Hey kleine Knabbel,
Weer een weekje verder en dus alweer je 3e verweekdag. Iedereen die zelf al kinderen heeft blijven maar zeggen dat we er van moeten genieten omdat het allemaal zo snel gaat. Uiteindelijk zullen wij over een tijdje wel hetzelfde zeggen, maar tot nu verschillen de dagen nog niet zoveel van elkaar. Je eet, slaapt, huilt, plast, poept en knuffelt. Doet die ronde zo'n 7 à 8 keer per dag en dan is de dag weer voorbij. En de dag daarna doen we alles gewoon nog een keer opnieuw.
Vandaag is het weer zondag en net als vorige week zijn wij die samen onder de douche begonnen. Volgens vele zou jij dat lekker ontspannen vinden. Maar of je er zelf ook van geniet??? Je was zo ontspannen dat je gewoon lekker lag te slapen terwijl de druppels op je hoofd vielen.
De afgelopen week zijn we weer lekker bezig geweest met jou en merk je dat er toch wel het één en ander is veranderd. Maandag had jij een drukke dag. Samen met mama mocht je naar Eibergen toe voor een gehoortest. En omdat papa aan het werk was zijn opa en oma Klok even gekomen om mama te helpen. Zoals papa wel had verwacht ben je gewoon geslaagd voor die test. Al moesten ze je oren wel eerst even goed schoonmaken voordat de test kon slagen. Eenmaal thuis was de volgende visite alweer aan de beurt. En deze keer was het de mevrouw van het consultatiebureau. En het spannendste was de weegschaal. Voor ons gevoel doe je het gewoon goed. Je eet lekker en daarna ben je gewoon een tevreden ventje. Beetje last van krampjes, maar verder geen rare dingen. En toch hoop je dat de weegschaal dat gevoel bevestigd. En jawel, dat deed hij. Wij blij, en jij van slag vanwege alle drukte op 1 dag.
En toen kwam de Kerst. Jouw allereerste Kerst. Niet dat we er veel aan hebben gedaan hoor. Omdat we niet wisten wanneer jij geboren zou worden, en er dus ook een kans was dat dit met Kerst zou zijn, hebben we niet de moeite genomen om de hele rotzooi van zolder te halen. Niet met de kans dat we tussen alle voedingen door alles weer op moeten ruimen.
Maar dan merk je toch dat we het één en ander aan moeten passen aan jouw ritme. Geen probleem hoor. Doen we gewoon voor je. Waar ik andere jaren lekker lui de Kerstdagen doorbracht en dan, wanneer ik even zin had, het Kerstdiner ging voorbereiden om vervolgens lekker lang en relaxed te tafelen, ging dat dus even anders.
13:00 uur -> Bram luier, eten, slapen...
14:00 uur -> Even denken hoe we met de uren uitkomen.
15:00 uur -> Maar vast het voorgerecht eten en hoof gerecht klaarzetten.
16:00 uur -> Bram begint vast aan zijn Kerstdiner
17:00 uur -> Hoofdgerecht
19:00 uur -> Oh jee, alweer zo laat. Bram wil een toetje.
20:00 uur -> Wij ook een toetje.
0:30 uur -> Best moeilijk om een poep broek te verschonen na een hele fles wijn.
Kortom, het gaat allemaal goed, moeten alleen van tevoren even kijken hoe het uitkomt. En ook de 2e Kerstdag zijn we op deze manier doorgekomen. Al is het voor het eerst sinds jaren dat ik de Kerst-films ALLEMAAL gemist heb. Het is er zelfs niet van gekomen om Mickey's Kerstfeest en a Muppets Christmas Carol te kijken, en die sla ik normaal NOOIT over hahaha.
De dagen na de kerst zijn weer in het standaard (nieuwe) ritme verlopen. Papa weer een beetje gewerkt, mama een paar kleine uitstapjes met je gemaakt in het dorp en verder niks. Gisteren hadden we een wat groter uitstapje. Prenàtal in Hengelo (ov). Dan ben je al snel 2 uur van huis, en dat is precies de tijd die jij slaapt tussen de voedingen door. Moet lukken...... En dat lukte ook. Al liepen we een half uurtje uit. Maar dat maakt niet uit, want op het moment dat je een beetje wakker werd gingen we weer rijden met de auto. Terug richting huis. En daar viel jij meteen weer van in slaap. Kortom, geen probleem.
Eenmaal thuis waren opa en oma Bus er even. Die hebben meteen even geholpen met jouw luier en eet rondje. En opa Bus heeft meteen geholpen om het bed weer van de klossen af te halen. Wat lig je dan ineens weer laag zeg pffffff. En de TV lijkt ook ineens veel kleiner en verder weg....
Vandaag krijgen we nog wat visite en hebben we verder niks in de planning. En ook morgen doen we het weer lekker rustig aan. Langzaam richting het nieuwe jaar. Afscheid nemen van het jaar dat papa en mama zijn getrouwd. Het jaar waarin jij ons gezin kwam aanvullen. Natuurlijk zijn er altijd dingen die beter kunnen of die je graag anders had gezien. Maar toch neem ik zelden afscheid van een jaar welke me zoveel moois heeft gebracht.
En nu dus op naar 2013. Samen met jou gaan we er een mooi jaar van maken. Elke dag een nieuwe, elke dag genieten en elke dag maken we een herinnering voor later.
Knuffel lieve Bram,
papa.
zondag 30 december 2012
zondag 23 december 2012
23-12-2012 Weer een weekje verder....
Hey kleine Knabbel,
We zijn inmiddels alweer een weekje verder. Vandaag is dan ook alweer je 2e verweekdag. Of je 14e verdagdag, dat kan ook. Toch wel raar, hoe je leeftijd eerst in minuten en uren werd vertelt. En al snel heb je het over dagen en weken. De volgende stap is zeggen hoeveel maanden je alweer bent en uiteindelijk hebben we het alleen nog maar over jaren. Dan vergeten we de minuten, uren, dagen en weken bij te houden.
Maar daar denken we voorlopig nog maar even niet aan en vier ik vandaag gewoon je 2e verweekdag. En die zijn we vanochtend samen begonnen onder de douche. Papa en Bram samen lekker spetteren onder de druppels. Van die kleine momentjes waar jij zichtbaar van geniet en daarmee papa natuurlijk ook.
Maar wat hebben we de hele week eigenlijk gedaan? Daar moet ik ook weer even diep voor graven. De week voor de Kerst is voor papa altijd een drukke week op het werk. En omdat er thuis ook zoveel is veranderd sinds jij er bent haal ik de dagen nog wel eens even door elkaar en merk ik hoe snel je kleine maar leuke dingen kan vergeten.
Maar we gaan het weer proberen en dan beginnen we bij de maandag. De wekker liep voor mij weer vroeg af want om 7.30 uur mocht ik beginnen met werken. Een halve dag, dus ik was rond 14.00 uur weer thuis. 's Avonds hebben we weer even visite voor je gehad. Een goede vriendin van papa die momenteel in Roermond woont. Hierdoor zien we elkaar niet vaak en de laatste keer was dan ook al enige jaren geleden. Daniella en papa noemen elkaar al jaren lang Knabbel en Babbel. Dus eigenlijk kan je zeggen dat je in het echt naar je opa's bent vernoemt, maar als kleine Knabbel heb je dezelfde naam als Daniella gekregen.
Dinsdag had papa nog een dagje vrij voordat de echte kerstdrukte in de winkel gaat beginnen. Overdag hebben we lekker met ons drietjes doorgebracht. En, we hebben je eerste uitstapje gehad. Dik in de kleren, want het was niet al te warm, op weg naar de supermarkt om wat kleine boodschappen te halen. Ik weet niet hoe jij je eerste uitstapje vond, al denk ik dat je het zelf ook niet weet. Want je hebt de hele weg heerlijk liggen slapen. Mama was in ieder geval blij want die was al geruime tijd niet verder gekomen dan de tuin.
Eenmaal weer thuis hebben papa en mama even gegeten en daarna jij ook. 's Avonds zijn de buren nog even op visite geweest om jou te bewonderen. Een gezellig avondje gehad maar ook een vermoeiend dagje voor met name mama. Omdat ze 's nachts niet door kan slapen moet ze overdag wat meer rust nemen. Over het algemeen lukt dat aardig maar sommige dagen doen we net iets te veel.
Woensdag hadden we een wat mindere dag. Papa mocht eerst weer een aantal uren werken en eenmaal thuis zat mama even niet zo lekker in haar vel. De oorzaak blijkt te zitten in iets wat inmiddels een kleine ergernis is geworden van papa. Iets waar we nu op onze eigen manier mee omgaan en dat gaat al een stuk beter.
Wat is het geval? Zodra we wisten dat we zwanger van je waren krijg je te maken met de verloskundige. Na je geboorte komt daar de kraamhulp bij. Bij borstvoeding hebben we nog een lactatie-deskundige bij om vervolgens het consultatiebureau er ook bij te krijgen.
Omdat je bij borstvoeding niet kan zien hoeveel je drinkt werd je regelmatig gewogen. En je zou dus te weinig aankomen. Nog niet erg, maar dan moeten we dus een oplossing vinden om je beter te laten eten. Dan komen er dus 4 instanties in actie die allemaal tips hebben. Maar erger is dat ze elkaars tips onderuit halen. Wel of geen fles, kolven of aan de borst, tepel-hoedje of niet.... Allemaal dingen die voor ons nieuw zijn. Dan heb je behoefte aan één deskundige die je verder helpt waardoor je zelfverzekerd doorgaat. En dus niet aan 4 klojo's die ervoor zorgen dat je het zelf ook niet meer weet. Mama onzeker, papa boos en Bram weet van niks en schiet er al helemaal niks mee op.
Het vreemde is dat wanneer je met andere moeders praat je soortgelijke verhalen hoort. En dat maakt het voor mij een ergernis. Al die instantie zouden je moeten helpen, je een steun in de rug geven en op z'n tijd moeten zeggen dat je het goed doet. Zorgen dat de mama's zeker van zichzelf zijn. Dat is beter voor de rust, voor de mama's en het belangrijkste, beter voor de kinderen.
Ik kijk nu vooral naar mijn kleine Knabbel. Je drinkt lekker. De ene keer iets beter dan de andere keer. Maar daarna slaap je meestal door tot de volgende voeding. Dat zegt mij dat je tevreden bent en dus genoeg gegeten hebt. Ik doe niet meer mee aan de cijfertjes-stress van "hij moet elke voeding zoveel cc hebben" Kortom, ik kijk hoe het met jou gaat en niet naar hoe anderen vinden dat het met jou zou moeten gaan. Dat maakt mij zekerder en rustiger en ik weet gewoon dat je daar het meeste aan hebt.
Vanaf donderdag tot zaterdag heb ik niet veel met jou kunnen knuffelen. Donderdag gewerkt tot 16.00 uur en eenmaal thuis meteen de kerstboodschappen gedaan. Vrijdag een hele lange dag gewerkt en zaterdag net zo. Eenmaal thuis wil ik het liefste alleen met jou en mama bezig zijn maar de vermoeidheid maakt dat ik ook heel graag wil slapen. Daarom heb ik vandaag een inhaal dagje. Vanochtend al lekker met je onder de douche gestaan en straks mama een beetje ontlasten zodat die vandaag lekker rustig aan kan doen.
Vannacht had jij een minder goed nachtje. Je wilde niet slapen en bleef een beetje schreeuwen en huilen. Misschien krampjes en misschien een beetje ziek??? Jij kan het niet zeggen in ieder geval. Uiteindelijk heb ik je om 0.30 uur even bij me in bed gelegd. Gevolg was dat we met z'n 3e tot 3.00 uur door hebben geslapen. Misschien niet verantwoord, maar het werkte en papa heeft al 2 1/2 uur knuffelen ingehaald.
Verder zijn opa en oma Bus samen met je grote neef Jarno op vrijdag hier geweest. Dus ook je grote neef heeft een half uurtje kunnen knuffelen.
En zo is er dan alweer een week voorbij, heb ik morgen nog een drukke dag voor de boeg en dan gaan we jouw eerste Kerst vieren. Lekker met z'n drietjes. Geen verplichtingen en tussen jouw voedingen door gaan we zelf ook lekker eten. Maar daarover hebben we het de volgende keer wel weer.
We zijn inmiddels alweer een weekje verder. Vandaag is dan ook alweer je 2e verweekdag. Of je 14e verdagdag, dat kan ook. Toch wel raar, hoe je leeftijd eerst in minuten en uren werd vertelt. En al snel heb je het over dagen en weken. De volgende stap is zeggen hoeveel maanden je alweer bent en uiteindelijk hebben we het alleen nog maar over jaren. Dan vergeten we de minuten, uren, dagen en weken bij te houden.
Maar daar denken we voorlopig nog maar even niet aan en vier ik vandaag gewoon je 2e verweekdag. En die zijn we vanochtend samen begonnen onder de douche. Papa en Bram samen lekker spetteren onder de druppels. Van die kleine momentjes waar jij zichtbaar van geniet en daarmee papa natuurlijk ook.
Maar wat hebben we de hele week eigenlijk gedaan? Daar moet ik ook weer even diep voor graven. De week voor de Kerst is voor papa altijd een drukke week op het werk. En omdat er thuis ook zoveel is veranderd sinds jij er bent haal ik de dagen nog wel eens even door elkaar en merk ik hoe snel je kleine maar leuke dingen kan vergeten.
Maar we gaan het weer proberen en dan beginnen we bij de maandag. De wekker liep voor mij weer vroeg af want om 7.30 uur mocht ik beginnen met werken. Een halve dag, dus ik was rond 14.00 uur weer thuis. 's Avonds hebben we weer even visite voor je gehad. Een goede vriendin van papa die momenteel in Roermond woont. Hierdoor zien we elkaar niet vaak en de laatste keer was dan ook al enige jaren geleden. Daniella en papa noemen elkaar al jaren lang Knabbel en Babbel. Dus eigenlijk kan je zeggen dat je in het echt naar je opa's bent vernoemt, maar als kleine Knabbel heb je dezelfde naam als Daniella gekregen.
Dinsdag had papa nog een dagje vrij voordat de echte kerstdrukte in de winkel gaat beginnen. Overdag hebben we lekker met ons drietjes doorgebracht. En, we hebben je eerste uitstapje gehad. Dik in de kleren, want het was niet al te warm, op weg naar de supermarkt om wat kleine boodschappen te halen. Ik weet niet hoe jij je eerste uitstapje vond, al denk ik dat je het zelf ook niet weet. Want je hebt de hele weg heerlijk liggen slapen. Mama was in ieder geval blij want die was al geruime tijd niet verder gekomen dan de tuin.
Eenmaal weer thuis hebben papa en mama even gegeten en daarna jij ook. 's Avonds zijn de buren nog even op visite geweest om jou te bewonderen. Een gezellig avondje gehad maar ook een vermoeiend dagje voor met name mama. Omdat ze 's nachts niet door kan slapen moet ze overdag wat meer rust nemen. Over het algemeen lukt dat aardig maar sommige dagen doen we net iets te veel.
Woensdag hadden we een wat mindere dag. Papa mocht eerst weer een aantal uren werken en eenmaal thuis zat mama even niet zo lekker in haar vel. De oorzaak blijkt te zitten in iets wat inmiddels een kleine ergernis is geworden van papa. Iets waar we nu op onze eigen manier mee omgaan en dat gaat al een stuk beter.
Wat is het geval? Zodra we wisten dat we zwanger van je waren krijg je te maken met de verloskundige. Na je geboorte komt daar de kraamhulp bij. Bij borstvoeding hebben we nog een lactatie-deskundige bij om vervolgens het consultatiebureau er ook bij te krijgen.
Omdat je bij borstvoeding niet kan zien hoeveel je drinkt werd je regelmatig gewogen. En je zou dus te weinig aankomen. Nog niet erg, maar dan moeten we dus een oplossing vinden om je beter te laten eten. Dan komen er dus 4 instanties in actie die allemaal tips hebben. Maar erger is dat ze elkaars tips onderuit halen. Wel of geen fles, kolven of aan de borst, tepel-hoedje of niet.... Allemaal dingen die voor ons nieuw zijn. Dan heb je behoefte aan één deskundige die je verder helpt waardoor je zelfverzekerd doorgaat. En dus niet aan 4 klojo's die ervoor zorgen dat je het zelf ook niet meer weet. Mama onzeker, papa boos en Bram weet van niks en schiet er al helemaal niks mee op.
Het vreemde is dat wanneer je met andere moeders praat je soortgelijke verhalen hoort. En dat maakt het voor mij een ergernis. Al die instantie zouden je moeten helpen, je een steun in de rug geven en op z'n tijd moeten zeggen dat je het goed doet. Zorgen dat de mama's zeker van zichzelf zijn. Dat is beter voor de rust, voor de mama's en het belangrijkste, beter voor de kinderen.
Ik kijk nu vooral naar mijn kleine Knabbel. Je drinkt lekker. De ene keer iets beter dan de andere keer. Maar daarna slaap je meestal door tot de volgende voeding. Dat zegt mij dat je tevreden bent en dus genoeg gegeten hebt. Ik doe niet meer mee aan de cijfertjes-stress van "hij moet elke voeding zoveel cc hebben" Kortom, ik kijk hoe het met jou gaat en niet naar hoe anderen vinden dat het met jou zou moeten gaan. Dat maakt mij zekerder en rustiger en ik weet gewoon dat je daar het meeste aan hebt.
Vanaf donderdag tot zaterdag heb ik niet veel met jou kunnen knuffelen. Donderdag gewerkt tot 16.00 uur en eenmaal thuis meteen de kerstboodschappen gedaan. Vrijdag een hele lange dag gewerkt en zaterdag net zo. Eenmaal thuis wil ik het liefste alleen met jou en mama bezig zijn maar de vermoeidheid maakt dat ik ook heel graag wil slapen. Daarom heb ik vandaag een inhaal dagje. Vanochtend al lekker met je onder de douche gestaan en straks mama een beetje ontlasten zodat die vandaag lekker rustig aan kan doen.
Vannacht had jij een minder goed nachtje. Je wilde niet slapen en bleef een beetje schreeuwen en huilen. Misschien krampjes en misschien een beetje ziek??? Jij kan het niet zeggen in ieder geval. Uiteindelijk heb ik je om 0.30 uur even bij me in bed gelegd. Gevolg was dat we met z'n 3e tot 3.00 uur door hebben geslapen. Misschien niet verantwoord, maar het werkte en papa heeft al 2 1/2 uur knuffelen ingehaald.
Verder zijn opa en oma Bus samen met je grote neef Jarno op vrijdag hier geweest. Dus ook je grote neef heeft een half uurtje kunnen knuffelen.
En zo is er dan alweer een week voorbij, heb ik morgen nog een drukke dag voor de boeg en dan gaan we jouw eerste Kerst vieren. Lekker met z'n drietjes. Geen verplichtingen en tussen jouw voedingen door gaan we zelf ook lekker eten. Maar daarover hebben we het de volgende keer wel weer.
zondag 16 december 2012
16-12-2012 Uitgerekend vandaag je eerste verweekdag.
Hey kleine Knabbel,
Daar ben ik weer even om ook de afgelopen dagen weer even op een rijtje te zetten.
Het is vandaag de 16e december. En een aantal maanden geleden was dit de dag waar mama en ik naar uitkeken. Via een paar rekensommetjes was dit namelijk de uitgerekende datum. De datum dat jij wel eens geboren kon worden.
Nu weten we wel dat er maar een klein groepje is die ook daadwerkelijk op die dag geboren worden, maar het geeft je in ieder geval een datum om naartoe te leven.
Maar inmiddels had jij al besloten dat je vorige week bent geboren. En dat maakt vandaag dus je 1ste verweekdag. En eigenlijk is dat gewoon rede voor een feestje. Ik denk dat ik straks maar even een lekkere borrel pak om het te vieren.
Het vorige blogje eindigde op 12 december in de ochtend. En ik ga vanaf daar dan ook weer verder.
12 december (vervolg)
Nadat ik het vorige blogje online had gezet wilde ik lekker gaan opfrissen. Tenminste, dat had ik kunnen doen als Ineke (de kraamhulp) niet zo aan het rondvliegen was. Maar goed, we hadden niet veel op de planning staan dus ik had alle tijd die dag. 's Middags moest ik even de deur uit. Even een paar boodschappen doen. Dus toen ik uiteindelijk even vrij gebruik kon maken van de badkamer en de drukker had gebeld ging ik op pad. De drukker in Lochem, de Blokker om weer eens een Disney DVD te kopen, de etos voor dopjes om de flessen af te sluiten, de apotheek en tot slot nog even wat te eten kopen voor die avond.
Onderweg werd ik gebeld door opa Bus. Hij wilde nog even met "grote nicht" Amber op visite komen. Geen probleem en zo kwamen opa, oma en Amber dus nog even buurten. En daar was dan ook het moment dat Amber voor het eerts met haar kleine neefje kon knuffelen. Heerlijk om dat koppie van Amber te zien. De trotse nicht!!
