicht om nog iemand uit te nodigen, en nog iemand enz. enz. Om dit te voorkomen hebben we dat dus niet gedaan. Ik weet dat er mensen zijn die het erg jammer vonden maar uiteindelijk was dit wat papa en mama het liefste wilde doen. En het was uiteindelijk ook "onze" dag.
Ons feestje begon al een klein beetje op zaterdag. Stephanie is getuige geweest van mama (samen met oma Klok). Zij heeft er samen met Jan een gezellig weekendje van gemaakt en zijn zaterdag al deze kant op gekomen om in een Bed & Breakfast te slapen.
Het idee was om hier op de huwelijksdag te gaan gourmetten en Jan heeft voor het eten gezorgd. Dus dat zijn ze zaterdag alvast komen brengen.
Op zondag zijn Jan en Steef nog even op de koffie geweest en 's avonds kwam Debbie, één van mijn getuigen. Na een rustig avondje was het nog één nachtje tot "de dag"
En dan is het dus maandag 08 oktober 2012. Omdat het zo kon zijn dat er een paar mensen al vroeg hier aanwezig zouden zijn had ik de wekker gezet om 6 uur. Dan kon ik rustig eten en opfrissen en zouden mama en Debbie daarna genoeg tijd hebben om hetzelfde te doen. Maar waar ik normaal de wekker echt nodig heb om wakker te worden zat ik gister al om 5.15 uur beneden. Zenuwen??? Ik dacht het niet, maar het zal wel.
Om even over zessen heb ik Carlo, mijn 2e getuige, een berichtje gestuurd of hij al onderweg was. Vanuit Leidschendam is het best nog een stukje rijden en om de file's te ontwijken moesten ze vroeg vertrekken. Toen Carlo en Miranda een berichtje terug stuurde dat ze waren vertrokken, hoefde we alleen nog maar te wachten tot iedereen er was.
09:15 uur.
Iedereen is aanwezig en we kunnen vertrekken naar het gemeentehuis. Steef had nog wat ballonnen geregeld om aan de auto te hangen waar mama en ik in zouden stappen. Omdat we voor een simpele ceremonie gingen stelde het niet veel voor. De ambtenaar leest voor wat ze voor moet lezen, ze stelt de bijhorende vragen waarop mama en ik elkaar het JA-woord geven, beetje klooien met de ringen, de handtekeningen worden gezet en de ceremonie is afgelopen.
Maar dat gaat natuurlijk net even een beetje anders als je met het groepje gaat wat wij hebben uitgenodigd. Dan wordt het allemaal toch net een beetje vrolijker.
Eenmaal thuis was het koffie met gebak. Maar niet nadat we eerst de glazen met Champagne hebben laten klinken. Want hoe eenvoudig ook, bubbels horen erbij.
Stephanie had aangeboden om foto's te maken. En aangezien het weer meewerkte zijn we na de lunch richting 't Zand gegaan. Dit is het bos waar papa "zijn plekje" heeft. Een mooi open veld in het bos waar ik graag kom. En waar we nu met z'n allen zijn geweest om wat foto's te maken. Een heerlijke dag, een heerlijke boswandeling in een bos die laat zien dat de herfst is begonnen.
Na de foto's zijn we weer terug naar huis gegaan. De laatste voorbereidingen werden gedaan voor het eten zodat we de dag af konden sluiten met een zeer geslaagde gourmet. En naast de gezellige gesprekken zijn er ook nog wat serieuze dingen gezegd. De speeches die voorbereid werden zijn er niet gekomen. Maar in plaats daarvan zijn er dingen gezegd die recht uit het hart kwamen. En daar kan geen speech tegenop.
Nadat de tafel was afgeruimd en de tranen weer waren opgedroogd hebben we nog een kop koffie op en zijn de meeste weer naar huis gegaan. Een geslaagde dag.
Ik kan niet genoeg zeggen wat een ieder die aanwezig was voor me betekend en ik ben blij dat we deze dag samen hebben beleefd. Onze ouders waar we altijd bij terecht kunnen. Die ons steunen en opvangen als het nodig is. Carlo, die me altijd in de gaten heeft gehouden en er staat in goede en slechte tijden. Steef, mijn maatje met wie ik nooit raak uitgepraat. En Debbie, die terecht een "stoere meid" werd genoemd, jou draag ik al jaren mee in m'n hart en dat plekje kan door niemand worden ingenomen.
