Het heeft even geduurd maar daar ben ik dan weer met een blogje. Een paar dagen na het laatste blog zijn opa en oma Bus, mama en ik op vakantie gegaan.
De bedoeling was om tijdens de vakantie al een keer een stukje aan je te schrijven, maar dat ging hem niet worden. Het park waar we zaten zou WiFi hebben in en om het hoofdgebouw. En omdat wij het eerste huisje vanaf het hoofdgebouw hadden hoefde we het huisje er niet eens voor uit. Waar het niet dat er iemand op het park was met een virus op zijn/haar laptop. En omdat ze daar geen filter voor hadden en de computers van het bedrijf op dezelfde verbinding werkte hadden ze de WiFi maar uitgeschakeld. Pas de laatste 2 dagen was er verbinding maar toen kon ik ook wel wachten tot ik thuis was.
Maar goed, de vakantie....
De eerste week stond vooral in het teken van het WK Wielrennen in en om Valkenburg. Mama heeft niet zoveel daarmee en heeft veel op het park doorgebracht. Papa heeft daarentegen bijna elke wedstrijd met opa bezocht.
En de week begon goed. Bij de officiële opening in Maastricht hebben we het record terras zitten geprobeerd te vestigen. En in die paar uurtjes zagen we tot onze verbazing dat een paar oud wielrenners in het restaurant naast ons gingen eten. Nu kent Nederland 2 renners die ooit de "Tour de France" hebben gewonnen. En ik kon de kans dus niet laten lopen om samen met deze iconen op de foto te gaan. Ik moet wel zeggen dat het een stuk makkelijker was dan met Knabbel en Babbel op de foto te gaan.
De eerste wedstrijden stonden dit jaar nieuw op het programma. Ploegentijdrit voor merken teams. Waar we stonden was het lekker druk en gezellig. En het weer was haast nog beter. En wat een mooie bijkomstigheid was, is dat ik mooi onze nieuwe camera kon uittesten. Dan weet ik straks ook iets beter hoe ik mooie foto's van jou kan maken. (Misschien is het na deze week wel handig als we je direct een racefietsje geven want met die foto's heb ik nu ervaring)
Daarna was het de beurt aan de individuele tijdritten. En hoewel het weer over het algemeen meewerkte, tijdens de heren Elite (welke op een paar honderd meter van ons vakantiepark langskwam) hebben we toch even een fikse bui gehad. Dan is het toch maar mooi dat we een mooie oranje party-tent bij ons hadden. En zoals je op de foto kan zien, vonden de andere supporters dat ook.
En dan tot slot de wegwedstrijden. Eerder die week hadden opa en ik al gekeken waar we konden gaan staan en vrijdag stonden we daar dan ook. Tijdens de wedstrijd voor dames junioren raakte we aan de praat met een paar andere wielerfans. Een gezellige groep die al jaren de WK's bezoeken. Met hun afgesproken om de zaterdag en zondag ook op die plek te gaan staan. Ik zou zorgen voor de oranje tent en samen voor de gezelligheid. En beide zijn geslaagd. Al stond ik die 2 dagen wel de oranje tent al om 6.45 uur op te bouwen. Maar het was het waard. Zeker toen we een paar Belgische supporters het Wilhelmus hebben laten zingen na de winst van Marianne Vos. Hun beloning daarvoor was de winst van Gilbert de dag daarop. Waar ik ze op mijn beurt ook mee heb gefeliciteerd. Ik kan niet anders dan zeggen dat de sfeer geweldig was.
Of jij later net zo gek wordt als je vader is voorlopig nog een raadsel. Maar als dat zo is hoop ik dat wij samen zulke dagen gaan beleven zoals ik die week met mijn vader heb gehad. En anders blijf je lekker bij mama.
De tweede week hebben we het wat rustiger aan gedaan. Met een bezoek aan de gemeentegrot in Valkenburg, de Brand bierbrouwerij en een dagje shoppen in Maastricht hebben we lekker wat afleiding gehad.
En dan merken we wel dat jij al aardig aanwezig bent. Mama's buik is flink gegroeid. Niet zo extreem dat we straks huursubsidie voor je tijdelijke kamertje moeten aanvragen, maar je bent in ieder geval aanwezig. En aan mama laat je ook regelmatig weten dat je er bent. Maar zodra papa even mee wil voelen, dan zie je mijn hand volgens mij aankomen. Want vanaf dat moment verroer je je niet meer. Ik beken dat ik dat best jammer vind, maar uiteindelijk hoop ik dat je goed groeit en straks gezond ter wereld komt. Of ik je voor die tijd nu voelen kan of niet.
Dat je zo goed groeit heeft ook zijn iets minder leuke kanten. Een dagje rondlopen in Maastricht is voor papa heel goed uit te houden. Maar het kost mama nu toch wel wat meer moeite. En dan is een laag, slap bankje niet iets waar je vrolijk van wordt als je terugkomt op het park. Mama heeft zich ook voorgenomen om per dag nog 2 buk-momenten te hebben. 1: schoenen aan. 2: schoenen uit. Puntje bij paaltje gaat ze regelmatig over deze limiet heen en dan maak je het mama niet al te makkelijk.
Met een beetje mazzel kunnen we in het volgende blog weer wat meer over jou vertellen. De afgelopen tijd hebben wij vooral onze dingen gedaan en ben jij aleen maar steeds iets meer aanwezig. Maar komende dinsdag gaan we je weer even zien als de herkansing is voor de pret-echo. De vorige keer lag je wat laag en lukte het niet om een mooi plaatje te maken van je. Wie weet hebben we dinsdag meer succes. En dan gaan we eens rustig kijken wat we allemaal nog nodig hebben voor jouw komst. En dat is nog genoeg heb ik het idee.
En misschien hebben we de komende weken nog wel wat verrassingen voor je ook. We zullen het allemaal wel merken en ik zal het je allemaal vertellen.
Maar voor nu, groei nog maar even verder en we zien je dinsdag (hopelijk)
Dikke knuffel lieve Knabbeltje,
tot snel.....!!