13 december
Deze dag hadden papa en mama wel een beetje naar uitgekeken. Want we wisten dat tante Steef deze dag vrij had genomen om jou te komen bewonderen. Natuurlijk ben ik elke keer weer trots als iemand naar jou komt kijken, maar bij sommige mensen is dat gewoon even wat meer. En tante Steef is één van die "sommige mensen"
Maar voordat zij er was kwam de verloskundige nog even langs. Het was tijd voor je hielprik. Als domme papa dacht ik dat ze die gaven om jou even te pesten, maar er schijnt toch nog meer achter te zitten. Ach ja, het moest even gebeuren.
Toen tante Steef er dan was hebben mama en ik toch even een trotse traan laten lopen. Alle indrukken van de eerste dagen, de kortere nachten, het besef dat we nu echt ouders zijn. En dan stapt er iemand binnen die je niks hoeft uit te leggen. Die binnen 2 seconden je een blik geeft die verteld dat ze het begrijpt. Dat ze weet wat je doormaakt en op welk punt je op dat moment staat. Steef, we kletsen wat af als we bij elkaar zijn. Maar dit zijn de momenten die jou zo speciaal voor ons maakt. Waarom we van je houden!!
Nadat we weer afscheid hadden genomen van tante Steef hadden we even een momentje voor onszelf. Hetgeen dus betekend dat je ergens aan begint en dat vervolgens nog 2 of 3 keer kan doen omdat het weer tijd is om je te voeden. En het stomme is, ik vind het niet eens erg om door jou onderbroken te worden. Maar het duurde dus wel iets langer voordat we alle geboortekaartjes klaar hadden voor verzending.
's Avonds kregen we ook nog even bezoek. Oom Marco kwam samen met je andere nichten op visite. Want ja, Amber had je weer gezien, dus dan kan je erop wachten dat Manon en Linet ook even langs wilde komen. Ook nu straalde de trots weer van hun gezichten. Allebei hebben ze je even vast kunnen houden en Linet kreeg zelfs de eer om je te helpen met een flesje. En de dames moesten ook nog even wisselen zodat ze een paar mooie foto's van hun met jou konden maken op de mobieltjes. En zo was er weer een dag voorbij.
14 december
Van deze dag kan ik weinig over jou vertellen. Waarom? Omdat papa weer begonnen is met werken. Van 10.00 uur tot 20.30 uur. En dat betekende om even voor 9.00 uur vertrekken. De geboortekaartjes op de post doen en 's avonds om 21.15 weer thuis.
Om mama een beetje te helpen was oma Klok hierheen gekomen. En toen ik thuis kwam was ook opa er (om oma op te halen)
Ikzelf heb de hele dag lekker gewerkt. Felicitaties in ontvangst nemen van de collega's en steeds denken aan huis. Want natuurlijk zou ik liever thuis zijn, maar er moet nu eenmaal ook gewerkt worden. En omdat ik zie dat mama en jij alles onder controle hebben samen, kon ik ook met een gerust hart van huis.
15 december
Vandaag een beetje hetzelfde als gisteren. De hele dag werken en dan snel weer naar huis. En op opa en oma Klok na ook geen bezoek geweest. 's Avonds weer alle programma's op TV opgenomen en me vooral nuttig gemaakt voor mama en geknuffeld met jou.
16 december
Je 1ste verweekdag. 1 WEEK JONG. Een bewogen week met veel nieuwe indrukken voor papa, mama en voor jou. En het is een gezellig druk dagje geweest. Vanochtend kwamen opa en oma Bus op de koffie, even kletsen en knuffelen met jou.
In de middag kwamen oom Jurgen, tante Lonneke, Jade en Lorre op kraamvisite. Lorre is slechts een paar maandjes ouder dan jou. En jullie hebben ook echt je best gedaan om kennis met elkaar te maken. Ofwel, Lorre en jij hebben allebei liggen slapen.
Als extra verrassing kwam tante Dornja later vanmiddag ook nog even om jou te bewonderen. Weer even knuffelen. En door de dagen heen al lekker wat kraam-cadeautjes ontvangen. Je kledingkast begint al leuk gevuld te worden.
En dan is het alweer avond. Over een paar minuten is het voor jou weer etenstijd en dan gaan we langzaam richting droomland. Morgen mag ik een halve dag werken en krijgen we aan het einde van de middag weer bezoek.
Wanneer ik even kort terug kijk naar de afgelopen week kan ik alleen maar zeggen dat ik elke dag gelukkig ben. Met mama gaat het elke dag een stukje beter. Papa doet ineens heel veel meer in het huishouden. (en nee, jullie hoeven niet te reageren dat dat wel eens tijd werd) en jij doet het gewoon goed. Het eten gaat de ene keer iets beter dan de andere keer. Je komt langzaam weer een beetje aan en je bent geen moeilijk ventje. Je huilt als het tijd is om te eten en verder slaap je en bewonder je de wereld om je heen.
En wij? Wij kunnen alleen maar GENIETEN!!!!! En dankzij mijn neef weet ik hoe belangrijk dat is. Dat heeft hij van de week weer even duidelijk gemaakt en hij heeft daar groot gelijk in.
Oh ja, aangezien we extra druk met jou zijn heeft Paula vandaag besloten om krols te worden en heeft Thomas al 2 dagen moeite om zijn eten binnen te houden.
Ik ga nu naar boven. 22.00 uur is etenstijd voor de kleine Knabbel. Dus even kijken of ik mama en jou kan helpen.
Daar ben ik weer even om ook de afgelopen dagen weer even op een rijtje te zetten.
Het is vandaag de 16e december. En een aantal maanden geleden was dit de dag waar mama en ik naar uitkeken. Via een paar rekensommetjes was dit namelijk de uitgerekende datum. De datum dat jij wel eens geboren kon worden.
Nu weten we wel dat er maar een klein groepje is die ook daadwerkelijk op die dag geboren worden, maar het geeft je in ieder geval een datum om naartoe te leven.
Maar inmiddels had jij al besloten dat je vorige week bent geboren. En dat maakt vandaag dus je 1ste verweekdag. En eigenlijk is dat gewoon rede voor een feestje. Ik denk dat ik straks maar even een lekkere borrel pak om het te vieren.
Het vorige blogje eindigde op 12 december in de ochtend. En ik ga vanaf daar dan ook weer verder.
12 december (vervolg)
Nadat ik het vorige blogje online had gezet wilde ik lekker gaan opfrissen. Tenminste, dat had ik kunnen doen als Ineke (de kraamhulp) niet zo aan het rondvliegen was. Maar goed, we hadden niet veel op de planning staan dus ik had alle tijd die dag. 's Middags moest ik even de deur uit. Even een paar boodschappen doen. Dus toen ik uiteindelijk even vrij gebruik kon maken van de badkamer en de drukker had gebeld ging ik op pad. De drukker in Lochem, de Blokker om weer eens een Disney DVD te kopen, de etos voor dopjes om de flessen af te sluiten, de apotheek en tot slot nog even wat te eten kopen voor die avond.
Onderweg werd ik gebeld door opa Bus. Hij wilde nog even met "grote nicht" Amber op visite komen. Geen probleem en zo kwamen opa, oma en Amber dus nog even buurten. En daar was dan ook het moment dat Amber voor het eerts met haar kleine neefje kon knuffelen. Heerlijk om dat koppie van Amber te zien. De trotse nicht!!
13 december
Deze dag hadden papa en mama wel een beetje naar uitgekeken. Want we wisten dat tante Steef deze dag vrij had genomen om jou te komen bewonderen. Natuurlijk ben ik elke keer weer trots als iemand naar jou komt kijken, maar bij sommige mensen is dat gewoon even wat meer. En tante Steef is één van die "sommige mensen"
Maar voordat zij er was kwam de verloskundige nog even langs. Het was tijd voor je hielprik. Als domme papa dacht ik dat ze die gaven om jou even te pesten, maar er schijnt toch nog meer achter te zitten. Ach ja, het moest even gebeuren.
Toen tante Steef er dan was hebben mama en ik toch even een trotse traan laten lopen. Alle indrukken van de eerste dagen, de kortere nachten, het besef dat we nu echt ouders zijn. En dan stapt er iemand binnen die je niks hoeft uit te leggen. Die binnen 2 seconden je een blik geeft die verteld dat ze het begrijpt. Dat ze weet wat je doormaakt en op welk punt je op dat moment staat. Steef, we kletsen wat af als we bij elkaar zijn. Maar dit zijn de momenten die jou zo speciaal voor ons maakt. Waarom we van je houden!!
Nadat we weer afscheid hadden genomen van tante Steef hadden we even een momentje voor onszelf. Hetgeen dus betekend dat je ergens aan begint en dat vervolgens nog 2 of 3 keer kan doen omdat het weer tijd is om je te voeden. En het stomme is, ik vind het niet eens erg om door jou onderbroken te worden. Maar het duurde dus wel iets langer voordat we alle geboortekaartjes klaar hadden voor verzending.
's Avonds kregen we ook nog even bezoek. Oom Marco kwam samen met je andere nichten op visite. Want ja, Amber had je weer gezien, dus dan kan je erop wachten dat Manon en Linet ook even langs wilde komen. Ook nu straalde de trots weer van hun gezichten. Allebei hebben ze je even vast kunnen houden en Linet kreeg zelfs de eer om je te helpen met een flesje. En de dames moesten ook nog even wisselen zodat ze een paar mooie foto's van hun met jou konden maken op de mobieltjes. En zo was er weer een dag voorbij.
14 december
Van deze dag kan ik weinig over jou vertellen. Waarom? Omdat papa weer begonnen is met werken. Van 10.00 uur tot 20.30 uur. En dat betekende om even voor 9.00 uur vertrekken. De geboortekaartjes op de post doen en 's avonds om 21.15 weer thuis.
Om mama een beetje te helpen was oma Klok hierheen gekomen. En toen ik thuis kwam was ook opa er (om oma op te halen)
Ikzelf heb de hele dag lekker gewerkt. Felicitaties in ontvangst nemen van de collega's en steeds denken aan huis. Want natuurlijk zou ik liever thuis zijn, maar er moet nu eenmaal ook gewerkt worden. En omdat ik zie dat mama en jij alles onder controle hebben samen, kon ik ook met een gerust hart van huis.
15 december
Vandaag een beetje hetzelfde als gisteren. De hele dag werken en dan snel weer naar huis. En op opa en oma Klok na ook geen bezoek geweest. 's Avonds weer alle programma's op TV opgenomen en me vooral nuttig gemaakt voor mama en geknuffeld met jou.
16 december
Je 1ste verweekdag. 1 WEEK JONG. Een bewogen week met veel nieuwe indrukken voor papa, mama en voor jou. En het is een gezellig druk dagje geweest. Vanochtend kwamen opa en oma Bus op de koffie, even kletsen en knuffelen met jou.
In de middag kwamen oom Jurgen, tante Lonneke, Jade en Lorre op kraamvisite. Lorre is slechts een paar maandjes ouder dan jou. En jullie hebben ook echt je best gedaan om kennis met elkaar te maken. Ofwel, Lorre en jij hebben allebei liggen slapen.
Als extra verrassing kwam tante Dornja later vanmiddag ook nog even om jou te bewonderen. Weer even knuffelen. En door de dagen heen al lekker wat kraam-cadeautjes ontvangen. Je kledingkast begint al leuk gevuld te worden.
En dan is het alweer avond. Over een paar minuten is het voor jou weer etenstijd en dan gaan we langzaam richting droomland. Morgen mag ik een halve dag werken en krijgen we aan het einde van de middag weer bezoek.
Wanneer ik even kort terug kijk naar de afgelopen week kan ik alleen maar zeggen dat ik elke dag gelukkig ben. Met mama gaat het elke dag een stukje beter. Papa doet ineens heel veel meer in het huishouden. (en nee, jullie hoeven niet te reageren dat dat wel eens tijd werd) en jij doet het gewoon goed. Het eten gaat de ene keer iets beter dan de andere keer. Je komt langzaam weer een beetje aan en je bent geen moeilijk ventje. Je huilt als het tijd is om te eten en verder slaap je en bewonder je de wereld om je heen.
En wij? Wij kunnen alleen maar GENIETEN!!!!! En dankzij mijn neef weet ik hoe belangrijk dat is. Dat heeft hij van de week weer even duidelijk gemaakt en hij heeft daar groot gelijk in.
Oh ja, aangezien we extra druk met jou zijn heeft Paula vandaag besloten om krols te worden en heeft Thomas al 2 dagen moeite om zijn eten binnen te houden.
Ik ga nu naar boven. 22.00 uur is etenstijd voor de kleine Knabbel. Dus even kijken of ik mama en jou kan helpen.
woensdag 12 december 2012
12-12-2012 De eerste dagen door papa's ogen
Hey kleine Knabbel,
We zijn inmiddels een paar dagen verder. En het lijkt wel of we in die paar dagen meer beleven dan in al die maanden ervoor. Niet verwonderlijk natuurlijk want voor jou en voor papa en mama is alles nieuw. Nou ja, niet alles natuurlijk, maar zo lijkt het wel. Rede dus ook om de eerste dagen even op een rijtje te zetten want er gebeurd zoveel dattt ik bang ben dat ik volgende week de helft al niet meer weet.
9 december
De dag dat je geboren bent. 12.45 uur en daar ben je dan. De ochtend verliep al in een roes. Het ging ineens zo snel dat er geen tijd was om na te denken.
6.00 uur: mama voelt zich niet lekker en heeft continu krampen.
8.00 uur: mama belt de verloskundige omdat ze het niet vertrouwd. Deze geeft aan dat het een griepje kan zijn of het begin van de bevalling. Warm houden en we kijken het even aan.
9.30 uur: mama belt nog een keer. Dit is géén griepje en de vk geeft aan dat ze even komt kijken.
9:45 uur: de vk komt binnen en gaat even bij mama kijken. Papa heeft ondertussen al wat gegeten (wat ik op zondag nooit zo vroeg doe) en zijn kleren aangedaan. Eenmaal op de slaapkamer krijg ik te horen dat er al 7cm ontsluiting is. En als we in het ziekenhuis willen bevallen we direct weg moeten.
10.10 uur: we zijn onderweg. Terwijl mama een manier probeert te vinden om het dak naar binnen te trekken belt papa (handsfree) naar opa en oma Klok om te zeggen dat het is begonnen en of ze ook richting Winterswijk willen komen (iets bekends in het ziekenhuis erbij) Ook opa en oma bus even ingelicht dat het is begonnen.
10.45 uur: Aangekomen in het ziekenhuis. Mama uit auto in rolstoel. Auto parkeren en snel naar de afdeling. Afdeling E0 kamer 29. Verloskundige was achter ons aangereden en wil direct even kijken hoever we nu zijn.
11.10 uur: Terwijl mama weer even onderzocht werd is papa terug naar de auto gelopen. Laatste tas gepakt uit de auto. Eenmaal terug op de kamer zijn er maar een paar woorden blijven hangen. Volledige ontsluiting, we gaan persen.
12.45 uur: Hallo Bram, welkom op de wereld.
Ondertussen zaten opa en oma Klok al een tijdje in het restaurant op mij te wachten. Ik zou ze even op gaan halen maar omdat de bevalling al zover was zaten ze daar maar. En nadat jij onderzocht was en mama ook weer een beetje bij was gekomen mocht ik ze dan eindelijk gaan halen.
Omdat je voetje een beetje raar staat leek het de verloskundige verstandig om de kinderarts erbij te roepen. Helaas kon die maandag pas. We mochten naar huis, of een nachtje blijven. Omdat naar huis gaan meer geregel zou zijn om dan maandag naar de kinderarts te gaan was het verstandiger om te blijven. Hierop hebben we opa en oma Bus even gebeld dat ze niet naar Borculo hoeven om de kraamhulp op te vangen maar dat ze ook naar het ziekenhuis mochten komen.
Toen die arriveerde is mama even gaan douchen. Dus papa naar het restaurant om hun op te halen en te wachten op een berichtje dat ze mee mochten om jou te zien. Opa en oma Klok zijn op dit moment richting huis gegaan.
Toen mama zover was ben ik samen met opa en oma Bus weer naar de afdeling gelopen. Jij en mama waren inmiddels een stukje verschoven naar kamer 18. Dit was een normale kamer en geen behandelkamer. Vanaf daar hebben we wat telefoontjes gepleegd en via de sociale media jouw geboorte met de andere gedeeld.
’s Avonds zijn tante Linda, oom Marco, Jarno, Linet, Manon en Amber op visite geweest. En dan is er zomaar een lange dag voorbij. Mama en jij zijn in het ziekenhuis gebleven en papa is naar huis gegaan om het even te laten bezinken en nog een beetje te slapen voordat hij de volgende dag om 7.00 uur weer richting ziekenhuis reed.
10 december.
Eenmaal in het ziekenhuis was het wachten op de kinderarts. Deze zou er rond 9.00 uur kunnen zijn. En niet ver na die tijd was hij er ook. Tenminste, de co assistent was er. Deze heeft je nog een keer helemaal onderzocht om uiteindelijk bij je voet te komen. Wat hij er precies van vond weet ik niet meer maar hij moest dit toch overleggen met de kinderarts. Deze kwam een paar minuten later binnen en heeft alleen naar je voet gekeken. Conclusie: geen klompvoet, geen vergroeide botjes e.d. Maar gewoon vast gezeten in de baarmoeder. Hij vermoede dat het niet gespalkt hoefde te worden en het in de komende weken vanzelf goed moet komen. Maar hij wilde de orthopeed er ook even naar laten kijken. En dat betekende dus wachten en niet naar huis.
Oma bus had zelf ook een afspraak bij de fysiotherapie en kwam samen met opa nog even op bezoek. Omdat ik niet de beste ben in blijven wachten besloten we dat ik in die tussentijd naar het gemeentehuis zou gaan om aangifte van je geboorte te doen. Maar in Winterswijk kan dat niet als het je uitkomt tussen alle bezigheden met kind door. Nee, daar kan het alleen als het hun uitkomt. Kortom, even bellen om een afspraak te maken. Kon rond 13.00 uur wel. Met als gevolg dat ik er niet was toen de orthopeed bij je kwam kijken. Uiteindelijk niet erg want hij had niks nieuws te vertellen. Voordat ik terug ben gegaan naar het ziekenhuis heb ik wel even snel geluncht. Gebeurd niet vaak dat ik zo dicht bij een McDonalds ben dus daar heb ik mooi even misbruik van gemaakt.
Dus we mogen naar HUIS. Voor het eerst met z’n 3e!!!!!! Eerst even bellen naar opa en oma Klok. Die zorgen dat ze in Borculo de kraamhulp op kunnen vangen voor het geval die er eerder is dan wij. Spullen pakken en gaan. Weer zo’n momentje waar je naar uitkijkt. De eerste keer dat jij in ons huis komt, in je eigen kamertje kan. En mama keek vooral uit naar haar eigen bed.
Eenmaal thuis gaat het weer heel snel. Veel nieuwe dingen. Veel informatie en geen tijd om even rustig te gaan zitten. Niet erg hoor, want ik doe alles met een glimlach van oor tot oor. Je leeft, wordt geleefd en je doet gewoon wat er gedaan moet worden. Uiteindelijk komt dan het moment dat iedereen weg is. En dan ben je met z’n 3e. HEERLIJK!!!!! En al is het nog niet rustig omdat je ineens met van alles rekening moet houden, toch voelt het goed en dat geeft ook een rustig gevoel. Nog even is de buurvrouw samen met haar dochter komen spieken naar je en daarna was het zover. De eerste nacht komt eraan.
De eerste keer het riedeltje aflopen. Luier verschonen, temperatuur opmeten en voeden. Ik zal niet zeggen dat het lijkt of we het al jaren doen, maar het ging wel een stuk makkelijker dan ik van tevoren had bedacht. Na het voeden ben je lekker bij me op de buik komen liggen. Knuffeltijd voor papa. En ik denk dat ik van alles daar het beste in ben. De andere dingen moet ik nog handiger in worden, maar knuffelen….. geen probleem. Het duurde ook niet lang voordat Thomas en Paula even kwamen kijken. ’s Middags was het te druk voor ze en dan verstoppen ze zich liever onder het bed, in een mandje of waar ze zich maar lekker kunnen verstoppen. Nu het stil was en we op bed lagen kwamen ze even kijken wie er nu mee naar huis was gekomen. Ze bleven netjes op een afstandje naar je kijken. En uiteindelijk lag jij op mijn buik. Paula op mijn been en Thomas tegen mijn andere been aan. En mijn eee lief op het bed naast me. Ik zou echt niet weten hoe ik het gelukkige gevoel wat ik toen had kan omschrijven. Maar dit moment staat heel hoog in mijn geluks top 10.
Na deze dagen gebeurde er iets wonderlijks. Papa ging om 22.30 uur naar bed. Terwijl ik er normaal pas om middernacht in kruip. De nacht door heeft mama de voedingen en luiers gedaan. Papa wil best helpen, maar is gewoon een erg vaste slaper. En al dacht ik dat het bij het horen van jouw gehuil anders zou zijn….. Nee hoor, papa slaapt door. Merk wel dat ik iets lichter slaap want in de verte heb ik je wel gehoord en weet ik dat mama druk met je in de weer was. Maar als mama me niet verder wakker maakt, dan slaap ik zo weer verder. En mama vond dat ze het alleen goed kon en mij niet nodig had en heeft me lekker laten slapen.