Een korte beschrijving van een lange en mooie dag. En voor wie op de foto's zit te wachten, wacht maar lekker met ons mee. Want ook wij hebben wel een paar kiekjes maar we wachten tot we alles bij elkaar hebben. Dan zetten we er vast wel een paar op FB of in het blog.
Dus lieve Knabbel, papa en mama zijn getrouwd. En jij, jij was er voor ons ook al een beetje bij al zullen we voorlopig nog even op je moeten wachten.
Tot de volgende keer Knabbeltje, groei nog maar even verder bij mama.
dinsdag 2 oktober 2012
2-10-2012 Verstoppertje en een verrassing (of meer)
Hey lieve Knabbel,
Deze keer even wat sneller een nieuw verhaal. Want vandaag mochten we in de herkansing voor de pret-echo. Vol goede moed zijn beide opa's en oma's en wij weer richting Haaksbergen gegaan. Zoals bij alle eerdere echo's heb je er een sport van gemaakt om je de eerste keer niet goed te laten zien. Dus zijn we tot nu toe steeds weer terug gegaan voor een (geslaagde) herkansing.
Helaas voor ons was de herkansing deze keer niet zo succesvol. Maar laten we niet te negatief doen. Want zover we kunnen zien gaat het met jou perfect. Je groeit goed en je hebt een lekker plekje gevonden zo bij mama in de buik.
Om maar een voorbeeldje te geven dat je lekker groeit: 28-08-2012 liet je een voetje zien op de echo van iets meer dan 5cm. Diezelfde voet is nu al bijna 7cm.
En dat lekkere plekje, dat zorgt er voor ons dus voor dat er geen mooie 3D-echo gemaakt kan worden. Net zoals de vorige keer lig je met je hoofdje omlaag. Je gebruikt de placenta als hoofdkussen en je houdt je handjes ook lekker bij je hoofd. Voor jou is dat gewoon lekker liggen maar omdat er zo weinig ruimte (vruchtwater) bij je gezicht zit is een mooie 3D-echo niet te maken.
Met een paar wazige foto's en een DVD-tje zijn we weer naar huis gegaan. Gelukkig dat papa en mama een nieuwe camera hebben gekocht zodat we vanaf je geboorte veel mooie foto's kunnen maken.
En dan een verrassing. Afgelopen vrijdag, toen we net terug waren van vakantie, kregen we een telefoontje. Marco wilde even weten of we thuis waren en of hij en Linda even langs konden komen. Nu is het contact tussen mij en m'n zus de afgelopen maanden niet al te best geweest, dus dan moet er toch wel wat belangrijks zijn als ze ineens even langs willen komen.
Eenmaal binnen kwam het hoge woord er al snel uit. Want lieve Knabbel, je krijgt er nog een neefje of nichtje bij.... eeeeeh VERRASSING, het is niet één neefje of nichtje, niet twee, nee...... je krijgt DRIE neefjes en/of nichtjes!!!!
Niet een alledaagse mededeling en het heeft ook even de tijd nodig om te bezinken. Het klinkt misschien wat egoïstisch, maar na Jarno, Linet, Manon, Gemma en Amber loop ik al een paar maanden met de onbewuste gedachte dat het nu mijn tijd is. De tijd van Mama, ik en ons kleine Knabbeltje. Maar Mama en ik zijn hoe dan ook dolgelukkig met jouw lieve Knabbel. Daar kan geen 10-ling tegenop.
En daarnaast ben ik ook wel erg blij voor Marco, Linda en de kids. Ik weet nu hoe mooi het is om een zwangerschap mee te maken en uit te kijken naar de geboorte van een wondertje. En dat gun ik iedereen. Hoe de verhoudingen ook liggen.
Inmiddels heb ik weer een iets beter contact met Linda en ik hoop dat we dit vol kunnen houden. Zodat jij straks gezellig kan spelen met je grote neef, je grote nichtjes en met de aankomende drieling.