11 december
6.00 uur: Je meldt je weer even voor de volgende voeding. Deze keer wordt papa ook wakker en kon ik mooi even helpen. Zo’n ochtend loopt gewoon lekker. Geen gekke dingen en als het voeden aan de borst niet goed lukt dan krijg je een beetje bijvoeding. En in dat laatste is papa al snel erg goed geworden. Klein bekertje, Bram erbij en hup. Geen probleem voor deze papa. Na het voeden is papa vast uit bed gestapt. Beetje ruimen in de keuken en wachten tot 8.00 uur. Want dan zou de kraamhulp komen. Door wisseling wel een andere dan gisteren dus moest ik de deur even opendoen. We hebben Ineke meteen een sleutel gegeven. Lekker makkelijk want dan kunnen wij evt. op bed blijven liggen en komt ze vanzelf wel binnen.
Ook Ineke heeft ons gedurende de dag heel veel informatie gegeven. Is druk met mama en jou, poets hier en daar nog een beetje (veel) en neemt nog een paar belangrijke dingen met ons door. Dan moeten er nog een paar boodschappen worden gedaan. (Daar ben ik dan ook weer goed in) En dankzij Paula moest er onder het bed even schoongemaakt worden. Maar dat kan alleen als mama, jij en Ineke daar niet bezig zijn.
Toen ik terugkwam van de boodschappen stond er een leuke verrassing te wachten voor me. Oom Gerard en tante Lia waren helemaal uit Wassenaar gekomen om jou te bewonderen. Toch nog kraamvisite gehad en niet de eerste de beste. Mijn eigen peetouders.
Uiteindelijk vloog de dag voorbij en hebben we geen gekke dingen gehad. Nadat Ineke naar huis was ben ik eten klaar gaan maken. Hebben we gegeten en zijn opa en oma Bus nog even geweest. Toen ook die weer weg waren kwam de 2e nacht eraan. Maar eerst moest ik de dag even laten bezinken. Want hoe fijn het ook is om een kraamhulp te hebben en hoeveel je er ook van kan leren. Je voelt je af en toe een vreemde in je eigen huis.
De 2e nacht verliep niet veel anders dan de 1ste. Papa ging deze keer weer gewoon rond middernacht naar bed, mama heeft de nachtelijke voedingen weer gedaan (omdat papa toch overal doorheen slaapt) en even voor 6:00 uur was papa ook weer alert genoeg voor het helpen. Wat deze keer ook wel fijn was, want het wilde niet echt lukken met het aanleggen voor de borstvoeding. En omdat mama al wat gekolfde melk had staan kon papa deze mooi aan jouw geven.
12 december
En na de voeding heeft mama zich nog even een uurtje omgedraaid. Hebben we jou op het voedingskussen erbij op bed gelegd en is papa begonnen met dit blogje te schrijven. Ondanks dat ik normaal graag uitslaap zijn ook dit wel erg mooie momenten. Ik wakker en zien hoe de 2 waardevolste mensen in mijn leven heerlijk liggen te dromen.
Inmiddels is Ineke weer aanwezig en draait hier (bijna) alles op volle toeren. Jij bent alweer lekker in bad geweest. De volgende voedingsronde is gedaan en er is ontbeten en koffie gedronken. Het enigste wat nog op gang moet komen ben IK. Ik heb koffie op en zit voornamelijk te tikken. Er gebeurd zoveel in zo’n korte tijd dat ik dit blogje gewoon even moest schrijven. Nu en niet wanneer ik de helft alweer vergeten ben. En dat is dus nu gedaan. Ik ga ook even een boterham smeren. Douchen, aankleden en dan draai ik de dag weer vrolijk mee. Boodschappen doen, de geboorte kaartjes ophalen bij de drukker en als het lukt samen met jou naar Disney’s Pixar – BRAVE kijken.
En wat er verder gaat gebeuren….. Dat lees je waarschijnlijk in het volgende blog.
Dikke knuffel en to…….. Oh nee, dat hoef ik hier niet meer neer te zetten…… Kan het nu echt doen!!!!!
We zijn inmiddels een paar dagen verder. En het lijkt wel of we in die paar dagen meer beleven dan in al die maanden ervoor. Niet verwonderlijk natuurlijk want voor jou en voor papa en mama is alles nieuw. Nou ja, niet alles natuurlijk, maar zo lijkt het wel. Rede dus ook om de eerste dagen even op een rijtje te zetten want er gebeurd zoveel dattt ik bang ben dat ik volgende week de helft al niet meer weet.
9 december
De dag dat je geboren bent. 12.45 uur en daar ben je dan. De ochtend verliep al in een roes. Het ging ineens zo snel dat er geen tijd was om na te denken.
6.00 uur: mama voelt zich niet lekker en heeft continu krampen.
8.00 uur: mama belt de verloskundige omdat ze het niet vertrouwd. Deze geeft aan dat het een griepje kan zijn of het begin van de bevalling. Warm houden en we kijken het even aan.
9.30 uur: mama belt nog een keer. Dit is géén griepje en de vk geeft aan dat ze even komt kijken.
9:45 uur: de vk komt binnen en gaat even bij mama kijken. Papa heeft ondertussen al wat gegeten (wat ik op zondag nooit zo vroeg doe) en zijn kleren aangedaan. Eenmaal op de slaapkamer krijg ik te horen dat er al 7cm ontsluiting is. En als we in het ziekenhuis willen bevallen we direct weg moeten.
10.10 uur: we zijn onderweg. Terwijl mama een manier probeert te vinden om het dak naar binnen te trekken belt papa (handsfree) naar opa en oma Klok om te zeggen dat het is begonnen en of ze ook richting Winterswijk willen komen (iets bekends in het ziekenhuis erbij) Ook opa en oma bus even ingelicht dat het is begonnen.
10.45 uur: Aangekomen in het ziekenhuis. Mama uit auto in rolstoel. Auto parkeren en snel naar de afdeling. Afdeling E0 kamer 29. Verloskundige was achter ons aangereden en wil direct even kijken hoever we nu zijn.
11.10 uur: Terwijl mama weer even onderzocht werd is papa terug naar de auto gelopen. Laatste tas gepakt uit de auto. Eenmaal terug op de kamer zijn er maar een paar woorden blijven hangen. Volledige ontsluiting, we gaan persen.
12.45 uur: Hallo Bram, welkom op de wereld.
Ondertussen zaten opa en oma Klok al een tijdje in het restaurant op mij te wachten. Ik zou ze even op gaan halen maar omdat de bevalling al zover was zaten ze daar maar. En nadat jij onderzocht was en mama ook weer een beetje bij was gekomen mocht ik ze dan eindelijk gaan halen.
Omdat je voetje een beetje raar staat leek het de verloskundige verstandig om de kinderarts erbij te roepen. Helaas kon die maandag pas. We mochten naar huis, of een nachtje blijven. Omdat naar huis gaan meer geregel zou zijn om dan maandag naar de kinderarts te gaan was het verstandiger om te blijven. Hierop hebben we opa en oma Bus even gebeld dat ze niet naar Borculo hoeven om de kraamhulp op te vangen maar dat ze ook naar het ziekenhuis mochten komen.
Toen die arriveerde is mama even gaan douchen. Dus papa naar het restaurant om hun op te halen en te wachten op een berichtje dat ze mee mochten om jou te zien. Opa en oma Klok zijn op dit moment richting huis gegaan.
Toen mama zover was ben ik samen met opa en oma Bus weer naar de afdeling gelopen. Jij en mama waren inmiddels een stukje verschoven naar kamer 18. Dit was een normale kamer en geen behandelkamer. Vanaf daar hebben we wat telefoontjes gepleegd en via de sociale media jouw geboorte met de andere gedeeld.
’s Avonds zijn tante Linda, oom Marco, Jarno, Linet, Manon en Amber op visite geweest. En dan is er zomaar een lange dag voorbij. Mama en jij zijn in het ziekenhuis gebleven en papa is naar huis gegaan om het even te laten bezinken en nog een beetje te slapen voordat hij de volgende dag om 7.00 uur weer richting ziekenhuis reed.
10 december.
Eenmaal in het ziekenhuis was het wachten op de kinderarts. Deze zou er rond 9.00 uur kunnen zijn. En niet ver na die tijd was hij er ook. Tenminste, de co assistent was er. Deze heeft je nog een keer helemaal onderzocht om uiteindelijk bij je voet te komen. Wat hij er precies van vond weet ik niet meer maar hij moest dit toch overleggen met de kinderarts. Deze kwam een paar minuten later binnen en heeft alleen naar je voet gekeken. Conclusie: geen klompvoet, geen vergroeide botjes e.d. Maar gewoon vast gezeten in de baarmoeder. Hij vermoede dat het niet gespalkt hoefde te worden en het in de komende weken vanzelf goed moet komen. Maar hij wilde de orthopeed er ook even naar laten kijken. En dat betekende dus wachten en niet naar huis.
Oma bus had zelf ook een afspraak bij de fysiotherapie en kwam samen met opa nog even op bezoek. Omdat ik niet de beste ben in blijven wachten besloten we dat ik in die tussentijd naar het gemeentehuis zou gaan om aangifte van je geboorte te doen. Maar in Winterswijk kan dat niet als het je uitkomt tussen alle bezigheden met kind door. Nee, daar kan het alleen als het hun uitkomt. Kortom, even bellen om een afspraak te maken. Kon rond 13.00 uur wel. Met als gevolg dat ik er niet was toen de orthopeed bij je kwam kijken. Uiteindelijk niet erg want hij had niks nieuws te vertellen. Voordat ik terug ben gegaan naar het ziekenhuis heb ik wel even snel geluncht. Gebeurd niet vaak dat ik zo dicht bij een McDonalds ben dus daar heb ik mooi even misbruik van gemaakt.
Dus we mogen naar HUIS. Voor het eerst met z’n 3e!!!!!! Eerst even bellen naar opa en oma Klok. Die zorgen dat ze in Borculo de kraamhulp op kunnen vangen voor het geval die er eerder is dan wij. Spullen pakken en gaan. Weer zo’n momentje waar je naar uitkijkt. De eerste keer dat jij in ons huis komt, in je eigen kamertje kan. En mama keek vooral uit naar haar eigen bed.
Eenmaal thuis gaat het weer heel snel. Veel nieuwe dingen. Veel informatie en geen tijd om even rustig te gaan zitten. Niet erg hoor, want ik doe alles met een glimlach van oor tot oor. Je leeft, wordt geleefd en je doet gewoon wat er gedaan moet worden. Uiteindelijk komt dan het moment dat iedereen weg is. En dan ben je met z’n 3e. HEERLIJK!!!!! En al is het nog niet rustig omdat je ineens met van alles rekening moet houden, toch voelt het goed en dat geeft ook een rustig gevoel. Nog even is de buurvrouw samen met haar dochter komen spieken naar je en daarna was het zover. De eerste nacht komt eraan.
De eerste keer het riedeltje aflopen. Luier verschonen, temperatuur opmeten en voeden. Ik zal niet zeggen dat het lijkt of we het al jaren doen, maar het ging wel een stuk makkelijker dan ik van tevoren had bedacht. Na het voeden ben je lekker bij me op de buik komen liggen. Knuffeltijd voor papa. En ik denk dat ik van alles daar het beste in ben. De andere dingen moet ik nog handiger in worden, maar knuffelen….. geen probleem. Het duurde ook niet lang voordat Thomas en Paula even kwamen kijken. ’s Middags was het te druk voor ze en dan verstoppen ze zich liever onder het bed, in een mandje of waar ze zich maar lekker kunnen verstoppen. Nu het stil was en we op bed lagen kwamen ze even kijken wie er nu mee naar huis was gekomen. Ze bleven netjes op een afstandje naar je kijken. En uiteindelijk lag jij op mijn buik. Paula op mijn been en Thomas tegen mijn andere been aan. En mijn eee lief op het bed naast me. Ik zou echt niet weten hoe ik het gelukkige gevoel wat ik toen had kan omschrijven. Maar dit moment staat heel hoog in mijn geluks top 10.
Na deze dagen gebeurde er iets wonderlijks. Papa ging om 22.30 uur naar bed. Terwijl ik er normaal pas om middernacht in kruip. De nacht door heeft mama de voedingen en luiers gedaan. Papa wil best helpen, maar is gewoon een erg vaste slaper. En al dacht ik dat het bij het horen van jouw gehuil anders zou zijn….. Nee hoor, papa slaapt door. Merk wel dat ik iets lichter slaap want in de verte heb ik je wel gehoord en weet ik dat mama druk met je in de weer was. Maar als mama me niet verder wakker maakt, dan slaap ik zo weer verder. En mama vond dat ze het alleen goed kon en mij niet nodig had en heeft me lekker laten slapen.
11 december
6.00 uur: Je meldt je weer even voor de volgende voeding. Deze keer wordt papa ook wakker en kon ik mooi even helpen. Zo’n ochtend loopt gewoon lekker. Geen gekke dingen en als het voeden aan de borst niet goed lukt dan krijg je een beetje bijvoeding. En in dat laatste is papa al snel erg goed geworden. Klein bekertje, Bram erbij en hup. Geen probleem voor deze papa. Na het voeden is papa vast uit bed gestapt. Beetje ruimen in de keuken en wachten tot 8.00 uur. Want dan zou de kraamhulp komen. Door wisseling wel een andere dan gisteren dus moest ik de deur even opendoen. We hebben Ineke meteen een sleutel gegeven. Lekker makkelijk want dan kunnen wij evt. op bed blijven liggen en komt ze vanzelf wel binnen.
Ook Ineke heeft ons gedurende de dag heel veel informatie gegeven. Is druk met mama en jou, poets hier en daar nog een beetje (veel) en neemt nog een paar belangrijke dingen met ons door. Dan moeten er nog een paar boodschappen worden gedaan. (Daar ben ik dan ook weer goed in) En dankzij Paula moest er onder het bed even schoongemaakt worden. Maar dat kan alleen als mama, jij en Ineke daar niet bezig zijn.
Toen ik terugkwam van de boodschappen stond er een leuke verrassing te wachten voor me. Oom Gerard en tante Lia waren helemaal uit Wassenaar gekomen om jou te bewonderen. Toch nog kraamvisite gehad en niet de eerste de beste. Mijn eigen peetouders.
Uiteindelijk vloog de dag voorbij en hebben we geen gekke dingen gehad. Nadat Ineke naar huis was ben ik eten klaar gaan maken. Hebben we gegeten en zijn opa en oma Bus nog even geweest. Toen ook die weer weg waren kwam de 2e nacht eraan. Maar eerst moest ik de dag even laten bezinken. Want hoe fijn het ook is om een kraamhulp te hebben en hoeveel je er ook van kan leren. Je voelt je af en toe een vreemde in je eigen huis.
De 2e nacht verliep niet veel anders dan de 1ste. Papa ging deze keer weer gewoon rond middernacht naar bed, mama heeft de nachtelijke voedingen weer gedaan (omdat papa toch overal doorheen slaapt) en even voor 6:00 uur was papa ook weer alert genoeg voor het helpen. Wat deze keer ook wel fijn was, want het wilde niet echt lukken met het aanleggen voor de borstvoeding. En omdat mama al wat gekolfde melk had staan kon papa deze mooi aan jouw geven.
12 december
En na de voeding heeft mama zich nog even een uurtje omgedraaid. Hebben we jou op het voedingskussen erbij op bed gelegd en is papa begonnen met dit blogje te schrijven. Ondanks dat ik normaal graag uitslaap zijn ook dit wel erg mooie momenten. Ik wakker en zien hoe de 2 waardevolste mensen in mijn leven heerlijk liggen te dromen.
Inmiddels is Ineke weer aanwezig en draait hier (bijna) alles op volle toeren. Jij bent alweer lekker in bad geweest. De volgende voedingsronde is gedaan en er is ontbeten en koffie gedronken. Het enigste wat nog op gang moet komen ben IK. Ik heb koffie op en zit voornamelijk te tikken. Er gebeurd zoveel in zo’n korte tijd dat ik dit blogje gewoon even moest schrijven. Nu en niet wanneer ik de helft alweer vergeten ben. En dat is dus nu gedaan. Ik ga ook even een boterham smeren. Douchen, aankleden en dan draai ik de dag weer vrolijk mee. Boodschappen doen, de geboorte kaartjes ophalen bij de drukker en als het lukt samen met jou naar Disney’s Pixar – BRAVE kijken.
En wat er verder gaat gebeuren….. Dat lees je waarschijnlijk in het volgende blog.
Dikke knuffel en to…….. Oh nee, dat hoef ik hier niet meer neer te zetten…… Kan het nu echt doen!!!!!
zondag 9 december 2012
09-12-2012 JOUW DAG
Hey kleine Knabbel,
Of zal ik nu zeggen BRAM. Want zo heet je nu je hebt besloten dat 9 december jouw verjaardag is.
En wat een dag zeg. Ik denk dat alle papa's en mama's wel kunnen indenken hoe ik me voel. Dat het meemaken van deze dag iets speciaals is en met geen pen te beschrijven. De dag begon ergens rond 6 uur vanmorgen. En ik zal misschien ooit een extra blogje schrijven om te vertellen wat er tussen dat moment en 12.45 uur is gebeurd. Want om die tijd ben je geboren. En misschien houden we dat stukje lekker voor ons zelf.
Maar hoe ik me voel, daar ben ik nu achter aan het komen. Nadat jij om de hoek kwam kijken is er nog genoeg gedaan, gezegd en gebeurd. Opa en Oma Klok waren al in het ziekenhuis aanwezig en hebben je bewonderd. Opa en Oma Bus zijn vrij snel daarna komen kijken en vanavond waren tante Linda, oom Marco en je neef en nichten op bezoek.
Mama en jij blijven nog een nachtje in het ziekenhuis zodat de kinderarts je nog even kan bekijken. En als het goed is komen jullie morgen naar huis. Ook ik had in het ziekenhuis kunnen blijven maar heb besloten om toch even thuis te slapen. Niet omdat ik graag bij jullie weg wilde, want het liefste zou ik je elk uur even willen vasthouden, aanraken en ruiken. Maar eerder omdat ik mezelf ken. En ik weet gewoon dat ik even de rust nodig heb om te gaan beseffen wat er vandaag is gebeurd.
En daar zit ik dan. Laptop op schoot, Thomas naast me op de bank, borrel op tafel en tikken maar. Vandaag is het "Wereld lichtjes dag" En na wat er de afgelopen jaren is gebeurd vind ik het bijzonder en haast een eer dat je vandaag bent geboren. En onderweg naar huis schoot me ineens een nummer te binnen die mijn gevoel het beste weergeeft.
Het besef: IK HEB EEN ZOON!!!!! En na een halve traan in de eerste minuut na je geboorte, brak ik bij het horen van deze tekst.
Ik weet even niet of er ooit een moment is geweest dat ik zo emotioneel blij ben geweest. Tuurlijk had ik ooit tranen van geluk, maar nog nooit zoals deze.....
Morgen zie ik je weer lieve Bram.
Toen ik mama leerde kennen, toen veranderde er iets in mij. Zij laat me zijn wie ik ben. En omdat ik niet hoef te veranderen, veranderde mijn wereld. En nu jij, KNABBEL, jij maakt me compleet gelukkig.
IK HOU ZOVEEL VAN JULLIE, vergeet dat nooit!!
zaterdag 1 december 2012
01-12-2012 December-stress
Hey lieve Knabbel,
Ben je lekker bezig bij mama in de buik? Als ik mama zo af en toe hoor, dan denk ik van wel. Duidelijk aanwezig en soms iets teveel voor mama. Maar goed, liever zo dan niet bewegen en het is nog maar voor eventjes.
Want de decembermaand is begonnen en we kunnen nu dus wel zeggen dat jij een verjaardag in december gaat krijgen. In de, zogenoemde, feestmaand komt er dus nog een feestje bij. Wanneer? Tja, dat merken we vanzelf wel.
Of dat nu ook de rede is dat ik dit stukje "december-stress" heb genoemd? Nee, niet echt. Natuurlijk is het allemaal best spannend. Zoals ik de vorige keer al zei ga ik met een ander gevoel naar het werk. En ook voor mama is het best spannend. Want hoe goed bedoeld ook, niemand kan je van tevoren uitleggen hoe een bevalling voelt. En daarbij ervaart ieder een bevalling op een andere manier, dus van alle verhalen die we tot nu gehoord hebben, is er niet één hetzelfde. En dan weet je uiteindelijk nog niks dus.
Nee, de december-stress is iets wat je tijdens de laatste maand van het jaar in winkels ziet. Wanneer de laatste cadeautjes gekocht moeten worden voor de Sint. Of het eten voor het kerstdiner en natuurlijk de oliebollen en champagne voor oud en nieuw. Een drukte die ik totaal niet snap. Want het grootste deel van die spullen kan je al maanden van tevoren in huis hebben. Maar ja, op de één of andere manier moet het zo laat mogelijk, zo snel mogelijk en met z'n alle tegelijkertijd.
En vandaag is het dus de 1ste decemberdag en de stress was meteen te zien. We zijn weer even naar Hengelo geweest. Moesten even naar de IKEA, de Media Markt en de Prénatal. Dus wij, op ons gemak, lekker die kant op en eenmaal daar besloten om bij de Media Markt te beginnen. Het was hier aardig druk, maar dat weet je van tevoren lijkt mij?? De laatste zaterdag voor 5 december dus mensen willen nog even snel een dvd-tje, een game of een duurder cadeautje kopen. Niks mis mee, maar loop dan niet zo te zuchten en steunen als het wat langer duurt.
Wij waren er omdat papa zijn oog had laten vallen op een "baby video monitor" Eerder deze week hadden we er al één getest en die was niet echt bevallen. Dus dan maar een wat duurdere. Het show-model stond aan dus konden we mooi de kwaliteit even zien. En die was goed. Maar papa wil hem ook op de TV aansluiten en dat was met de eerste niet gelukt. Daarom had ik bedacht dat we hem daar wel konden testen voordat we 60 km heen en weer zouden rijden. En, ondanks dat ik hem voordeliger kon krijgen, was ik bereid om daarvoor iets meer uit te geven.
Toen ik de verkoper zei dat ik hem op de TV wilde aansluiten verklaarde hij me meteen voor gek. Zijn woorden waren letterlijk: Wie doet dat nou? Daar heb ik nu nog nooit van gehoord? Ik had meteen al een naar gevoel maar goed. Ze zouden het kabeltje wel hebben die ik er dan bij moest kopen. Vervolgens vroeg hij aan mij hoe we dat dan wilde uittesten????? Eeeeeeeh, je hebt een werkend exemplaar, je hebt het kabeltje en een afdeling met meer dan 50 werkende TV's??????? Nee zeg, gaat hij moeilijk doen dat ze niet zomaar een kabeltje uit de verpakking kunnen halen want dan moet hij afgerekend worden. Dus dat doen we niet!! Op dat moment heb ik me omgedraaid en heb gezegd dat ik hem dan wel ergens anders ga halen. Ik snap dat niet, kan je ruim 200 euro aan een klant verdienen maar wil je niet even een kabeltje uit de verpakking halen???? Nu heb ik ooit zelf bij deze keten gewerkt, dus ik weet dat hij uit z'n nek stond te ..... Maar goed, de kijkshop is weer een klant rijker en hij eentje armer. Waarschijnlijk wilde hij het record "aantal klanten per uur" verbreken en koste dit hem teveel tijd. Ik zeg: last van december-stress.
Dan maar door naar de IKEA. Een paar lampjes halen voor de vitrine's. Niet veel en omdat wij nog steeds geen haast hebben eerst lekker lunchen. Staan we in het restaurant bij de kassa achter een dame in rolstoel. Omdat het wat drukker was had ze wat moeite met draaien in de rij en gaf ik haar dus wat extra ruimte. Ja ja, heel aardig bedacht van mij al zeg ik het zelf. Jammer dat de rest van de mensen ook de december-stress hebben. Want op het moment dat een medewerker van de IKEA op weg was om een volgende kassa te openen stormde er direct 4 klanten tussen mij en de rolstoel door om daar als eerste te zijn. Jawel, door de ruimte die ik had vrijgelaten zodat deze dame even rustig kon draaien. Gelukkig had ze een gezond gevoel voor humor want we hebben hardop staan praten en lachen over de december-stress, het raken van enkels en de daarbij horende bonuspunten. Ineens was de vrouw voor ons verdwenen? Zou ze ons misschien gehoord hebben??? hahahaha.
Tot slot hebben we bij de prénatal nog een wip-stoeltje en wat andere spulletjes gekocht. Hier gelukkig geen stress maar gewoon drukker dan normaal.
Tot zover vandaag, december is weer begonnen en we hebben het geweten.
Verder zijn we de afgelopen week weer bij de verloskundige geweest. Hierover heb ik je weinig te vertellen. Je ligt er nog steeds goed bij. Bloeddruk van mama nog steeds goed en ook jouw hartje klopt op volle toeren door.
En tot slot heeft mama afgelopen vrijdag bij de drukker de proefdrukken voor het geboortekaartje opgehaald. Tevens hebben we de enveloppen vast mee zodat we de adressen daar vast op kunnen zetten. En omdat mama toch in Lochem was is ze even op de koffie geweest bij tante Maaike. Die is ook hoogzwanger. Dat wil zeggen, ze is 5 dagen later uitgerekend dan mama. Kortom, lekkere "dikke-buiken-praat" en dat even werd dus even wat langer.
En zo zijn we dus weer een weekje verder. En of we de komende week jou al kunnen verwachten......???? We merken het wel. Hoe dan ook lieve Knabbel, tot snel. Of het weer een blogje is of live...........
Dikke knuffel van je papa.
Ben je lekker bezig bij mama in de buik? Als ik mama zo af en toe hoor, dan denk ik van wel. Duidelijk aanwezig en soms iets teveel voor mama. Maar goed, liever zo dan niet bewegen en het is nog maar voor eventjes.
Want de decembermaand is begonnen en we kunnen nu dus wel zeggen dat jij een verjaardag in december gaat krijgen. In de, zogenoemde, feestmaand komt er dus nog een feestje bij. Wanneer? Tja, dat merken we vanzelf wel.
Of dat nu ook de rede is dat ik dit stukje "december-stress" heb genoemd? Nee, niet echt. Natuurlijk is het allemaal best spannend. Zoals ik de vorige keer al zei ga ik met een ander gevoel naar het werk. En ook voor mama is het best spannend. Want hoe goed bedoeld ook, niemand kan je van tevoren uitleggen hoe een bevalling voelt. En daarbij ervaart ieder een bevalling op een andere manier, dus van alle verhalen die we tot nu gehoord hebben, is er niet één hetzelfde. En dan weet je uiteindelijk nog niks dus.
Nee, de december-stress is iets wat je tijdens de laatste maand van het jaar in winkels ziet. Wanneer de laatste cadeautjes gekocht moeten worden voor de Sint. Of het eten voor het kerstdiner en natuurlijk de oliebollen en champagne voor oud en nieuw. Een drukte die ik totaal niet snap. Want het grootste deel van die spullen kan je al maanden van tevoren in huis hebben. Maar ja, op de één of andere manier moet het zo laat mogelijk, zo snel mogelijk en met z'n alle tegelijkertijd.
En vandaag is het dus de 1ste decemberdag en de stress was meteen te zien. We zijn weer even naar Hengelo geweest. Moesten even naar de IKEA, de Media Markt en de Prénatal. Dus wij, op ons gemak, lekker die kant op en eenmaal daar besloten om bij de Media Markt te beginnen. Het was hier aardig druk, maar dat weet je van tevoren lijkt mij?? De laatste zaterdag voor 5 december dus mensen willen nog even snel een dvd-tje, een game of een duurder cadeautje kopen. Niks mis mee, maar loop dan niet zo te zuchten en steunen als het wat langer duurt.
Wij waren er omdat papa zijn oog had laten vallen op een "baby video monitor" Eerder deze week hadden we er al één getest en die was niet echt bevallen. Dus dan maar een wat duurdere. Het show-model stond aan dus konden we mooi de kwaliteit even zien. En die was goed. Maar papa wil hem ook op de TV aansluiten en dat was met de eerste niet gelukt. Daarom had ik bedacht dat we hem daar wel konden testen voordat we 60 km heen en weer zouden rijden. En, ondanks dat ik hem voordeliger kon krijgen, was ik bereid om daarvoor iets meer uit te geven.
Toen ik de verkoper zei dat ik hem op de TV wilde aansluiten verklaarde hij me meteen voor gek. Zijn woorden waren letterlijk: Wie doet dat nou? Daar heb ik nu nog nooit van gehoord? Ik had meteen al een naar gevoel maar goed. Ze zouden het kabeltje wel hebben die ik er dan bij moest kopen. Vervolgens vroeg hij aan mij hoe we dat dan wilde uittesten????? Eeeeeeeh, je hebt een werkend exemplaar, je hebt het kabeltje en een afdeling met meer dan 50 werkende TV's??????? Nee zeg, gaat hij moeilijk doen dat ze niet zomaar een kabeltje uit de verpakking kunnen halen want dan moet hij afgerekend worden. Dus dat doen we niet!! Op dat moment heb ik me omgedraaid en heb gezegd dat ik hem dan wel ergens anders ga halen. Ik snap dat niet, kan je ruim 200 euro aan een klant verdienen maar wil je niet even een kabeltje uit de verpakking halen???? Nu heb ik ooit zelf bij deze keten gewerkt, dus ik weet dat hij uit z'n nek stond te ..... Maar goed, de kijkshop is weer een klant rijker en hij eentje armer. Waarschijnlijk wilde hij het record "aantal klanten per uur" verbreken en koste dit hem teveel tijd. Ik zeg: last van december-stress.
Dan maar door naar de IKEA. Een paar lampjes halen voor de vitrine's. Niet veel en omdat wij nog steeds geen haast hebben eerst lekker lunchen. Staan we in het restaurant bij de kassa achter een dame in rolstoel. Omdat het wat drukker was had ze wat moeite met draaien in de rij en gaf ik haar dus wat extra ruimte. Ja ja, heel aardig bedacht van mij al zeg ik het zelf. Jammer dat de rest van de mensen ook de december-stress hebben. Want op het moment dat een medewerker van de IKEA op weg was om een volgende kassa te openen stormde er direct 4 klanten tussen mij en de rolstoel door om daar als eerste te zijn. Jawel, door de ruimte die ik had vrijgelaten zodat deze dame even rustig kon draaien. Gelukkig had ze een gezond gevoel voor humor want we hebben hardop staan praten en lachen over de december-stress, het raken van enkels en de daarbij horende bonuspunten. Ineens was de vrouw voor ons verdwenen? Zou ze ons misschien gehoord hebben??? hahahaha.
Tot slot hebben we bij de prénatal nog een wip-stoeltje en wat andere spulletjes gekocht. Hier gelukkig geen stress maar gewoon drukker dan normaal.
Tot zover vandaag, december is weer begonnen en we hebben het geweten.
Verder zijn we de afgelopen week weer bij de verloskundige geweest. Hierover heb ik je weinig te vertellen. Je ligt er nog steeds goed bij. Bloeddruk van mama nog steeds goed en ook jouw hartje klopt op volle toeren door.
En tot slot heeft mama afgelopen vrijdag bij de drukker de proefdrukken voor het geboortekaartje opgehaald. Tevens hebben we de enveloppen vast mee zodat we de adressen daar vast op kunnen zetten. En omdat mama toch in Lochem was is ze even op de koffie geweest bij tante Maaike. Die is ook hoogzwanger. Dat wil zeggen, ze is 5 dagen later uitgerekend dan mama. Kortom, lekkere "dikke-buiken-praat" en dat even werd dus even wat langer.
En zo zijn we dus weer een weekje verder. En of we de komende week jou al kunnen verwachten......???? We merken het wel. Hoe dan ook lieve Knabbel, tot snel. Of het weer een blogje is of live...........
Dikke knuffel van je papa.
zondag 25 november 2012
25-11-2012 Een ander gevoel....
Hey lieve Knabbel,
Mijn vrije week is alweer even voorbij en ik heb al een drukke werkweek achter de rug.
En om direct even goed te weten dat ik geen vrij meer had vertrok ik maandag om 06.45 uur van huis om 's avonds rond 21.45 uur weer de sleutel in het slot van ons huisje te steken. Maar dan hebben we de balans op het werk er iig weer opzitten voor de komende maanden.
En terwijl papa druk aan het werk was heeft opa klok een mooie plank en de gordijnen opgehangen in je kamertje. Al ging beide niet zoals we van tevoren hadden verwacht. De plank hangt netjes boven de commode en past perfect in je kamertje. Wat er dan niet geheel naar verwachting ging? Nou ja, laat ik het zo zeggen. De muur waaraan hij hangt is niet het beste muurtje van het huis en het schilderij van Knabbel en Babbel in de hal had niet op een betere plek kunnen hangen.
En wat de gordijnen betreft, er hangt een mooie rails boven het raam. De bijhorende gordijnen waren na een dag alweer verdwenen. Op één van de gordijnen zaten vlekken dus die is per direct retour gegaan naar de winkel. Aangezien ze deze vlek er niet uit konden krijgen is een dag later deel 2 ook retour gegaan. Er wordt nu een nieuw setje gemaakt en we hopen dat deze wel goed zijn en ook hangen voordat jij om de hoek komt kijken.
En dan komt de woensdag. De dag dat mama weer even naar de verloskundige mocht. Sinds 2 weken mag mama hier elke week een keer naartoe. Kortom, komende woensdag is de volgende afspraak. Wat jou en de zwangerschap betreft gaat alles nog steeds goed. Je hartje klopt lekker door, je ligt er goed bij en daalt lekker in. Mama haar bloeddruk is nog steeds netjes zoals het hoort. Maar helaas is dat niet alles.
Je hoort iedereen praten over "de laatste loodjes...." En ook bij ons gaat die vlieger op. Het lukt mama niet meer om de hele dag actief te zijn. De dingen die ze doet zijn nu gewoon een stukje vermoeiender. Daarom proberen we de dingen zo te plannen dat papa kan helpen bij de zwaardere klusjes. Gelukkig lukt dit aardig. Neemt niet weg dat mama steeds meer moet opletten dat ze zichzelf niet voorbij loopt.
Eigenlijk is het vervelendste op dit moment dat mama weer verkouden is. Dit is, in combinatie met de zwangerschap, op z'n zachtst gezegd vervelend.
En dan blijf ik nog over. En ik ga gewoon weer door. Al is het wel anders dan voor mijn vrije weekje. Langzaam komt het besef dat jouw komst wel steeds dichterbij komt. Voor de vakantie ging ik "gewoon" werken. Maar na die week ga ik met een heel ander gevoel richting werk. Het idee dat je vanaf nu ieder moment zou kunnen komen is best een vreemd gevoel. Elk moment kan er gebeld worden dat ik naar huis moet komen omdat jij besluit om te komen. Natuurlijk kan het ook nog zomaar 5 weken duren, maar toch.
En vanaf morgen zijn we weer een grote stap verder. Dan zijn we namelijk voorbij de 37 weken en dat betekend dat er een gewone bevalling mogelijk is. Dat wil zeggen dat je waarschijnlijk niet in een couveuse hoeft en dat er geen gynaecoloog aan te pas hoeft te komen.
Maar wanneer je komt, dat blijft nog even een raadsel voor ons. We zijn klaar voor je komst. De tassen staan klaar, je kamertje is gereed (op de gordijnen na dan) en ik kan zo langzaam aan niet meer wachten om je straks vast te kunnen houden.
Tot snel lieve Knabbel, misschien nog een blogje, en misschien.......
We merken het wel.
Mijn vrije week is alweer even voorbij en ik heb al een drukke werkweek achter de rug.
En om direct even goed te weten dat ik geen vrij meer had vertrok ik maandag om 06.45 uur van huis om 's avonds rond 21.45 uur weer de sleutel in het slot van ons huisje te steken. Maar dan hebben we de balans op het werk er iig weer opzitten voor de komende maanden.
En terwijl papa druk aan het werk was heeft opa klok een mooie plank en de gordijnen opgehangen in je kamertje. Al ging beide niet zoals we van tevoren hadden verwacht. De plank hangt netjes boven de commode en past perfect in je kamertje. Wat er dan niet geheel naar verwachting ging? Nou ja, laat ik het zo zeggen. De muur waaraan hij hangt is niet het beste muurtje van het huis en het schilderij van Knabbel en Babbel in de hal had niet op een betere plek kunnen hangen.
En wat de gordijnen betreft, er hangt een mooie rails boven het raam. De bijhorende gordijnen waren na een dag alweer verdwenen. Op één van de gordijnen zaten vlekken dus die is per direct retour gegaan naar de winkel. Aangezien ze deze vlek er niet uit konden krijgen is een dag later deel 2 ook retour gegaan. Er wordt nu een nieuw setje gemaakt en we hopen dat deze wel goed zijn en ook hangen voordat jij om de hoek komt kijken.
En dan komt de woensdag. De dag dat mama weer even naar de verloskundige mocht. Sinds 2 weken mag mama hier elke week een keer naartoe. Kortom, komende woensdag is de volgende afspraak. Wat jou en de zwangerschap betreft gaat alles nog steeds goed. Je hartje klopt lekker door, je ligt er goed bij en daalt lekker in. Mama haar bloeddruk is nog steeds netjes zoals het hoort. Maar helaas is dat niet alles.
Je hoort iedereen praten over "de laatste loodjes...." En ook bij ons gaat die vlieger op. Het lukt mama niet meer om de hele dag actief te zijn. De dingen die ze doet zijn nu gewoon een stukje vermoeiender. Daarom proberen we de dingen zo te plannen dat papa kan helpen bij de zwaardere klusjes. Gelukkig lukt dit aardig. Neemt niet weg dat mama steeds meer moet opletten dat ze zichzelf niet voorbij loopt.
Eigenlijk is het vervelendste op dit moment dat mama weer verkouden is. Dit is, in combinatie met de zwangerschap, op z'n zachtst gezegd vervelend.
En dan blijf ik nog over. En ik ga gewoon weer door. Al is het wel anders dan voor mijn vrije weekje. Langzaam komt het besef dat jouw komst wel steeds dichterbij komt. Voor de vakantie ging ik "gewoon" werken. Maar na die week ga ik met een heel ander gevoel richting werk. Het idee dat je vanaf nu ieder moment zou kunnen komen is best een vreemd gevoel. Elk moment kan er gebeld worden dat ik naar huis moet komen omdat jij besluit om te komen. Natuurlijk kan het ook nog zomaar 5 weken duren, maar toch.
En vanaf morgen zijn we weer een grote stap verder. Dan zijn we namelijk voorbij de 37 weken en dat betekend dat er een gewone bevalling mogelijk is. Dat wil zeggen dat je waarschijnlijk niet in een couveuse hoeft en dat er geen gynaecoloog aan te pas hoeft te komen.
Maar wanneer je komt, dat blijft nog even een raadsel voor ons. We zijn klaar voor je komst. De tassen staan klaar, je kamertje is gereed (op de gordijnen na dan) en ik kan zo langzaam aan niet meer wachten om je straks vast te kunnen houden.
Tot snel lieve Knabbel, misschien nog een blogje, en misschien.......
We merken het wel.
donderdag 15 november 2012
15-11-2012 Papa gaat ook mee....
Hey lieve Knabbeltje,
We zijn weer even verder en papa heeft een lekker weekje vrij genomen deze week. Niet onverstandig want we zijn lekker druk geweest voor je. En niet alleen voor jou, maar ook voor papa zelf.
Laten we maar bij het begin beginnen, en dat is afgelopen maandag.
Net zoals de voorgaande weken heeft mama elke maandag pufcl...... eeeeeeeh zwangerschaps gym. Niks bijzonders, maar deze keer mochten alle aanstaande papa's ook mee. Op deze manier konden de papa's ook even horen, zien en voelen wat ze tijdens de bevalling allemaal kunnen, mogen en misschien ook wel moeten doen.
Leuke avond, veel handige tips en informatie en ook best wel gelachen. Misschien lijkt het soms wel dat papa het niet allemaal zo serieus neemt, maar dat komt voornamelijk omdat hij graag grapjes maakt. Net doen of je iets verkeerd hebt gehoord of begrepen kunnen best hilarische momenten opleveren. En als we bewust met de ademhaling bezig zijn, papa achter mama zit met zijn handen op haar buik, de kussens véél te dun zijn en papa véél te smal is (in vergelijking met mama)dan mag mama haar ademhaling wel onder controle hebben. Maar dan krijgt papa dus echt geen lucht meer. Dus de ideeën en tips zijn handig, maar in sommige gevallen moeten we dus kijken of het ook anders kan.
En zoals na de meeste maandagen komt dan de dinsdag. 13 november om precies te zijn en dat betekend een klein feestje hier in huis want dan ben ik jarig. Niet dat we er veel aan hebben gedaan hoor, want dat gaan we komend weekend doen. 's ochtends ben ik samen met oma Bus even naar Winterswijk geweest. Dan kon opa even rustig zijn klusje afmaken. Daarna hebben we samen met opa en oma een kopje koffie gedronken. Vervolgens zijn mama en ik nog wat boodschappen gaan doen en gingen opa en oma even richting de IKEA.
Eenmaal thuis kwamen tante Linda, oom Marco en je neef en nichten ook op visite. Ook opa en oma waren er weer en dan ben je toch al snel met z'n 10e. Even voor het idee, volgend jaar betekend deze samenstelling dat we met z'n 14e zijn......
Maar goed, ik heb samen met 2 van je nichten pannenkoeken staan bakken en we hebben hier dus gezellig gegeten. Kopje koffie gedronken. Gebakje gegeten en daarna een lekker rustig avondje.
En dan dus de woensdag. Weer een klein beetje een spannende dag, want 's ochtends mochten we naar de verloskundige toe. En jawel, deze keer weer met een echo. Zoals we inmiddels wel gewend zijn was je niet al te best te zien. Je gezicht zat weer verscholen achter je hand en het bekken van mama. Wat wel het goede nieuws hiervan is, je bent al lekker aan het indalen. Je hartje klopt nog steeds goed en de verloskundige was verder tevreden met wat ze zag. En wij dus ook weer blij.