En voor de mensen die naast mijn blogjes ook willen weten hoe het is om een drieling te verwachten??? Marco, Linda en de kids houden hun belevenissen bij op een eigen blog
Tot zover de verassingen. Morgen gaan we weer even naar de verloskundige om bij te praten. En daarna is het weer werken tot het weekend is. En wie weet hebben we volgende week weer wat verrassingen in het blog.
Dag lieve Knabbel,
tot de volgende ronde.....!!
Deze keer even wat sneller een nieuw verhaal. Want vandaag mochten we in de herkansing voor de pret-echo. Vol goede moed zijn beide opa's en oma's en wij weer richting Haaksbergen gegaan. Zoals bij alle eerdere echo's heb je er een sport van gemaakt om je de eerste keer niet goed te laten zien. Dus zijn we tot nu toe steeds weer terug gegaan voor een (geslaagde) herkansing.
Helaas voor ons was de herkansing deze keer niet zo succesvol. Maar laten we niet te negatief doen. Want zover we kunnen zien gaat het met jou perfect. Je groeit goed en je hebt een lekker plekje gevonden zo bij mama in de buik.
Om maar een voorbeeldje te geven dat je lekker groeit: 28-08-2012 liet je een voetje zien op de echo van iets meer dan 5cm. Diezelfde voet is nu al bijna 7cm.
En dat lekkere plekje, dat zorgt er voor ons dus voor dat er geen mooie 3D-echo gemaakt kan worden. Net zoals de vorige keer lig je met je hoofdje omlaag. Je gebruikt de placenta als hoofdkussen en je houdt je handjes ook lekker bij je hoofd. Voor jou is dat gewoon lekker liggen maar omdat er zo weinig ruimte (vruchtwater) bij je gezicht zit is een mooie 3D-echo niet te maken.
Met een paar wazige foto's en een DVD-tje zijn we weer naar huis gegaan. Gelukkig dat papa en mama een nieuwe camera hebben gekocht zodat we vanaf je geboorte veel mooie foto's kunnen maken.
En dan een verrassing. Afgelopen vrijdag, toen we net terug waren van vakantie, kregen we een telefoontje. Marco wilde even weten of we thuis waren en of hij en Linda even langs konden komen. Nu is het contact tussen mij en m'n zus de afgelopen maanden niet al te best geweest, dus dan moet er toch wel wat belangrijks zijn als ze ineens even langs willen komen.
Eenmaal binnen kwam het hoge woord er al snel uit. Want lieve Knabbel, je krijgt er nog een neefje of nichtje bij.... eeeeeh VERRASSING, het is niet één neefje of nichtje, niet twee, nee...... je krijgt DRIE neefjes en/of nichtjes!!!!
Niet een alledaagse mededeling en het heeft ook even de tijd nodig om te bezinken. Het klinkt misschien wat egoïstisch, maar na Jarno, Linet, Manon, Gemma en Amber loop ik al een paar maanden met de onbewuste gedachte dat het nu mijn tijd is. De tijd van Mama, ik en ons kleine Knabbeltje. Maar Mama en ik zijn hoe dan ook dolgelukkig met jouw lieve Knabbel. Daar kan geen 10-ling tegenop.
En daarnaast ben ik ook wel erg blij voor Marco, Linda en de kids. Ik weet nu hoe mooi het is om een zwangerschap mee te maken en uit te kijken naar de geboorte van een wondertje. En dat gun ik iedereen. Hoe de verhoudingen ook liggen.
Inmiddels heb ik weer een iets beter contact met Linda en ik hoop dat we dit vol kunnen houden. Zodat jij straks gezellig kan spelen met je grote neef, je grote nichtjes en met de aankomende drieling.
En voor de mensen die naast mijn blogjes ook willen weten hoe het is om een drieling te verwachten??? Marco, Linda en de kids houden hun belevenissen bij op een eigen blog
Tot zover de verassingen. Morgen gaan we weer even naar de verloskundige om bij te praten. En daarna is het weer werken tot het weekend is. En wie weet hebben we volgende week weer wat verrassingen in het blog.
Dag lieve Knabbel,
tot de volgende ronde.....!!
vrijdag 28 september 2012
28-9-2012 Terug van weggeweest.
Hey kleine Knabbel,
Het heeft even geduurd maar daar ben ik dan weer met een blogje. Een paar dagen na het laatste blog zijn opa en oma Bus, mama en ik op vakantie gegaan.
De bedoeling was om tijdens de vakantie al een keer een stukje aan je te schrijven, maar dat ging hem niet worden. Het park waar we zaten zou WiFi hebben in en om het hoofdgebouw. En omdat wij het eerste huisje vanaf het hoofdgebouw hadden hoefde we het huisje er niet eens voor uit. Waar het niet dat er iemand op het park was met een virus op zijn/haar laptop. En omdat ze daar geen filter voor hadden en de computers van het bedrijf op dezelfde verbinding werkte hadden ze de WiFi maar uitgeschakeld. Pas de laatste 2 dagen was er verbinding maar toen kon ik ook wel wachten tot ik thuis was.
Maar goed, de vakantie....
De eerste week stond vooral in het teken van het WK Wielrennen in en om Valkenburg. Mama heeft niet zoveel daarmee en heeft veel op het park doorgebracht. Papa heeft daarentegen bijna elke wedstrijd met opa bezocht.
En de week begon goed. Bij de officiële opening in Maastricht hebben we het record terras zitten geprobeerd te vestigen. En in die paar uurtjes zagen we tot onze verbazing dat een paar oud wielrenners in het restaurant naast ons gingen eten. Nu kent Nederland 2 renners die ooit de "Tour de France" hebben gewonnen. En ik kon de kans dus niet laten lopen om samen met deze iconen op de foto te gaan. Ik moet wel zeggen dat het een stuk makkelijker was dan met Knabbel en Babbel op de foto te gaan.
De eerste wedstrijden stonden dit jaar nieuw op het programma. Ploegentijdrit voor merken teams. Waar we stonden was het lekker druk en gezellig. En het weer was haast nog beter. En wat een mooie bijkomstigheid was, is dat ik mooi onze nieuwe camera kon uittesten. Dan weet ik straks ook iets beter hoe ik mooie foto's van jou kan maken. (Misschien is het na deze week wel handig als we je direct een racefietsje geven want met die foto's heb ik nu ervaring)
Daarna was het de beurt aan de individuele tijdritten. En hoewel het weer over het algemeen meewerkte, tijdens de heren Elite (welke op een paar honderd meter van ons vakantiepark langskwam) hebben we toch even een fikse bui gehad. Dan is het toch maar mooi dat we een mooie oranje party-tent bij ons hadden. En zoals je op de foto kan zien, vonden de andere supporters dat ook.
En dan tot slot de wegwedstrijden. Eerder die week hadden opa en ik al gekeken waar we konden gaan staan en vrijdag stonden we daar dan ook. Tijdens de wedstrijd voor dames junioren raakte we aan de praat met een paar andere wielerfans. Een gezellige groep die al jaren de WK's bezoeken. Met hun afgesproken om de zaterdag en zondag ook op die plek te gaan staan. Ik zou zorgen voor de oranje tent en samen voor de gezelligheid. En beide zijn geslaagd. Al stond ik die 2 dagen wel de oranje tent al om 6.45 uur op te bouwen. Maar het was het waard. Zeker toen we een paar Belgische supporters het Wilhelmus hebben laten zingen na de winst van Marianne Vos. Hun beloning daarvoor was de winst van Gilbert de dag daarop. Waar ik ze op mijn beurt ook mee heb gefeliciteerd. Ik kan niet anders dan zeggen dat de sfeer geweldig was.
Of jij later net zo gek wordt als je vader is voorlopig nog een raadsel. Maar als dat zo is hoop ik dat wij samen zulke dagen gaan beleven zoals ik die week met mijn vader heb gehad. En anders blijf je lekker bij mama.
De tweede week hebben we het wat rustiger aan gedaan. Met een bezoek aan de gemeentegrot in Valkenburg, de Brand bierbrouwerij en een dagje shoppen in Maastricht hebben we lekker wat afleiding gehad.