Langzaam krijg ik het idee dat je bij de geboorte eerst met je handjes naar buiten komt en dat je eerste woordjes direct zullen zijn: GEEN FOTO's AUB. Maar dat merken we dan wel weer.
En dan de avond. Als alles goed gaat, dan wil mama je na de geboorte borstvoeding geven. En dan is het wel zo handig om van tevoren hier wat informatie over te krijgen. En laten ze daar nou net informatie avonden voor hebben verzonnen. Onder het motto, 2 horen meer dan 1 ging papa ook nu weer mee. Het leek een rustig avondje te worden. De lactatie kundige, de stagiaire van de verloskundige praktijk, één andere zwangere vrouw en wij. Blijkt tijdens de avond dat die andere vrouw gewoon een stuk of 9 vriendinnen bij zich te hebben. En dan is het toch ineens een drukke bedoeling.
Waar al die vriendinnen vandaan kwamen weet ik niet, maar elke keer als er gesproken werd over eeeeeeeh eigenlijk alles, dan had ze wel een vriendin die.....
Tepelkloven: Nou, een vriendin van mij die.......
Spruw: Ik heb een vriendin die.......
Te weinig productie: Een vriendin vertelde me laatst dat.......
Ze had zelfs een vriendin die precies uit zou kunnen rekenen hoeveel cc melk er uit haar borst het kind in was gedruppeld. Natuurlijk kon papa zich weer eens niet inhouden. Met als gevolg dat het niet alleen druk, maar ook weer erg gezellig werd.
Uiteindelijk hebben we toch weer redelijk veel informatie binnengekregen waar we zeker wat aan kunnen hebben zodra jij er bent.
En dan vandaag. Papa heeft de auto even naar de garage gebracht zodat deze een beurt kon krijgen, de winter-banden eronder en de jaarlijkse APK. Dit laatste hoeft pas uiterlijk begin januari. Maar omdat papa die dingen liever niet wil regelen als jij er net bent, heb ik dit nu maar vast gedaan zodat ik straks meer tijd voor jou heb.
En tussen al deze info, keuringen en feestjes door zijn we vooral bezig geweest met administratie. Adressen controleren, wie sturen we een geboortekaartje, geboorteplan nalopen en zelfs al de kerstkaarten klaarleggen. En zo is een vrije week weer snel gevuld.
Je ziet het lieve Knabbel, we zijn lekker druk bezig met en voor jou. En zo hoort het ook. Want we doen dit allemaal zodat jij nu en straks niet zoveel hoeft te doen. En nu is dat weinige, groeien, goed blijven liggen en wanneer de tijd daar is, dan zie ik je wel verschijnen.
Ps: als je erbij kan, wil je dan misschien die spier bij mama in de rug even uit de knel halen? Want die is best vervelend op zijn tijd. Alvast bedankt.
Dikke knuffel lieve Knabbeltje,
waarschijnlijk tot het volgende blogje.
We zijn weer even verder en papa heeft een lekker weekje vrij genomen deze week. Niet onverstandig want we zijn lekker druk geweest voor je. En niet alleen voor jou, maar ook voor papa zelf.
Laten we maar bij het begin beginnen, en dat is afgelopen maandag.
Net zoals de voorgaande weken heeft mama elke maandag pufcl...... eeeeeeeh zwangerschaps gym. Niks bijzonders, maar deze keer mochten alle aanstaande papa's ook mee. Op deze manier konden de papa's ook even horen, zien en voelen wat ze tijdens de bevalling allemaal kunnen, mogen en misschien ook wel moeten doen.
Leuke avond, veel handige tips en informatie en ook best wel gelachen. Misschien lijkt het soms wel dat papa het niet allemaal zo serieus neemt, maar dat komt voornamelijk omdat hij graag grapjes maakt. Net doen of je iets verkeerd hebt gehoord of begrepen kunnen best hilarische momenten opleveren. En als we bewust met de ademhaling bezig zijn, papa achter mama zit met zijn handen op haar buik, de kussens véél te dun zijn en papa véél te smal is (in vergelijking met mama)dan mag mama haar ademhaling wel onder controle hebben. Maar dan krijgt papa dus echt geen lucht meer. Dus de ideeën en tips zijn handig, maar in sommige gevallen moeten we dus kijken of het ook anders kan.
En zoals na de meeste maandagen komt dan de dinsdag. 13 november om precies te zijn en dat betekend een klein feestje hier in huis want dan ben ik jarig. Niet dat we er veel aan hebben gedaan hoor, want dat gaan we komend weekend doen. 's ochtends ben ik samen met oma Bus even naar Winterswijk geweest. Dan kon opa even rustig zijn klusje afmaken. Daarna hebben we samen met opa en oma een kopje koffie gedronken. Vervolgens zijn mama en ik nog wat boodschappen gaan doen en gingen opa en oma even richting de IKEA.
Eenmaal thuis kwamen tante Linda, oom Marco en je neef en nichten ook op visite. Ook opa en oma waren er weer en dan ben je toch al snel met z'n 10e. Even voor het idee, volgend jaar betekend deze samenstelling dat we met z'n 14e zijn......
Maar goed, ik heb samen met 2 van je nichten pannenkoeken staan bakken en we hebben hier dus gezellig gegeten. Kopje koffie gedronken. Gebakje gegeten en daarna een lekker rustig avondje.
En dan dus de woensdag. Weer een klein beetje een spannende dag, want 's ochtends mochten we naar de verloskundige toe. En jawel, deze keer weer met een echo. Zoals we inmiddels wel gewend zijn was je niet al te best te zien. Je gezicht zat weer verscholen achter je hand en het bekken van mama. Wat wel het goede nieuws hiervan is, je bent al lekker aan het indalen. Je hartje klopt nog steeds goed en de verloskundige was verder tevreden met wat ze zag. En wij dus ook weer blij.
Langzaam krijg ik het idee dat je bij de geboorte eerst met je handjes naar buiten komt en dat je eerste woordjes direct zullen zijn: GEEN FOTO's AUB. Maar dat merken we dan wel weer.
En dan de avond. Als alles goed gaat, dan wil mama je na de geboorte borstvoeding geven. En dan is het wel zo handig om van tevoren hier wat informatie over te krijgen. En laten ze daar nou net informatie avonden voor hebben verzonnen. Onder het motto, 2 horen meer dan 1 ging papa ook nu weer mee. Het leek een rustig avondje te worden. De lactatie kundige, de stagiaire van de verloskundige praktijk, één andere zwangere vrouw en wij. Blijkt tijdens de avond dat die andere vrouw gewoon een stuk of 9 vriendinnen bij zich te hebben. En dan is het toch ineens een drukke bedoeling.
Waar al die vriendinnen vandaan kwamen weet ik niet, maar elke keer als er gesproken werd over eeeeeeeh eigenlijk alles, dan had ze wel een vriendin die.....
Tepelkloven: Nou, een vriendin van mij die.......
Spruw: Ik heb een vriendin die.......
Te weinig productie: Een vriendin vertelde me laatst dat.......
Ze had zelfs een vriendin die precies uit zou kunnen rekenen hoeveel cc melk er uit haar borst het kind in was gedruppeld. Natuurlijk kon papa zich weer eens niet inhouden. Met als gevolg dat het niet alleen druk, maar ook weer erg gezellig werd.
Uiteindelijk hebben we toch weer redelijk veel informatie binnengekregen waar we zeker wat aan kunnen hebben zodra jij er bent.
En dan vandaag. Papa heeft de auto even naar de garage gebracht zodat deze een beurt kon krijgen, de winter-banden eronder en de jaarlijkse APK. Dit laatste hoeft pas uiterlijk begin januari. Maar omdat papa die dingen liever niet wil regelen als jij er net bent, heb ik dit nu maar vast gedaan zodat ik straks meer tijd voor jou heb.
En tussen al deze info, keuringen en feestjes door zijn we vooral bezig geweest met administratie. Adressen controleren, wie sturen we een geboortekaartje, geboorteplan nalopen en zelfs al de kerstkaarten klaarleggen. En zo is een vrije week weer snel gevuld.
Je ziet het lieve Knabbel, we zijn lekker druk bezig met en voor jou. En zo hoort het ook. Want we doen dit allemaal zodat jij nu en straks niet zoveel hoeft te doen. En nu is dat weinige, groeien, goed blijven liggen en wanneer de tijd daar is, dan zie ik je wel verschijnen.
Ps: als je erbij kan, wil je dan misschien die spier bij mama in de rug even uit de knel halen? Want die is best vervelend op zijn tijd. Alvast bedankt.
Dikke knuffel lieve Knabbeltje,
waarschijnlijk tot het volgende blogje.
maandag 5 november 2012
05-11-2012 Even bijkletsen
Hey lieve Knabbel,
Het is weer even geleden dus het is weer tijd dat we even bijkletsen.
Het duurt nog even voordat jij je plekje bij mama verlaat en ik je vast kan houden en dan ook een keer "echt" kan voelen. Op dit moment voelt het best dubbel. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat die dag nu wel heel dicht bij gaat komen. Maar aan de andere kant blijkt maar weer eens dat wachten best lang kan duren.
Gelukkig hebben we ook genoeg te doen voordat je er bent. En één van die dingen was een voorlichtingsavond in het ziekenhuis. Als mama besluit om niet thuis te bevallen of wanneer we om één of andere reden naar het ziekenhuis moeten voor de bevalling is het wel handig om te weten wat ons daar te wachten staat.
Dus afgelopen donderdag zijn we daar maar eens heengegaan. En buiten de nuttige informatie heb ik me daar prima vermaakt.
Toen we binnen kwamen leek het weer even of we terug op school waren. De zaal was groot genoeg voor ongeveer 25 zwangere stelletjes. Toen wij kwamen waren er al een stuk of 8 binnen. En net zoals op school wil niemand vooraan zitten. Natuurlijk kon ik het niet laten om dit even hardop te zeggen. En uiteindelijk kreeg ik nog gelijk ook. De laatste stelletjes die binnen stapte hoorde we gewoon zeggen: "pffff, moeten we echt helemaal vooraan gaan zitten????"
En dan de mannen. Ik heb er zelf geen probleem mee om met mama mee te gaan. Maar je kon duidelijk zien dat niet iedere man er zo blij mee is. Waar de mama's allemaal rechtop zaten, klaar om de nodige informatie in zich op te nemen, zaten er een paar mannen die blij mochten zijn dat ze een neus hadden gekregen toen ze zelf zijn geboren. Ze zaten zover onderuit gezakt dat ze zonder die neus zeker onder de tafel waren verdwenen. Andere mannen waren daarentegen een stuk actiever. Praten met de andere mannen onder het mom van: goh, wat leuk, is jouw vrouw ook zwanger???? En ik? Ik leun achterover in mijn stoel en geniet van de mensen om me heen. Luister naar de informatie en probeer, net als vroeger op school, het dubbelzinnige in de informatie te horen om daar weer eens een flauwe grap over te maken. Dus ja, ik heb het best naar mijn zin gehad.
Dan nog een wat minder leuk stukje. Want mama is een tijdje verkouden geweest. En uiteindelijk kreeg ze nogal last van haar zij. Bij de huisarts bleek dat ze door het vele hoesten haar ribben heeft gekneusd. En omdat de huisarts nogal in mama's zijde heeft lopen drukken om daar achter te komen was de pijn nog een stuk erger geworden nadat ze daar was geweest. Dat betekende dus wel dat mama het even wat rustiger aan moet doen. Maar ik kan je nu vast verklappen, daar is mama niet zo goed in.....
Gelukkig gaat het nu wel weer iets beter. Maar ze heeft nu wel regelmatig last van wat pijntjes in de zij en in de rug.
Vorige week zondag zijn we nog één keer een dagje naar het westen geweest. Bij Saskia en Fred in hun nieuwe huisje gekeken. Ik was er al een keer geweest toen ze net de sleutel hadden maar mama wilde het ook wel even zien. Daarna een kort bezoekje aan oom Joost en tante Nicole. Kijken hoe de baby kamer daar vordert. Om de dag af te sluiten bij Carlo en Miranda. Even Leidschenhage in geweest en bij de McDonalds gegeten. na de koffie zouden we terug gaan rijden. Maar op het laatste moment hebben we die koffie op bij Debbie en hadden we dus onverwacht nog een extra bezoekje.
Waarschijnlijk was dit voorlopig de laatste keer dat we naar het westen zijn geweest. Voor mama wordt het gewoon wat moeilijker om zolang in de auto te zitten. En zodra jij er bent zullen we ook niet zo snel alweer die kant opgaan. Het kan zomaar februari of maart worden voordat we die kant weer eens oprijden.
Volgende week heb ik nog een weekje vrij en gaan we nog wat dingetjes doen en regelen voordat jij komt. Maar daar vertel ik je in een volgend blogje wel weer over.
Voor nu moet jij gewoon doen wat je de afgelopen maanden al doet. Lekker bij mama in de buik doorgroeien.
Dag lieve Knabbel, dikke knuffel van mij.
Het is weer even geleden dus het is weer tijd dat we even bijkletsen.
Het duurt nog even voordat jij je plekje bij mama verlaat en ik je vast kan houden en dan ook een keer "echt" kan voelen. Op dit moment voelt het best dubbel. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat die dag nu wel heel dicht bij gaat komen. Maar aan de andere kant blijkt maar weer eens dat wachten best lang kan duren.
Gelukkig hebben we ook genoeg te doen voordat je er bent. En één van die dingen was een voorlichtingsavond in het ziekenhuis. Als mama besluit om niet thuis te bevallen of wanneer we om één of andere reden naar het ziekenhuis moeten voor de bevalling is het wel handig om te weten wat ons daar te wachten staat.
Dus afgelopen donderdag zijn we daar maar eens heengegaan. En buiten de nuttige informatie heb ik me daar prima vermaakt.
Toen we binnen kwamen leek het weer even of we terug op school waren. De zaal was groot genoeg voor ongeveer 25 zwangere stelletjes. Toen wij kwamen waren er al een stuk of 8 binnen. En net zoals op school wil niemand vooraan zitten. Natuurlijk kon ik het niet laten om dit even hardop te zeggen. En uiteindelijk kreeg ik nog gelijk ook. De laatste stelletjes die binnen stapte hoorde we gewoon zeggen: "pffff, moeten we echt helemaal vooraan gaan zitten????"
En dan de mannen. Ik heb er zelf geen probleem mee om met mama mee te gaan. Maar je kon duidelijk zien dat niet iedere man er zo blij mee is. Waar de mama's allemaal rechtop zaten, klaar om de nodige informatie in zich op te nemen, zaten er een paar mannen die blij mochten zijn dat ze een neus hadden gekregen toen ze zelf zijn geboren. Ze zaten zover onderuit gezakt dat ze zonder die neus zeker onder de tafel waren verdwenen. Andere mannen waren daarentegen een stuk actiever. Praten met de andere mannen onder het mom van: goh, wat leuk, is jouw vrouw ook zwanger???? En ik? Ik leun achterover in mijn stoel en geniet van de mensen om me heen. Luister naar de informatie en probeer, net als vroeger op school, het dubbelzinnige in de informatie te horen om daar weer eens een flauwe grap over te maken. Dus ja, ik heb het best naar mijn zin gehad.
Dan nog een wat minder leuk stukje. Want mama is een tijdje verkouden geweest. En uiteindelijk kreeg ze nogal last van haar zij. Bij de huisarts bleek dat ze door het vele hoesten haar ribben heeft gekneusd. En omdat de huisarts nogal in mama's zijde heeft lopen drukken om daar achter te komen was de pijn nog een stuk erger geworden nadat ze daar was geweest. Dat betekende dus wel dat mama het even wat rustiger aan moet doen. Maar ik kan je nu vast verklappen, daar is mama niet zo goed in.....
Gelukkig gaat het nu wel weer iets beter. Maar ze heeft nu wel regelmatig last van wat pijntjes in de zij en in de rug.
Vorige week zondag zijn we nog één keer een dagje naar het westen geweest. Bij Saskia en Fred in hun nieuwe huisje gekeken. Ik was er al een keer geweest toen ze net de sleutel hadden maar mama wilde het ook wel even zien. Daarna een kort bezoekje aan oom Joost en tante Nicole. Kijken hoe de baby kamer daar vordert. Om de dag af te sluiten bij Carlo en Miranda. Even Leidschenhage in geweest en bij de McDonalds gegeten. na de koffie zouden we terug gaan rijden. Maar op het laatste moment hebben we die koffie op bij Debbie en hadden we dus onverwacht nog een extra bezoekje.
Waarschijnlijk was dit voorlopig de laatste keer dat we naar het westen zijn geweest. Voor mama wordt het gewoon wat moeilijker om zolang in de auto te zitten. En zodra jij er bent zullen we ook niet zo snel alweer die kant opgaan. Het kan zomaar februari of maart worden voordat we die kant weer eens oprijden.
Volgende week heb ik nog een weekje vrij en gaan we nog wat dingetjes doen en regelen voordat jij komt. Maar daar vertel ik je in een volgend blogje wel weer over.
Voor nu moet jij gewoon doen wat je de afgelopen maanden al doet. Lekker bij mama in de buik doorgroeien.
Dag lieve Knabbel, dikke knuffel van mij.
zaterdag 20 oktober 2012
20-10-2012 Even tussendoor....
Hey lieve Knabbel,
Om weer even bij te kletsen hebben we vandaag even een blogje tussendoor. Niet dat er grote veranderingen zijn geweest de afgelopen weken, maar we hebben ook niet stil gezeten.
Iets wat niet echt met jou te maken heeft, maar wat ik toch even wil vertellen gaat over Archimedes. Papa heeft ruim 2 weken geleden, onderweg naar huis, een uil van de weg gehaald. Deze was waarschijnlijk aangereden door een auto en zat midden op de weg terwijl de auto's er met 80 km/u langs raasden.
Omdat ik niet direct wist wat ik met hem moest doen heb ik mama even naar de dierenarts laten bellen. Die belde me later terug met het adres van een roofvogelopvang in Barchem. Hier heb ik het bosuiltje dan ook naartoe gebracht en hebben we hem Archimedes genoemd.
Uiteindelijk is dit niet voor niets geweest want via de email heb ik vernomen dat Archimedes goed herstelt is en dat hij dit weekend weer vrij wordt gelaten in de vrije natuur.
Maar ook voor jou is er weer een beetje gedaan in de afgelopen weken. Opa klok is op je kamertje bezig geweest. Boven het raam zit een stuk muur wat niet echt van goede kwaliteit is. Dus heeft opa een koof gemaakt die hiervoor geplaatst is. Kleinigheidje is dat de panelen die we voor het raam hebben hangen nu ook een stukje lager uit kwamen. Dus mama heeft deze op haar beurt weer wat ingekort.
Opa heeft ook de lamp in je kamertje opgehangen. Helaas bromt de lamp nogal wat waarschijnlijk door de dimmer komt. Dus de dimmer moet er weer tussenuit en dat vind ik jammer. Maar ja, het is beter dan het gebrom.
Mama en ik hebben uiteindelijk ook besloten om de eerder uitgezochte gordijnen te bestellen. Deze worden nu op maat gemaakt en zullen over een tijdje op je kamertje komen te hangen.
Mama is ook weer lekker voor je bezig geweest. Om te beginnen is er iemand van de kraamzorg langs geweest. Een inleidend gesprekje over wat we mogen verwachten van de kraamhulp zodra jij er bent. Ze legt iets uit, geeft wat tips, geeft antwoord op wat vraagjes, laat een boekje achter, en dat was de kraamhulp....
Vanwege wat kleine ongemakjes is mama door de verloskundige weer even naar het ziekenhuis gestuurd voor een bloedsuiker test. Maar ook nu waren de uitslagen gewoon goed. Niks om ons zorgen over te maken. En de dag daarna is mama ook weer even bij de verloskundige geweest. En ook hier was er niks bijzonders of vreemds. Eén van de volgende keren gaan we je als het goed is weer zien. Dan wordt er gekeken hoe je erbij ligt. Weer een echo zodat we je nog even kunnen zien. Heb er nu al zin in.
En naast het "zien" hebben we ook nog het "voelen"
Voor zover ik begrijp heb je genoeg ruimte bij mama want ik hoor haar regelmatig zeggen dat jij je weer even omdraait. En wanneer ze me dan een seintje geeft dat ik even moet voelen of naar haar buik moet kijken......... Dan lig jij alweer stil.
Echt schoppen of boksen doe je niet. Tenminste, dat is wat ik van mama begrijp. Maar vandaag heb ik je dan wel gevoeld. Het heeft even geduurd, maar ik weet nu tenminste wat ik voelen kan.
Tot slot zijn we vandaag nog even naar Hengelo geweest. Jawel, de Prènatal was weer eens aan de beurt. Ze hadden een leuke actie met een zwitsal pakketje en die zijn we even op gaan halen. Om vervolgens met een opbergnet, een stoeltje en een box-kleed extra thuis te komen.
Langzaam begint alles dus een plekje te krijgen en is je kamertje steeds verder klaar. Natuurlijk is je kamertje pas compleet als jij er in ligt. Maar daar zullen we nog even op mogen wachten.
Dus groei nog maar even door, probeer mama niet teveel te pesten met je gedraai en dan zorgen wij voor de rest.
Dag lieve Knabbel,
tot het volgende blogje.....
Om weer even bij te kletsen hebben we vandaag even een blogje tussendoor. Niet dat er grote veranderingen zijn geweest de afgelopen weken, maar we hebben ook niet stil gezeten.
Iets wat niet echt met jou te maken heeft, maar wat ik toch even wil vertellen gaat over Archimedes. Papa heeft ruim 2 weken geleden, onderweg naar huis, een uil van de weg gehaald. Deze was waarschijnlijk aangereden door een auto en zat midden op de weg terwijl de auto's er met 80 km/u langs raasden.
Omdat ik niet direct wist wat ik met hem moest doen heb ik mama even naar de dierenarts laten bellen. Die belde me later terug met het adres van een roofvogelopvang in Barchem. Hier heb ik het bosuiltje dan ook naartoe gebracht en hebben we hem Archimedes genoemd.
Uiteindelijk is dit niet voor niets geweest want via de email heb ik vernomen dat Archimedes goed herstelt is en dat hij dit weekend weer vrij wordt gelaten in de vrije natuur.
Maar ook voor jou is er weer een beetje gedaan in de afgelopen weken. Opa klok is op je kamertje bezig geweest. Boven het raam zit een stuk muur wat niet echt van goede kwaliteit is. Dus heeft opa een koof gemaakt die hiervoor geplaatst is. Kleinigheidje is dat de panelen die we voor het raam hebben hangen nu ook een stukje lager uit kwamen. Dus mama heeft deze op haar beurt weer wat ingekort.
Opa heeft ook de lamp in je kamertje opgehangen. Helaas bromt de lamp nogal wat waarschijnlijk door de dimmer komt. Dus de dimmer moet er weer tussenuit en dat vind ik jammer. Maar ja, het is beter dan het gebrom.
Mama en ik hebben uiteindelijk ook besloten om de eerder uitgezochte gordijnen te bestellen. Deze worden nu op maat gemaakt en zullen over een tijdje op je kamertje komen te hangen.
Mama is ook weer lekker voor je bezig geweest. Om te beginnen is er iemand van de kraamzorg langs geweest. Een inleidend gesprekje over wat we mogen verwachten van de kraamhulp zodra jij er bent. Ze legt iets uit, geeft wat tips, geeft antwoord op wat vraagjes, laat een boekje achter, en dat was de kraamhulp....
Vanwege wat kleine ongemakjes is mama door de verloskundige weer even naar het ziekenhuis gestuurd voor een bloedsuiker test. Maar ook nu waren de uitslagen gewoon goed. Niks om ons zorgen over te maken. En de dag daarna is mama ook weer even bij de verloskundige geweest. En ook hier was er niks bijzonders of vreemds. Eén van de volgende keren gaan we je als het goed is weer zien. Dan wordt er gekeken hoe je erbij ligt. Weer een echo zodat we je nog even kunnen zien. Heb er nu al zin in.
En naast het "zien" hebben we ook nog het "voelen"
Voor zover ik begrijp heb je genoeg ruimte bij mama want ik hoor haar regelmatig zeggen dat jij je weer even omdraait. En wanneer ze me dan een seintje geeft dat ik even moet voelen of naar haar buik moet kijken......... Dan lig jij alweer stil.
Echt schoppen of boksen doe je niet. Tenminste, dat is wat ik van mama begrijp. Maar vandaag heb ik je dan wel gevoeld. Het heeft even geduurd, maar ik weet nu tenminste wat ik voelen kan.
Tot slot zijn we vandaag nog even naar Hengelo geweest. Jawel, de Prènatal was weer eens aan de beurt. Ze hadden een leuke actie met een zwitsal pakketje en die zijn we even op gaan halen. Om vervolgens met een opbergnet, een stoeltje en een box-kleed extra thuis te komen.
Langzaam begint alles dus een plekje te krijgen en is je kamertje steeds verder klaar. Natuurlijk is je kamertje pas compleet als jij er in ligt. Maar daar zullen we nog even op mogen wachten.
Dus groei nog maar even door, probeer mama niet teveel te pesten met je gedraai en dan zorgen wij voor de rest.
Dag lieve Knabbel,
tot het volgende blogje.....
dinsdag 9 oktober 2012
09-10-2012 GETROUWD
Hey kleine Knabbel,
We zijn weer een paar dagen verder en deze keer hadden we zelf een verrassing.
Gisteren zijn mama en ik getrouwd. Iets wat voor ons geen verrassing meer was, want we hebben het zelf zo gepland. Maar omdat we het klein wilde houden en vieren, waren niet veel mensen op de hoogte van onze plannen. En ondanks dat er hier en daar wat uitgelekt was denk ik dat er toch nog wel wat mensen verbaasd waren toen ze het gisteravond op facebook lazen.
Zoals gezegd hebben we het klein gehouden. En daarom was er slechts een klein groepje mensen bij aanwezig. De opa's en de oma's waren erbij samen met onze getuigen. We hebben er best aan gedacht om nog wat mensen uit te nodigen, maar bij iedereen die we dan uit zouden nodigen voelde we ons weer verplicht om nog iemand uit te nodigen, en nog iemand enz. enz. Om dit te voorkomen hebben we dat dus niet gedaan. Ik weet dat er mensen zijn die het erg jammer vonden maar uiteindelijk was dit wat papa en mama het liefste wilde doen. En het was uiteindelijk ook "onze" dag.
Ons feestje begon al een klein beetje op zaterdag. Stephanie is getuige geweest van mama (samen met oma Klok). Zij heeft er samen met Jan een gezellig weekendje van gemaakt en zijn zaterdag al deze kant op gekomen om in een Bed & Breakfast te slapen.
Het idee was om hier op de huwelijksdag te gaan gourmetten en Jan heeft voor het eten gezorgd. Dus dat zijn ze zaterdag alvast komen brengen.
Op zondag zijn Jan en Steef nog even op de koffie geweest en 's avonds kwam Debbie, één van mijn getuigen. Na een rustig avondje was het nog één nachtje tot "de dag"
En dan is het dus maandag 08 oktober 2012. Omdat het zo kon zijn dat er een paar mensen al vroeg hier aanwezig zouden zijn had ik de wekker gezet om 6 uur. Dan kon ik rustig eten en opfrissen en zouden mama en Debbie daarna genoeg tijd hebben om hetzelfde te doen. Maar waar ik normaal de wekker echt nodig heb om wakker te worden zat ik gister al om 5.15 uur beneden. Zenuwen??? Ik dacht het niet, maar het zal wel.
Om even over zessen heb ik Carlo, mijn 2e getuige, een berichtje gestuurd of hij al onderweg was. Vanuit Leidschendam is het best nog een stukje rijden en om de file's te ontwijken moesten ze vroeg vertrekken. Toen Carlo en Miranda een berichtje terug stuurde dat ze waren vertrokken, hoefde we alleen nog maar te wachten tot iedereen er was.
09:15 uur.
Iedereen is aanwezig en we kunnen vertrekken naar het gemeentehuis. Steef had nog wat ballonnen geregeld om aan de auto te hangen waar mama en ik in zouden stappen. Omdat we voor een simpele ceremonie gingen stelde het niet veel voor. De ambtenaar leest voor wat ze voor moet lezen, ze stelt de bijhorende vragen waarop mama en ik elkaar het JA-woord geven, beetje klooien met de ringen, de handtekeningen worden gezet en de ceremonie is afgelopen.
Maar dat gaat natuurlijk net even een beetje anders als je met het groepje gaat wat wij hebben uitgenodigd. Dan wordt het allemaal toch net een beetje vrolijker.
Eenmaal thuis was het koffie met gebak. Maar niet nadat we eerst de glazen met Champagne hebben laten klinken. Want hoe eenvoudig ook, bubbels horen erbij.
Stephanie had aangeboden om foto's te maken. En aangezien het weer meewerkte zijn we na de lunch richting 't Zand gegaan. Dit is het bos waar papa "zijn plekje" heeft. Een mooi open veld in het bos waar ik graag kom. En waar we nu met z'n allen zijn geweest om wat foto's te maken. Een heerlijke dag, een heerlijke boswandeling in een bos die laat zien dat de herfst is begonnen.
Na de foto's zijn we weer terug naar huis gegaan. De laatste voorbereidingen werden gedaan voor het eten zodat we de dag af konden sluiten met een zeer geslaagde gourmet. En naast de gezellige gesprekken zijn er ook nog wat serieuze dingen gezegd. De speeches die voorbereid werden zijn er niet gekomen. Maar in plaats daarvan zijn er dingen gezegd die recht uit het hart kwamen. En daar kan geen speech tegenop.
Nadat de tafel was afgeruimd en de tranen weer waren opgedroogd hebben we nog een kop koffie op en zijn de meeste weer naar huis gegaan. Een geslaagde dag.
Ik kan niet genoeg zeggen wat een ieder die aanwezig was voor me betekend en ik ben blij dat we deze dag samen hebben beleefd. Onze ouders waar we altijd bij terecht kunnen. Die ons steunen en opvangen als het nodig is. Carlo, die me altijd in de gaten heeft gehouden en er staat in goede en slechte tijden. Steef, mijn maatje met wie ik nooit raak uitgepraat. En Debbie, die terecht een "stoere meid" werd genoemd, jou draag ik al jaren mee in m'n hart en dat plekje kan door niemand worden ingenomen.
Een korte beschrijving van een lange en mooie dag. En voor wie op de foto's zit te wachten, wacht maar lekker met ons mee. Want ook wij hebben wel een paar kiekjes maar we wachten tot we alles bij elkaar hebben. Dan zetten we er vast wel een paar op FB of in het blog.
Dus lieve Knabbel, papa en mama zijn getrouwd. En jij, jij was er voor ons ook al een beetje bij al zullen we voorlopig nog even op je moeten wachten.
Tot de volgende keer Knabbeltje, groei nog maar even verder bij mama.
We zijn weer een paar dagen verder en deze keer hadden we zelf een verrassing.
Gisteren zijn mama en ik getrouwd. Iets wat voor ons geen verrassing meer was, want we hebben het zelf zo gepland. Maar omdat we het klein wilde houden en vieren, waren niet veel mensen op de hoogte van onze plannen. En ondanks dat er hier en daar wat uitgelekt was denk ik dat er toch nog wel wat mensen verbaasd waren toen ze het gisteravond op facebook lazen.
Zoals gezegd hebben we het klein gehouden. En daarom was er slechts een klein groepje mensen bij aanwezig. De opa's en de oma's waren erbij samen met onze getuigen. We hebben er best aan gedacht om nog wat mensen uit te nodigen, maar bij iedereen die we dan uit zouden nodigen voelde we ons weer verplicht om nog iemand uit te nodigen, en nog iemand enz. enz. Om dit te voorkomen hebben we dat dus niet gedaan. Ik weet dat er mensen zijn die het erg jammer vonden maar uiteindelijk was dit wat papa en mama het liefste wilde doen. En het was uiteindelijk ook "onze" dag.
Ons feestje begon al een klein beetje op zaterdag. Stephanie is getuige geweest van mama (samen met oma Klok). Zij heeft er samen met Jan een gezellig weekendje van gemaakt en zijn zaterdag al deze kant op gekomen om in een Bed & Breakfast te slapen.
Het idee was om hier op de huwelijksdag te gaan gourmetten en Jan heeft voor het eten gezorgd. Dus dat zijn ze zaterdag alvast komen brengen.
Op zondag zijn Jan en Steef nog even op de koffie geweest en 's avonds kwam Debbie, één van mijn getuigen. Na een rustig avondje was het nog één nachtje tot "de dag"
En dan is het dus maandag 08 oktober 2012. Omdat het zo kon zijn dat er een paar mensen al vroeg hier aanwezig zouden zijn had ik de wekker gezet om 6 uur. Dan kon ik rustig eten en opfrissen en zouden mama en Debbie daarna genoeg tijd hebben om hetzelfde te doen. Maar waar ik normaal de wekker echt nodig heb om wakker te worden zat ik gister al om 5.15 uur beneden. Zenuwen??? Ik dacht het niet, maar het zal wel.
Om even over zessen heb ik Carlo, mijn 2e getuige, een berichtje gestuurd of hij al onderweg was. Vanuit Leidschendam is het best nog een stukje rijden en om de file's te ontwijken moesten ze vroeg vertrekken. Toen Carlo en Miranda een berichtje terug stuurde dat ze waren vertrokken, hoefde we alleen nog maar te wachten tot iedereen er was.
09:15 uur.
Iedereen is aanwezig en we kunnen vertrekken naar het gemeentehuis. Steef had nog wat ballonnen geregeld om aan de auto te hangen waar mama en ik in zouden stappen. Omdat we voor een simpele ceremonie gingen stelde het niet veel voor. De ambtenaar leest voor wat ze voor moet lezen, ze stelt de bijhorende vragen waarop mama en ik elkaar het JA-woord geven, beetje klooien met de ringen, de handtekeningen worden gezet en de ceremonie is afgelopen.
Maar dat gaat natuurlijk net even een beetje anders als je met het groepje gaat wat wij hebben uitgenodigd. Dan wordt het allemaal toch net een beetje vrolijker.
Eenmaal thuis was het koffie met gebak. Maar niet nadat we eerst de glazen met Champagne hebben laten klinken. Want hoe eenvoudig ook, bubbels horen erbij.
Stephanie had aangeboden om foto's te maken. En aangezien het weer meewerkte zijn we na de lunch richting 't Zand gegaan. Dit is het bos waar papa "zijn plekje" heeft. Een mooi open veld in het bos waar ik graag kom. En waar we nu met z'n allen zijn geweest om wat foto's te maken. Een heerlijke dag, een heerlijke boswandeling in een bos die laat zien dat de herfst is begonnen.
Na de foto's zijn we weer terug naar huis gegaan. De laatste voorbereidingen werden gedaan voor het eten zodat we de dag af konden sluiten met een zeer geslaagde gourmet. En naast de gezellige gesprekken zijn er ook nog wat serieuze dingen gezegd. De speeches die voorbereid werden zijn er niet gekomen. Maar in plaats daarvan zijn er dingen gezegd die recht uit het hart kwamen. En daar kan geen speech tegenop.
Nadat de tafel was afgeruimd en de tranen weer waren opgedroogd hebben we nog een kop koffie op en zijn de meeste weer naar huis gegaan. Een geslaagde dag.
Ik kan niet genoeg zeggen wat een ieder die aanwezig was voor me betekend en ik ben blij dat we deze dag samen hebben beleefd. Onze ouders waar we altijd bij terecht kunnen. Die ons steunen en opvangen als het nodig is. Carlo, die me altijd in de gaten heeft gehouden en er staat in goede en slechte tijden. Steef, mijn maatje met wie ik nooit raak uitgepraat. En Debbie, die terecht een "stoere meid" werd genoemd, jou draag ik al jaren mee in m'n hart en dat plekje kan door niemand worden ingenomen.
Een korte beschrijving van een lange en mooie dag. En voor wie op de foto's zit te wachten, wacht maar lekker met ons mee. Want ook wij hebben wel een paar kiekjes maar we wachten tot we alles bij elkaar hebben. Dan zetten we er vast wel een paar op FB of in het blog.
Dus lieve Knabbel, papa en mama zijn getrouwd. En jij, jij was er voor ons ook al een beetje bij al zullen we voorlopig nog even op je moeten wachten.
Tot de volgende keer Knabbeltje, groei nog maar even verder bij mama.
dinsdag 2 oktober 2012
2-10-2012 Verstoppertje en een verrassing (of meer)
Hey lieve Knabbel,
Deze keer even wat sneller een nieuw verhaal. Want vandaag mochten we in de herkansing voor de pret-echo. Vol goede moed zijn beide opa's en oma's en wij weer richting Haaksbergen gegaan. Zoals bij alle eerdere echo's heb je er een sport van gemaakt om je de eerste keer niet goed te laten zien. Dus zijn we tot nu toe steeds weer terug gegaan voor een (geslaagde) herkansing.
Helaas voor ons was de herkansing deze keer niet zo succesvol. Maar laten we niet te negatief doen. Want zover we kunnen zien gaat het met jou perfect. Je groeit goed en je hebt een lekker plekje gevonden zo bij mama in de buik.
Om maar een voorbeeldje te geven dat je lekker groeit: 28-08-2012 liet je een voetje zien op de echo van iets meer dan 5cm. Diezelfde voet is nu al bijna 7cm.
En dat lekkere plekje, dat zorgt er voor ons dus voor dat er geen mooie 3D-echo gemaakt kan worden. Net zoals de vorige keer lig je met je hoofdje omlaag. Je gebruikt de placenta als hoofdkussen en je houdt je handjes ook lekker bij je hoofd. Voor jou is dat gewoon lekker liggen maar omdat er zo weinig ruimte (vruchtwater) bij je gezicht zit is een mooie 3D-echo niet te maken.
Met een paar wazige foto's en een DVD-tje zijn we weer naar huis gegaan. Gelukkig dat papa en mama een nieuwe camera hebben gekocht zodat we vanaf je geboorte veel mooie foto's kunnen maken.
En dan een verrassing. Afgelopen vrijdag, toen we net terug waren van vakantie, kregen we een telefoontje. Marco wilde even weten of we thuis waren en of hij en Linda even langs konden komen. Nu is het contact tussen mij en m'n zus de afgelopen maanden niet al te best geweest, dus dan moet er toch wel wat belangrijks zijn als ze ineens even langs willen komen.
Eenmaal binnen kwam het hoge woord er al snel uit. Want lieve Knabbel, je krijgt er nog een neefje of nichtje bij.... eeeeeh VERRASSING, het is niet één neefje of nichtje, niet twee, nee...... je krijgt DRIE neefjes en/of nichtjes!!!!
Niet een alledaagse mededeling en het heeft ook even de tijd nodig om te bezinken. Het klinkt misschien wat egoïstisch, maar na Jarno, Linet, Manon, Gemma en Amber loop ik al een paar maanden met de onbewuste gedachte dat het nu mijn tijd is. De tijd van Mama, ik en ons kleine Knabbeltje. Maar Mama en ik zijn hoe dan ook dolgelukkig met jouw lieve Knabbel. Daar kan geen 10-ling tegenop.
En daarnaast ben ik ook wel erg blij voor Marco, Linda en de kids. Ik weet nu hoe mooi het is om een zwangerschap mee te maken en uit te kijken naar de geboorte van een wondertje. En dat gun ik iedereen. Hoe de verhoudingen ook liggen.
Inmiddels heb ik weer een iets beter contact met Linda en ik hoop dat we dit vol kunnen houden. Zodat jij straks gezellig kan spelen met je grote neef, je grote nichtjes en met de aankomende drieling.
En voor de mensen die naast mijn blogjes ook willen weten hoe het is om een drieling te verwachten??? Marco, Linda en de kids houden hun belevenissen bij op een eigen blog
Tot zover de verassingen. Morgen gaan we weer even naar de verloskundige om bij te praten. En daarna is het weer werken tot het weekend is. En wie weet hebben we volgende week weer wat verrassingen in het blog.
Dag lieve Knabbel,
tot de volgende ronde.....!!
Deze keer even wat sneller een nieuw verhaal. Want vandaag mochten we in de herkansing voor de pret-echo. Vol goede moed zijn beide opa's en oma's en wij weer richting Haaksbergen gegaan. Zoals bij alle eerdere echo's heb je er een sport van gemaakt om je de eerste keer niet goed te laten zien. Dus zijn we tot nu toe steeds weer terug gegaan voor een (geslaagde) herkansing.
Helaas voor ons was de herkansing deze keer niet zo succesvol. Maar laten we niet te negatief doen. Want zover we kunnen zien gaat het met jou perfect. Je groeit goed en je hebt een lekker plekje gevonden zo bij mama in de buik.
Om maar een voorbeeldje te geven dat je lekker groeit: 28-08-2012 liet je een voetje zien op de echo van iets meer dan 5cm. Diezelfde voet is nu al bijna 7cm.
En dat lekkere plekje, dat zorgt er voor ons dus voor dat er geen mooie 3D-echo gemaakt kan worden. Net zoals de vorige keer lig je met je hoofdje omlaag. Je gebruikt de placenta als hoofdkussen en je houdt je handjes ook lekker bij je hoofd. Voor jou is dat gewoon lekker liggen maar omdat er zo weinig ruimte (vruchtwater) bij je gezicht zit is een mooie 3D-echo niet te maken.
Met een paar wazige foto's en een DVD-tje zijn we weer naar huis gegaan. Gelukkig dat papa en mama een nieuwe camera hebben gekocht zodat we vanaf je geboorte veel mooie foto's kunnen maken.
En dan een verrassing. Afgelopen vrijdag, toen we net terug waren van vakantie, kregen we een telefoontje. Marco wilde even weten of we thuis waren en of hij en Linda even langs konden komen. Nu is het contact tussen mij en m'n zus de afgelopen maanden niet al te best geweest, dus dan moet er toch wel wat belangrijks zijn als ze ineens even langs willen komen.