En dan merken we wel dat jij al aardig aanwezig bent. Mama's buik is flink gegroeid. Niet zo extreem dat we straks huursubsidie voor je tijdelijke kamertje moeten aanvragen, maar je bent in ieder geval aanwezig. En aan mama laat je ook regelmatig weten dat je er bent. Maar zodra papa even mee wil voelen, dan zie je mijn hand volgens mij aankomen. Want vanaf dat moment verroer je je niet meer. Ik beken dat ik dat best jammer vind, maar uiteindelijk hoop ik dat je goed groeit en straks gezond ter wereld komt. Of ik je voor die tijd nu voelen kan of niet.
Dat je zo goed groeit heeft ook zijn iets minder leuke kanten. Een dagje rondlopen in Maastricht is voor papa heel goed uit te houden. Maar het kost mama nu toch wel wat meer moeite. En dan is een laag, slap bankje niet iets waar je vrolijk van wordt als je terugkomt op het park. Mama heeft zich ook voorgenomen om per dag nog 2 buk-momenten te hebben. 1: schoenen aan. 2: schoenen uit. Puntje bij paaltje gaat ze regelmatig over deze limiet heen en dan maak je het mama niet al te makkelijk.
Met een beetje mazzel kunnen we in het volgende blog weer wat meer over jou vertellen. De afgelopen tijd hebben wij vooral onze dingen gedaan en ben jij aleen maar steeds iets meer aanwezig. Maar komende dinsdag gaan we je weer even zien als de herkansing is voor de pret-echo. De vorige keer lag je wat laag en lukte het niet om een mooi plaatje te maken van je. Wie weet hebben we dinsdag meer succes. En dan gaan we eens rustig kijken wat we allemaal nog nodig hebben voor jouw komst. En dat is nog genoeg heb ik het idee.
En misschien hebben we de komende weken nog wel wat verrassingen voor je ook. We zullen het allemaal wel merken en ik zal het je allemaal vertellen.
Maar voor nu, groei nog maar even verder en we zien je dinsdag (hopelijk)
Dikke knuffel lieve Knabbeltje,
tot snel.....!!
Het heeft even geduurd maar daar ben ik dan weer met een blogje. Een paar dagen na het laatste blog zijn opa en oma Bus, mama en ik op vakantie gegaan.
De bedoeling was om tijdens de vakantie al een keer een stukje aan je te schrijven, maar dat ging hem niet worden. Het park waar we zaten zou WiFi hebben in en om het hoofdgebouw. En omdat wij het eerste huisje vanaf het hoofdgebouw hadden hoefde we het huisje er niet eens voor uit. Waar het niet dat er iemand op het park was met een virus op zijn/haar laptop. En omdat ze daar geen filter voor hadden en de computers van het bedrijf op dezelfde verbinding werkte hadden ze de WiFi maar uitgeschakeld. Pas de laatste 2 dagen was er verbinding maar toen kon ik ook wel wachten tot ik thuis was.
Maar goed, de vakantie....
De eerste week stond vooral in het teken van het WK Wielrennen in en om Valkenburg. Mama heeft niet zoveel daarmee en heeft veel op het park doorgebracht. Papa heeft daarentegen bijna elke wedstrijd met opa bezocht.
En de week begon goed. Bij de officiële opening in Maastricht hebben we het record terras zitten geprobeerd te vestigen. En in die paar uurtjes zagen we tot onze verbazing dat een paar oud wielrenners in het restaurant naast ons gingen eten. Nu kent Nederland 2 renners die ooit de "Tour de France" hebben gewonnen. En ik kon de kans dus niet laten lopen om samen met deze iconen op de foto te gaan. Ik moet wel zeggen dat het een stuk makkelijker was dan met Knabbel en Babbel op de foto te gaan.