Eenmaal binnen kwam het hoge woord er al snel uit. Want lieve Knabbel, je krijgt er nog een neefje of nichtje bij.... eeeeeh VERRASSING, het is niet één neefje of nichtje, niet twee, nee...... je krijgt DRIE neefjes en/of nichtjes!!!!
Niet een alledaagse mededeling en het heeft ook even de tijd nodig om te bezinken. Het klinkt misschien wat egoïstisch, maar na Jarno, Linet, Manon, Gemma en Amber loop ik al een paar maanden met de onbewuste gedachte dat het nu mijn tijd is. De tijd van Mama, ik en ons kleine Knabbeltje. Maar Mama en ik zijn hoe dan ook dolgelukkig met jouw lieve Knabbel. Daar kan geen 10-ling tegenop.
En daarnaast ben ik ook wel erg blij voor Marco, Linda en de kids. Ik weet nu hoe mooi het is om een zwangerschap mee te maken en uit te kijken naar de geboorte van een wondertje. En dat gun ik iedereen. Hoe de verhoudingen ook liggen.
Inmiddels heb ik weer een iets beter contact met Linda en ik hoop dat we dit vol kunnen houden. Zodat jij straks gezellig kan spelen met je grote neef, je grote nichtjes en met de aankomende drieling.
En voor de mensen die naast mijn blogjes ook willen weten hoe het is om een drieling te verwachten??? Marco, Linda en de kids houden hun belevenissen bij op een eigen blog
Tot zover de verassingen. Morgen gaan we weer even naar de verloskundige om bij te praten. En daarna is het weer werken tot het weekend is. En wie weet hebben we volgende week weer wat verrassingen in het blog.
Dag lieve Knabbel,
tot de volgende ronde.....!!
vrijdag 28 september 2012
28-9-2012 Terug van weggeweest.
Hey kleine Knabbel,
Het heeft even geduurd maar daar ben ik dan weer met een blogje. Een paar dagen na het laatste blog zijn opa en oma Bus, mama en ik op vakantie gegaan.
De bedoeling was om tijdens de vakantie al een keer een stukje aan je te schrijven, maar dat ging hem niet worden. Het park waar we zaten zou WiFi hebben in en om het hoofdgebouw. En omdat wij het eerste huisje vanaf het hoofdgebouw hadden hoefde we het huisje er niet eens voor uit. Waar het niet dat er iemand op het park was met een virus op zijn/haar laptop. En omdat ze daar geen filter voor hadden en de computers van het bedrijf op dezelfde verbinding werkte hadden ze de WiFi maar uitgeschakeld. Pas de laatste 2 dagen was er verbinding maar toen kon ik ook wel wachten tot ik thuis was.
Maar goed, de vakantie....
De eerste week stond vooral in het teken van het WK Wielrennen in en om Valkenburg. Mama heeft niet zoveel daarmee en heeft veel op het park doorgebracht. Papa heeft daarentegen bijna elke wedstrijd met opa bezocht.
En de week begon goed. Bij de officiële opening in Maastricht hebben we het record terras zitten geprobeerd te vestigen. En in die paar uurtjes zagen we tot onze verbazing dat een paar oud wielrenners in het restaurant naast ons gingen eten. Nu kent Nederland 2 renners die ooit de "Tour de France" hebben gewonnen. En ik kon de kans dus niet laten lopen om samen met deze iconen op de foto te gaan. Ik moet wel zeggen dat het een stuk makkelijker was dan met Knabbel en Babbel op de foto te gaan.
De eerste wedstrijden stonden dit jaar nieuw op het programma. Ploegentijdrit voor merken teams. Waar we stonden was het lekker druk en gezellig. En het weer was haast nog beter. En wat een mooie bijkomstigheid was, is dat ik mooi onze nieuwe camera kon uittesten. Dan weet ik straks ook iets beter hoe ik mooie foto's van jou kan maken. (Misschien is het na deze week wel handig als we je direct een racefietsje geven want met die foto's heb ik nu ervaring)
Daarna was het de beurt aan de individuele tijdritten. En hoewel het weer over het algemeen meewerkte, tijdens de heren Elite (welke op een paar honderd meter van ons vakantiepark langskwam) hebben we toch even een fikse bui gehad. Dan is het toch maar mooi dat we een mooie oranje party-tent bij ons hadden. En zoals je op de foto kan zien, vonden de andere supporters dat ook.
En dan tot slot de wegwedstrijden. Eerder die week hadden opa en ik al gekeken waar we konden gaan staan en vrijdag stonden we daar dan ook. Tijdens de wedstrijd voor dames junioren raakte we aan de praat met een paar andere wielerfans. Een gezellige groep die al jaren de WK's bezoeken. Met hun afgesproken om de zaterdag en zondag ook op die plek te gaan staan. Ik zou zorgen voor de oranje tent en samen voor de gezelligheid. En beide zijn geslaagd. Al stond ik die 2 dagen wel de oranje tent al om 6.45 uur op te bouwen. Maar het was het waard. Zeker toen we een paar Belgische supporters het Wilhelmus hebben laten zingen na de winst van Marianne Vos. Hun beloning daarvoor was de winst van Gilbert de dag daarop. Waar ik ze op mijn beurt ook mee heb gefeliciteerd. Ik kan niet anders dan zeggen dat de sfeer geweldig was.
Of jij later net zo gek wordt als je vader is voorlopig nog een raadsel. Maar als dat zo is hoop ik dat wij samen zulke dagen gaan beleven zoals ik die week met mijn vader heb gehad. En anders blijf je lekker bij mama.
De tweede week hebben we het wat rustiger aan gedaan. Met een bezoek aan de gemeentegrot in Valkenburg, de Brand bierbrouwerij en een dagje shoppen in Maastricht hebben we lekker wat afleiding gehad.
En dan merken we wel dat jij al aardig aanwezig bent. Mama's buik is flink gegroeid. Niet zo extreem dat we straks huursubsidie voor je tijdelijke kamertje moeten aanvragen, maar je bent in ieder geval aanwezig. En aan mama laat je ook regelmatig weten dat je er bent. Maar zodra papa even mee wil voelen, dan zie je mijn hand volgens mij aankomen. Want vanaf dat moment verroer je je niet meer. Ik beken dat ik dat best jammer vind, maar uiteindelijk hoop ik dat je goed groeit en straks gezond ter wereld komt. Of ik je voor die tijd nu voelen kan of niet.
Dat je zo goed groeit heeft ook zijn iets minder leuke kanten. Een dagje rondlopen in Maastricht is voor papa heel goed uit te houden. Maar het kost mama nu toch wel wat meer moeite. En dan is een laag, slap bankje niet iets waar je vrolijk van wordt als je terugkomt op het park. Mama heeft zich ook voorgenomen om per dag nog 2 buk-momenten te hebben. 1: schoenen aan. 2: schoenen uit. Puntje bij paaltje gaat ze regelmatig over deze limiet heen en dan maak je het mama niet al te makkelijk.
Met een beetje mazzel kunnen we in het volgende blog weer wat meer over jou vertellen. De afgelopen tijd hebben wij vooral onze dingen gedaan en ben jij aleen maar steeds iets meer aanwezig. Maar komende dinsdag gaan we je weer even zien als de herkansing is voor de pret-echo. De vorige keer lag je wat laag en lukte het niet om een mooi plaatje te maken van je. Wie weet hebben we dinsdag meer succes. En dan gaan we eens rustig kijken wat we allemaal nog nodig hebben voor jouw komst. En dat is nog genoeg heb ik het idee.
En misschien hebben we de komende weken nog wel wat verrassingen voor je ook. We zullen het allemaal wel merken en ik zal het je allemaal vertellen.
Maar voor nu, groei nog maar even verder en we zien je dinsdag (hopelijk)
Dikke knuffel lieve Knabbeltje,
tot snel.....!!
Het heeft even geduurd maar daar ben ik dan weer met een blogje. Een paar dagen na het laatste blog zijn opa en oma Bus, mama en ik op vakantie gegaan.
De bedoeling was om tijdens de vakantie al een keer een stukje aan je te schrijven, maar dat ging hem niet worden. Het park waar we zaten zou WiFi hebben in en om het hoofdgebouw. En omdat wij het eerste huisje vanaf het hoofdgebouw hadden hoefde we het huisje er niet eens voor uit. Waar het niet dat er iemand op het park was met een virus op zijn/haar laptop. En omdat ze daar geen filter voor hadden en de computers van het bedrijf op dezelfde verbinding werkte hadden ze de WiFi maar uitgeschakeld. Pas de laatste 2 dagen was er verbinding maar toen kon ik ook wel wachten tot ik thuis was.
Maar goed, de vakantie....
De eerste week stond vooral in het teken van het WK Wielrennen in en om Valkenburg. Mama heeft niet zoveel daarmee en heeft veel op het park doorgebracht. Papa heeft daarentegen bijna elke wedstrijd met opa bezocht.
En de week begon goed. Bij de officiële opening in Maastricht hebben we het record terras zitten geprobeerd te vestigen. En in die paar uurtjes zagen we tot onze verbazing dat een paar oud wielrenners in het restaurant naast ons gingen eten. Nu kent Nederland 2 renners die ooit de "Tour de France" hebben gewonnen. En ik kon de kans dus niet laten lopen om samen met deze iconen op de foto te gaan. Ik moet wel zeggen dat het een stuk makkelijker was dan met Knabbel en Babbel op de foto te gaan.
De eerste wedstrijden stonden dit jaar nieuw op het programma. Ploegentijdrit voor merken teams. Waar we stonden was het lekker druk en gezellig. En het weer was haast nog beter. En wat een mooie bijkomstigheid was, is dat ik mooi onze nieuwe camera kon uittesten. Dan weet ik straks ook iets beter hoe ik mooie foto's van jou kan maken. (Misschien is het na deze week wel handig als we je direct een racefietsje geven want met die foto's heb ik nu ervaring)
Daarna was het de beurt aan de individuele tijdritten. En hoewel het weer over het algemeen meewerkte, tijdens de heren Elite (welke op een paar honderd meter van ons vakantiepark langskwam) hebben we toch even een fikse bui gehad. Dan is het toch maar mooi dat we een mooie oranje party-tent bij ons hadden. En zoals je op de foto kan zien, vonden de andere supporters dat ook.
En dan tot slot de wegwedstrijden. Eerder die week hadden opa en ik al gekeken waar we konden gaan staan en vrijdag stonden we daar dan ook. Tijdens de wedstrijd voor dames junioren raakte we aan de praat met een paar andere wielerfans. Een gezellige groep die al jaren de WK's bezoeken. Met hun afgesproken om de zaterdag en zondag ook op die plek te gaan staan. Ik zou zorgen voor de oranje tent en samen voor de gezelligheid. En beide zijn geslaagd. Al stond ik die 2 dagen wel de oranje tent al om 6.45 uur op te bouwen. Maar het was het waard. Zeker toen we een paar Belgische supporters het Wilhelmus hebben laten zingen na de winst van Marianne Vos. Hun beloning daarvoor was de winst van Gilbert de dag daarop. Waar ik ze op mijn beurt ook mee heb gefeliciteerd. Ik kan niet anders dan zeggen dat de sfeer geweldig was.
Of jij later net zo gek wordt als je vader is voorlopig nog een raadsel. Maar als dat zo is hoop ik dat wij samen zulke dagen gaan beleven zoals ik die week met mijn vader heb gehad. En anders blijf je lekker bij mama.
De tweede week hebben we het wat rustiger aan gedaan. Met een bezoek aan de gemeentegrot in Valkenburg, de Brand bierbrouwerij en een dagje shoppen in Maastricht hebben we lekker wat afleiding gehad.
En dan merken we wel dat jij al aardig aanwezig bent. Mama's buik is flink gegroeid. Niet zo extreem dat we straks huursubsidie voor je tijdelijke kamertje moeten aanvragen, maar je bent in ieder geval aanwezig. En aan mama laat je ook regelmatig weten dat je er bent. Maar zodra papa even mee wil voelen, dan zie je mijn hand volgens mij aankomen. Want vanaf dat moment verroer je je niet meer. Ik beken dat ik dat best jammer vind, maar uiteindelijk hoop ik dat je goed groeit en straks gezond ter wereld komt. Of ik je voor die tijd nu voelen kan of niet.
Dat je zo goed groeit heeft ook zijn iets minder leuke kanten. Een dagje rondlopen in Maastricht is voor papa heel goed uit te houden. Maar het kost mama nu toch wel wat meer moeite. En dan is een laag, slap bankje niet iets waar je vrolijk van wordt als je terugkomt op het park. Mama heeft zich ook voorgenomen om per dag nog 2 buk-momenten te hebben. 1: schoenen aan. 2: schoenen uit. Puntje bij paaltje gaat ze regelmatig over deze limiet heen en dan maak je het mama niet al te makkelijk.
Met een beetje mazzel kunnen we in het volgende blog weer wat meer over jou vertellen. De afgelopen tijd hebben wij vooral onze dingen gedaan en ben jij aleen maar steeds iets meer aanwezig. Maar komende dinsdag gaan we je weer even zien als de herkansing is voor de pret-echo. De vorige keer lag je wat laag en lukte het niet om een mooi plaatje te maken van je. Wie weet hebben we dinsdag meer succes. En dan gaan we eens rustig kijken wat we allemaal nog nodig hebben voor jouw komst. En dat is nog genoeg heb ik het idee.
En misschien hebben we de komende weken nog wel wat verrassingen voor je ook. We zullen het allemaal wel merken en ik zal het je allemaal vertellen.
Maar voor nu, groei nog maar even verder en we zien je dinsdag (hopelijk)
Dikke knuffel lieve Knabbeltje,
tot snel.....!!
zondag 9 september 2012
9-9-2012 aftellen.....
Hey kleine Knabbel,
Daar ben ik weer even met een kort verhaaltje. Ook de afgelopen weken is er weinig gebeurt. Je kan dus wel zeggen dat het wachten is begonnen.
Afgelopen vrijdag zijn we wel weer even naar Hengelo geweest. Bij de IKEA even gekeken of ze daar leuke gordijnen hebben. Maar zat nou niet bepaald iets tussen wat leuk bij de rest van je kamertje past. Dus daar moeten we nog maar even verder voor gaan kijken.
Een paar deuren verder zijn we wel weer even de prenatal binnen gestapt om een luier emmer te kopen. Eigenlijk gewoon een afvalbak met een extra opzetstuk om de geurtjes tegen te houden. Na het testen met de bad eendjes die daar in de winkel lagen was papa tevreden en snapte de verkoopster zelf er niet veel meer van geloof ik.
Verder zijn we vooral bezig met nadenken wat we nog moeten kopen of doen, werken, feesten en toeleven naar de vakantie. Andere jaren had papa nu vakantie gehad. De eerste 2 weken van september zijn meestal de weken die ik vrij neem. In de 1ste week is het septemberfeest hier in Borculo. Maar omdat we dit jaar met opa en oma Bus naar Limburg op vakantie gaan hebben we wat later vakantie. Wel had ik vanaf vrijdag al weekend en heb ik dus nog wel even kunnen feesten.
En nu is het dus aftellen. Nog 3 dagen werken de komende week en dan hebben we ruim 2 weken vrij. Even eruit. Heerlijk. Net als de vorige vakantie wordt het huis in de gaten gehouden en hebben Thomas en Paula gezelschap van een vriendin van ons. De komende dagen dus vooral zorgen dat we alles meenemen wat niet vergeten moet worden.
En dan hebben we natuurlijk nog het aftellen naar jouw komst. De afgelopen week zijn we onder de 100 dagen gekomen tot de uitgerekende datum. Ondanks dat we al 2/3 van de zwangerschap hebben gehad lijkt het soms nog best ver weg. Dat zijn de dagen dat we niet veel doen. Aan de andere kant, wat is nou 3 maanden??? De komende tijd hebben we nog wel wat dingen gepland staan waardoor het straks ineens weer sneller lijkt te gaan. Zo heeft mama binnenkort de "puf-club", komt er nog een echo aan en hebben we de vakantie nu, en in november met papa zijn verjaardag.
En dan hebben we de poule nog...... Ik ben heel benieuwd wat anderen denken. Word je een jongetje of een meisje? Welke dag wordt jouw verjaardag en welke tijd had je in gedachten.
Voor wie dit nog niet heeft laten weten, lees het blogje van 23-06-2012 nog even en laat ons even weten wat je denkt.....
http://frank-monica.blogspot.nl/2012/06/23-06-2012-ik-ben-benieuwd.html
Voor nu heb ik niet veel meer te vertellen. Dus groei jij maar weer lekker verder, maak het jezelf gemakkelijk en dan doen wij de rest wel. En eeeeeh, laat je voor de verandering ook eens aan papa voelen. Zou ik ook wel leuk vinden voor een keer.
Dikke knuffel lieve Knabbel,
tot de volgende ronde.....!!
Daar ben ik weer even met een kort verhaaltje. Ook de afgelopen weken is er weinig gebeurt. Je kan dus wel zeggen dat het wachten is begonnen.
Afgelopen vrijdag zijn we wel weer even naar Hengelo geweest. Bij de IKEA even gekeken of ze daar leuke gordijnen hebben. Maar zat nou niet bepaald iets tussen wat leuk bij de rest van je kamertje past. Dus daar moeten we nog maar even verder voor gaan kijken.
Een paar deuren verder zijn we wel weer even de prenatal binnen gestapt om een luier emmer te kopen. Eigenlijk gewoon een afvalbak met een extra opzetstuk om de geurtjes tegen te houden. Na het testen met de bad eendjes die daar in de winkel lagen was papa tevreden en snapte de verkoopster zelf er niet veel meer van geloof ik.
Verder zijn we vooral bezig met nadenken wat we nog moeten kopen of doen, werken, feesten en toeleven naar de vakantie. Andere jaren had papa nu vakantie gehad. De eerste 2 weken van september zijn meestal de weken die ik vrij neem. In de 1ste week is het septemberfeest hier in Borculo. Maar omdat we dit jaar met opa en oma Bus naar Limburg op vakantie gaan hebben we wat later vakantie. Wel had ik vanaf vrijdag al weekend en heb ik dus nog wel even kunnen feesten.
En nu is het dus aftellen. Nog 3 dagen werken de komende week en dan hebben we ruim 2 weken vrij. Even eruit. Heerlijk. Net als de vorige vakantie wordt het huis in de gaten gehouden en hebben Thomas en Paula gezelschap van een vriendin van ons. De komende dagen dus vooral zorgen dat we alles meenemen wat niet vergeten moet worden.
En dan hebben we natuurlijk nog het aftellen naar jouw komst. De afgelopen week zijn we onder de 100 dagen gekomen tot de uitgerekende datum. Ondanks dat we al 2/3 van de zwangerschap hebben gehad lijkt het soms nog best ver weg. Dat zijn de dagen dat we niet veel doen. Aan de andere kant, wat is nou 3 maanden??? De komende tijd hebben we nog wel wat dingen gepland staan waardoor het straks ineens weer sneller lijkt te gaan. Zo heeft mama binnenkort de "puf-club", komt er nog een echo aan en hebben we de vakantie nu, en in november met papa zijn verjaardag.
En dan hebben we de poule nog...... Ik ben heel benieuwd wat anderen denken. Word je een jongetje of een meisje? Welke dag wordt jouw verjaardag en welke tijd had je in gedachten.
Voor wie dit nog niet heeft laten weten, lees het blogje van 23-06-2012 nog even en laat ons even weten wat je denkt.....
http://frank-monica.blogspot.nl/2012/06/23-06-2012-ik-ben-benieuwd.html
Voor nu heb ik niet veel meer te vertellen. Dus groei jij maar weer lekker verder, maak het jezelf gemakkelijk en dan doen wij de rest wel. En eeeeeh, laat je voor de verandering ook eens aan papa voelen. Zou ik ook wel leuk vinden voor een keer.
Dikke knuffel lieve Knabbel,
tot de volgende ronde.....!!
woensdag 29 augustus 2012
29-8-2012 Verstoppertje.....
Hey kleine Knabbel,
Iets later dan normaal, maar er was dan ook niet veel nieuws te melden. Tot gisteravond is er niet veel gebeurd dus dan kan ik wel een hoop onzin op gaan schrijven, maar daar zitten niet veel mensen op te wachten.
Gisterenavond zijn we samen met de opa's en oma's naar Haaksbergen geweest. Naar Babyview, een bedrijf die gespecialiseerd is in het maken van pretecho's.
Ik kan je zeggen dat we een hoop pret hebben gehad. We hebben in ieder geval vaak zitten lachen. Maar de echo, die viel helaas wat tegen. We zijn er nu in ieder geval al achter dat bij jou gewoon alles in 2e gaat.
We hebben kunnen zien dat je jouw plekje bij mama wel hebt gevonden. Beentjes de lucht in en je hoofd lekker diep. En bij gebrek aan een kussen is de placenta een goed alternatief. Maar omdat je hoofdje lekker diep ligt was het niet mogelijk om een goede 3D-echo te maken, en ook een mooie 2D-foto zat er deze keer niet in.