De eerste wedstrijden stonden dit jaar nieuw op het programma. Ploegentijdrit voor merken teams. Waar we stonden was het lekker druk en gezellig. En het weer was haast nog beter. En wat een mooie bijkomstigheid was, is dat ik mooi onze nieuwe camera kon uittesten. Dan weet ik straks ook iets beter hoe ik mooie foto's van jou kan maken. (Misschien is het na deze week wel handig als we je direct een racefietsje geven want met die foto's heb ik nu ervaring)
Daarna was het de beurt aan de individuele tijdritten. En hoewel het weer over het algemeen meewerkte, tijdens de heren Elite (welke op een paar honderd meter van ons vakantiepark langskwam) hebben we toch even een fikse bui gehad. Dan is het toch maar mooi dat we een mooie oranje party-tent bij ons hadden. En zoals je op de foto kan zien, vonden de andere supporters dat ook.
En dan tot slot de wegwedstrijden. Eerder die week hadden opa en ik al gekeken waar we konden gaan staan en vrijdag stonden we daar dan ook. Tijdens de wedstrijd voor dames junioren raakte we aan de praat met een paar andere wielerfans. Een gezellige groep die al jaren de WK's bezoeken. Met hun afgesproken om de zaterdag en zondag ook op die plek te gaan staan. Ik zou zorgen voor de oranje tent en samen voor de gezelligheid. En beide zijn geslaagd. Al stond ik die 2 dagen wel de oranje tent al om 6.45 uur op te bouwen. Maar het was het waard. Zeker toen we een paar Belgische supporters het Wilhelmus hebben laten zingen na de winst van Marianne Vos. Hun beloning daarvoor was de winst van Gilbert de dag daarop. Waar ik ze op mijn beurt ook mee heb gefeliciteerd. Ik kan niet anders dan zeggen dat de sfeer geweldig was.
Of jij later net zo gek wordt als je vader is voorlopig nog een raadsel. Maar als dat zo is hoop ik dat wij samen zulke dagen gaan beleven zoals ik die week met mijn vader heb gehad. En anders blijf je lekker bij mama.
De tweede week hebben we het wat rustiger aan gedaan. Met een bezoek aan de gemeentegrot in Valkenburg, de Brand bierbrouwerij en een dagje shoppen in Maastricht hebben we lekker wat afleiding gehad.
En dan merken we wel dat jij al aardig aanwezig bent. Mama's buik is flink gegroeid. Niet zo extreem dat we straks huursubsidie voor je tijdelijke kamertje moeten aanvragen, maar je bent in ieder geval aanwezig. En aan mama laat je ook regelmatig weten dat je er bent. Maar zodra papa even mee wil voelen, dan zie je mijn hand volgens mij aankomen. Want vanaf dat moment verroer je je niet meer. Ik beken dat ik dat best jammer vind, maar uiteindelijk hoop ik dat je goed groeit en straks gezond ter wereld komt. Of ik je voor die tijd nu voelen kan of niet.
Dat je zo goed groeit heeft ook zijn iets minder leuke kanten. Een dagje rondlopen in Maastricht is voor papa heel goed uit te houden. Maar het kost mama nu toch wel wat meer moeite. En dan is een laag, slap bankje niet iets waar je vrolijk van wordt als je terugkomt op het park. Mama heeft zich ook voorgenomen om per dag nog 2 buk-momenten te hebben. 1: schoenen aan. 2: schoenen uit. Puntje bij paaltje gaat ze regelmatig over deze limiet heen en dan maak je het mama niet al te makkelijk.
Met een beetje mazzel kunnen we in het volgende blog weer wat meer over jou vertellen. De afgelopen tijd hebben wij vooral onze dingen gedaan en ben jij aleen maar steeds iets meer aanwezig. Maar komende dinsdag gaan we je weer even zien als de herkansing is voor de pret-echo. De vorige keer lag je wat laag en lukte het niet om een mooi plaatje te maken van je. Wie weet hebben we dinsdag meer succes. En dan gaan we eens rustig kijken wat we allemaal nog nodig hebben voor jouw komst. En dat is nog genoeg heb ik het idee.
En misschien hebben we de komende weken nog wel wat verrassingen voor je ook. We zullen het allemaal wel merken en ik zal het je allemaal vertellen.
Maar voor nu, groei nog maar even verder en we zien je dinsdag (hopelijk)
Dikke knuffel lieve Knabbeltje,
tot snel.....!!
Abonneren op:
Posts (Atom)