In tegenstelling tot de eerdere echo's hebben we nu een 3D-foto waar ik je mooi op kan zien, alleen heeft de rest er nogal wat moeite mee om je erin te herkennen. Meestal is dat andersom.
Maar goed, zoals gezegd gaat alles dus in 2e en heb ik vandaag een afspraak gemaakt voor de herhaling. De komende weken hebben we eerst de Septemberfeesten hier in Borculo, daarna hebben we nog vakantie en uiteindelijk mogen we begin oktober voor de herkansing.
Normaal gesproken is jouw ligging wat later in de zwangerschap wat gunstiger. Je ligt dan iets hoger. Om een goede 3D-echo te maken zijn er echter wat meer factoren die een rol spelen, maar we houden goede moed. Tenslotte is elke echo de 2e keer wel goed gegaan.
Belangrijkste nu is dat je goed groeit en het je lekker comfortabel maakt bij mama in de buik. En dat goede groeien dat lukt volgens mij wel. Je voet is gemeten op 5,23cm en dat schijnt redelijk groot te zijn voor 24 weken.
Je hebt dus al een lekker eigen willetje, je houdt geen rekening met de situatie en doet gewoon je eigen dingetje en je leeft nu al op redelijk grote voet..... mmmmmmm, dat zal wat worden met jou...... hahahaha.
Dikke knuffel lieve Knabbel,
tot de volgende ronde.....!!
Iets later dan normaal, maar er was dan ook niet veel nieuws te melden. Tot gisteravond is er niet veel gebeurd dus dan kan ik wel een hoop onzin op gaan schrijven, maar daar zitten niet veel mensen op te wachten.
Gisterenavond zijn we samen met de opa's en oma's naar Haaksbergen geweest. Naar Babyview, een bedrijf die gespecialiseerd is in het maken van pretecho's.
Ik kan je zeggen dat we een hoop pret hebben gehad. We hebben in ieder geval vaak zitten lachen. Maar de echo, die viel helaas wat tegen. We zijn er nu in ieder geval al achter dat bij jou gewoon alles in 2e gaat.
We hebben kunnen zien dat je jouw plekje bij mama wel hebt gevonden. Beentjes de lucht in en je hoofd lekker diep. En bij gebrek aan een kussen is de placenta een goed alternatief. Maar omdat je hoofdje lekker diep ligt was het niet mogelijk om een goede 3D-echo te maken, en ook een mooie 2D-foto zat er deze keer niet in.
In tegenstelling tot de eerdere echo's hebben we nu een 3D-foto waar ik je mooi op kan zien, alleen heeft de rest er nogal wat moeite mee om je erin te herkennen. Meestal is dat andersom.
Maar goed, zoals gezegd gaat alles dus in 2e en heb ik vandaag een afspraak gemaakt voor de herhaling. De komende weken hebben we eerst de Septemberfeesten hier in Borculo, daarna hebben we nog vakantie en uiteindelijk mogen we begin oktober voor de herkansing.
Normaal gesproken is jouw ligging wat later in de zwangerschap wat gunstiger. Je ligt dan iets hoger. Om een goede 3D-echo te maken zijn er echter wat meer factoren die een rol spelen, maar we houden goede moed. Tenslotte is elke echo de 2e keer wel goed gegaan.
Belangrijkste nu is dat je goed groeit en het je lekker comfortabel maakt bij mama in de buik. En dat goede groeien dat lukt volgens mij wel. Je voet is gemeten op 5,23cm en dat schijnt redelijk groot te zijn voor 24 weken.
Je hebt dus al een lekker eigen willetje, je houdt geen rekening met de situatie en doet gewoon je eigen dingetje en je leeft nu al op redelijk grote voet..... mmmmmmm, dat zal wat worden met jou...... hahahaha.
Dikke knuffel lieve Knabbel,
tot de volgende ronde.....!!
dinsdag 21 augustus 2012
20-8-2012 There's no place like home
Hey lieve knabbel,
We zijn weer een week verder. En als ik het zo vol blijf houden, elke week 1 blogje, dan zijn er nog minder dan 20 blogjes te gaan voor je geboren gaat worden. Op die manier klinkt het al heel dichtbij, maar aan de andere kant lijkt het nog zo ver weg. Het zal het wachten wel zijn, en wachten lijkt altijd langer te duren.
En zoals elke week vertel ik je even wat we voor je gedaan hebben in de afgelopen week. Dus ook deze keer zal ik me daaraan houden. Dus daar komt ie...........
ERG WEINIG.
Nou, tot zover dit blog.........
Nee, dat zou wel erg kort door de bocht zijn. We hebben inderdaad niet al te veel gedaan, dat is waar. Vandaag zijn we weer even bij de prenatal geweest en hebben een boxkleed voor je gekocht. Mama heeft wat kleertjes en andere spulletjes van jou gewassen zodat deze straks schoon je kastjes in kunnen en we hebben veel aan je gedacht. En wat het voor ons nog leuker gaat maken, mama heeft je gevoeld (denkt ze) En natuurlijk blijf je stil liggen als papa zijn hand op mama haar buik legt.
Verder kan ik je natuurlijk even zeggen wat wij verder hebben gedaan. En dan kan ik het beste bij de vrijdag beginnen. Want vrijdag na het werk ben ik vertrokken naar het westen van het land. Papa is ooit geboren in Voorburg en daar heb ik ruim 20 jaar gewoond. En wanneer je zolang ergens woont leer je via school, werk en dansen nogal wat mensen kennen. En ik mag me gelukkig prijzen dat daar een paar hele goede vriendschappen uit zijn ontstaan.
En zo eens in de zoveel tijd ga ik dan een "power-weekend" houden. Een weekend bestaande uit 2 logeer-adressen, vele kilometers in de auto en zoveel mogelijk bezoekjes. Omdat je niet overal zomaar kan aankloppen regel ik van te voren alvast een paar adressen om langs te gaan en te blijven slapen. Maar ik hou ook altijd een beetje ruimte over om iemand te verrassen met een bezoekje. En die laatste weet ik zelf ook pas op de dag zelf. Lekker impulsief doen.
Vrijdag ben ik dus vertrokken naar het eerste adres. Op bezoek bij mijn lieve danspartner Steef. Al hebben we al jaren niet meer gedanst en we de passen niet meer weten, ze is en blijft mijn danspartner. En daarnaast is ze één van de beste vriendinnen die ik me maar kan wensen. Omdat ze 's avonds nog een afspraak had heb ik samen met haar man, Jan, gegeten. En Jan is allang niet meer "de man van...." want ook hij is inmiddels in het rijtje van goede vrienden beland.
Na het eten door naar het eerste logeer adres. Den Haag. Van de vrienden waar ik op bezoek ben geweest ken ik Debbie het langste. Van de kleuterschool, middelbare school, werk, dansen tot aan het getuigen op haar huwelijk. En daarna ben ik verschillende keren bij haar op bezoek geweest. De vriendschap met haar heeft voor mijn gevoel al een hele dikke gouden rand gekregen.
Na een nachtje slapen in een prinsessen kamer ben ik begin van de middag bij Debbie vertrokken om naar het eerste ongeplande adres te gaan. En nog wel een nieuw adres ook. Fred en Saskia hebben de afgelopen week de sleutel van hun nieuwe stekkie ontvangen, en toen ik zag dat ze daar gingen klussen vond ik dat ik gewoon even moest gaan kijken.
Daarna heb ik nog even een paar cadeautjes gekocht om op de volgende slaapplaats aan te komen. Over hun heb ik je al eens verteld. Want met Carlo, Miranda, Dominique en Naomi zijn we ook naar Disneyland Resort Paris geweest. Vanwege het warme weer zaten ze op het grasveld achter de flat met de zwembaden erbij. Bij hun op visite gaan is al bijna geen verrassing meer. Het is een adres welke ik eigenlijk nooit oversla wanneer ik in het westen ben. En nadat we tot diep in de nacht hebben zitten kletsen mocht ik nu slapen in een dolfijnen kamer.
Na een ontbijtje en een kop koffie was het weer tijd om verder te gaan. En nu naar vrienden die toevallig ook nog eens familie zijn. Joost, Nicole en Roos waren thuis en kon ik ook daar weer eens een kop koffie drinken. Gewapend met 2 kleine cadeautjes ben ik naar binnen gestapt. Want zoals ik wacht op jou, hebben we gehoord dat ook hun nu weer in blijde verwachting zijn. En precies 2 maanden nadat wij zijn uitgerekend staat de komst van nog een "de Jong" op de agenda.
Volgende verrassing.... Nadat we elkaar 24 jaar niet hadden gezien kwamen we elkaar in maart op de reunie van school weer tegen. Even snel uitvogelen waar ze in Zoetermeer woont en ook daar maar even wat drinken om vervolgens door te gaan naar Maarssen.
Ivo vierde daar zijn verjaardag en dit was alweer halverwege de terugweg en ook zo gepland om daarheen te gaan. Ook hier weer even gezellig zitten kletsen en feest gevierd en toen was het dan echt tijd voor het laatste stukje rijden.
Want in dit hele verhaal zal je jezelf misschien afvragen waar mama was? Nou, die was dus lekker thuis. Heeft vrijdag bij opa en oma Klok gegeten en zaterdag bij opa en oma Bus. Heeft lekker in haar eigen bed geslapen en verder zo min mogelijk zware dingen. Daar was het dit weekend veel te warm voor. En mede door die warmte was het denk ook maar beter dat papa alleen aan het rondreizen is geweest. Mama kan daar net wat minder goed tegen.
Maar na bijna 3 hele dagen was het ook wel weer genoeg. Al geniet ik van de vriendschappen en de bezoekjes voor meer dan 100%, toch ben ik blij als ik weer thuis kom. Ik ben thuis in de achterhoek en ik slaap toch het liefste weer gewoon in mijn eigen bed, naast mama. Want hoe leuk het ook allemaal weer was.....
THERE'S NO PLACE LIKE HOME.
We zijn weer een week verder. En als ik het zo vol blijf houden, elke week 1 blogje, dan zijn er nog minder dan 20 blogjes te gaan voor je geboren gaat worden. Op die manier klinkt het al heel dichtbij, maar aan de andere kant lijkt het nog zo ver weg. Het zal het wachten wel zijn, en wachten lijkt altijd langer te duren.
En zoals elke week vertel ik je even wat we voor je gedaan hebben in de afgelopen week. Dus ook deze keer zal ik me daaraan houden. Dus daar komt ie...........
ERG WEINIG.
Nou, tot zover dit blog.........
Nee, dat zou wel erg kort door de bocht zijn. We hebben inderdaad niet al te veel gedaan, dat is waar. Vandaag zijn we weer even bij de prenatal geweest en hebben een boxkleed voor je gekocht. Mama heeft wat kleertjes en andere spulletjes van jou gewassen zodat deze straks schoon je kastjes in kunnen en we hebben veel aan je gedacht. En wat het voor ons nog leuker gaat maken, mama heeft je gevoeld (denkt ze) En natuurlijk blijf je stil liggen als papa zijn hand op mama haar buik legt.
Verder kan ik je natuurlijk even zeggen wat wij verder hebben gedaan. En dan kan ik het beste bij de vrijdag beginnen. Want vrijdag na het werk ben ik vertrokken naar het westen van het land. Papa is ooit geboren in Voorburg en daar heb ik ruim 20 jaar gewoond. En wanneer je zolang ergens woont leer je via school, werk en dansen nogal wat mensen kennen. En ik mag me gelukkig prijzen dat daar een paar hele goede vriendschappen uit zijn ontstaan.
En zo eens in de zoveel tijd ga ik dan een "power-weekend" houden. Een weekend bestaande uit 2 logeer-adressen, vele kilometers in de auto en zoveel mogelijk bezoekjes. Omdat je niet overal zomaar kan aankloppen regel ik van te voren alvast een paar adressen om langs te gaan en te blijven slapen. Maar ik hou ook altijd een beetje ruimte over om iemand te verrassen met een bezoekje. En die laatste weet ik zelf ook pas op de dag zelf. Lekker impulsief doen.
Vrijdag ben ik dus vertrokken naar het eerste adres. Op bezoek bij mijn lieve danspartner Steef. Al hebben we al jaren niet meer gedanst en we de passen niet meer weten, ze is en blijft mijn danspartner. En daarnaast is ze één van de beste vriendinnen die ik me maar kan wensen. Omdat ze 's avonds nog een afspraak had heb ik samen met haar man, Jan, gegeten. En Jan is allang niet meer "de man van...." want ook hij is inmiddels in het rijtje van goede vrienden beland.
Na het eten door naar het eerste logeer adres. Den Haag. Van de vrienden waar ik op bezoek ben geweest ken ik Debbie het langste. Van de kleuterschool, middelbare school, werk, dansen tot aan het getuigen op haar huwelijk. En daarna ben ik verschillende keren bij haar op bezoek geweest. De vriendschap met haar heeft voor mijn gevoel al een hele dikke gouden rand gekregen.
Na een nachtje slapen in een prinsessen kamer ben ik begin van de middag bij Debbie vertrokken om naar het eerste ongeplande adres te gaan. En nog wel een nieuw adres ook. Fred en Saskia hebben de afgelopen week de sleutel van hun nieuwe stekkie ontvangen, en toen ik zag dat ze daar gingen klussen vond ik dat ik gewoon even moest gaan kijken.
Daarna heb ik nog even een paar cadeautjes gekocht om op de volgende slaapplaats aan te komen. Over hun heb ik je al eens verteld. Want met Carlo, Miranda, Dominique en Naomi zijn we ook naar Disneyland Resort Paris geweest. Vanwege het warme weer zaten ze op het grasveld achter de flat met de zwembaden erbij. Bij hun op visite gaan is al bijna geen verrassing meer. Het is een adres welke ik eigenlijk nooit oversla wanneer ik in het westen ben. En nadat we tot diep in de nacht hebben zitten kletsen mocht ik nu slapen in een dolfijnen kamer.
Na een ontbijtje en een kop koffie was het weer tijd om verder te gaan. En nu naar vrienden die toevallig ook nog eens familie zijn. Joost, Nicole en Roos waren thuis en kon ik ook daar weer eens een kop koffie drinken. Gewapend met 2 kleine cadeautjes ben ik naar binnen gestapt. Want zoals ik wacht op jou, hebben we gehoord dat ook hun nu weer in blijde verwachting zijn. En precies 2 maanden nadat wij zijn uitgerekend staat de komst van nog een "de Jong" op de agenda.
Volgende verrassing.... Nadat we elkaar 24 jaar niet hadden gezien kwamen we elkaar in maart op de reunie van school weer tegen. Even snel uitvogelen waar ze in Zoetermeer woont en ook daar maar even wat drinken om vervolgens door te gaan naar Maarssen.
Ivo vierde daar zijn verjaardag en dit was alweer halverwege de terugweg en ook zo gepland om daarheen te gaan. Ook hier weer even gezellig zitten kletsen en feest gevierd en toen was het dan echt tijd voor het laatste stukje rijden.
Want in dit hele verhaal zal je jezelf misschien afvragen waar mama was? Nou, die was dus lekker thuis. Heeft vrijdag bij opa en oma Klok gegeten en zaterdag bij opa en oma Bus. Heeft lekker in haar eigen bed geslapen en verder zo min mogelijk zware dingen. Daar was het dit weekend veel te warm voor. En mede door die warmte was het denk ook maar beter dat papa alleen aan het rondreizen is geweest. Mama kan daar net wat minder goed tegen.
Maar na bijna 3 hele dagen was het ook wel weer genoeg. Al geniet ik van de vriendschappen en de bezoekjes voor meer dan 100%, toch ben ik blij als ik weer thuis kom. Ik ben thuis in de achterhoek en ik slaap toch het liefste weer gewoon in mijn eigen bed, naast mama. Want hoe leuk het ook allemaal weer was.....
THERE'S NO PLACE LIKE HOME.
maandag 13 augustus 2012
13-8-2012 Bouwpakketjes (deel 2)
Hey kleine Knabbel,
Daar was ik alweer met de volgende blog.
Zoals ik gisteren al zei moest ik vandaag werken. Maar terwijl ik dat deed hebben ze hier in huis niet stilgezeten. Opa en oma Klok zijn weer hier geweest om de rest van de meubeltjes in elkaar te zetten.
Tussen het klussen aan de bouw pakketen door heeft opa ook meteen de plinten langs de muren gelegd. Dit ging nu nog even makkelijk omdat de meubels er nog niet allemaal voor staan.
Toen de ladekast uitgepakt was kwam het klus-team echter tot een vervelende ontdekking. Eén van de platen was beschadigd. En het is natuurlijk niet de bedoeling dat we nieuwe, beschadigde, meubeltjes in je kamer zetten. Kortom, dat werd een ritje IKEA om de beschadigde onderdelen te vervangen. Maar zoals een oud voetballer ooit zei: elk nadeel heeft zijn voordeel. Want zoals ik gister ook al liet weten was het de planning om vanavond naar de prenetal te gaan. Hier zouden we je nieuwe box gaan halen. En aangezien de IKEA en de prenetal op loop afstand van elkaar zitten is de box ook maar direct gekocht. En dit scheelde mij dus weer een ritje na het werk.
Eenmaal terug was het in elkaar zetten geen probleem meer. En deze keer zaten alle schroefjes in één keer op de juiste plek. Het resultaat: Weer een mooi kastje om je kleren en andere prulletjes in op te bergen.
Na de ladekast was het ledikantje nog aan de beurt. Om deze goed in elkaar te zetten heeft oma ook even een handje geholpen. En met het ledikant staan voorlopig de belangrijkste meubeltjes in je kamer. Misschien nog ergens een extra plankje, maar geen grote dingen meer.
En dan is je kamertje dus bijna klaar. Bijna, want er moeten nog gordijnen komen en boven het raam zit een stuk eeeeh karton. Dit zou hout moeten zijn maar wat het ook is, het is geen hout. Opa is nog aan het bedenken hoe we dat mooi weg kunnen werken door middel van een koof. Maar omdat we de rest nu klaar hebben, is daar nog mooi even de tijd voor.
Omdat we de box niet meer hoefde te halen hebben mama en ik deze maar in elkaar gezet. En wie de eenvoudige "stap voor stap" handleidingen van IKEA is gewend, die staat toch wel even vreemd te kijken naar die ene tekening die bij de box zat. Gelukkig was de manier van monteren redelijk hetzelfde als het ledikant. En daarom wist mama wel hoe die in elkaar gezet moest worden. Die had het een paar uur eerder opa nog zien doen met de veel eenvoudigere handleiding van de IKEA.
En voor wie zich afvraagt waarom we al 4 maanden voor de uitgerekende datum de box in de kamer zetten......
Simpel. Hier in huis lopen twee vrolijke viervoeters die overal op, over, achter, naast, onder en in klauteren. Thomas en Paula kunnen sowieso niet in de kinderkamer komen. Dit zijn ze al gewend omdat deze kamer voorheen logeer kamer was. En ook hier mochten ze al niet komen. De huiskamer daarentegen is vrij te bewandelen voor ze. We hebben nu dus nog 4 maanden om ze het "in de box" liggen af te leren. Hier kunnen we beter nu mee beginnen zodat ze, tegen de tijd dat jij er bent, weten dat de box niet voor hun is.
En zo gaat het dus allemaal lekker door. En kunnen we in september lekker op vakantie wetende dat je kamer zo goed als klaar is. Ik weet in ieder geval dat ik dan een stuk rustiger met vakantie ga.
En ondertussen worden al onze verrichtingen op veilige afstand gevolgd door onze nieuwsgierige meissie.... Paula.
Dikke knuffel lieve Knabbel,
tot snel.........
Daar was ik alweer met de volgende blog.
Zoals ik gisteren al zei moest ik vandaag werken. Maar terwijl ik dat deed hebben ze hier in huis niet stilgezeten. Opa en oma Klok zijn weer hier geweest om de rest van de meubeltjes in elkaar te zetten.
Tussen het klussen aan de bouw pakketen door heeft opa ook meteen de plinten langs de muren gelegd. Dit ging nu nog even makkelijk omdat de meubels er nog niet allemaal voor staan.
Toen de ladekast uitgepakt was kwam het klus-team echter tot een vervelende ontdekking. Eén van de platen was beschadigd. En het is natuurlijk niet de bedoeling dat we nieuwe, beschadigde, meubeltjes in je kamer zetten. Kortom, dat werd een ritje IKEA om de beschadigde onderdelen te vervangen. Maar zoals een oud voetballer ooit zei: elk nadeel heeft zijn voordeel. Want zoals ik gister ook al liet weten was het de planning om vanavond naar de prenetal te gaan. Hier zouden we je nieuwe box gaan halen. En aangezien de IKEA en de prenetal op loop afstand van elkaar zitten is de box ook maar direct gekocht. En dit scheelde mij dus weer een ritje na het werk.
Eenmaal terug was het in elkaar zetten geen probleem meer. En deze keer zaten alle schroefjes in één keer op de juiste plek. Het resultaat: Weer een mooi kastje om je kleren en andere prulletjes in op te bergen.
Na de ladekast was het ledikantje nog aan de beurt. Om deze goed in elkaar te zetten heeft oma ook even een handje geholpen. En met het ledikant staan voorlopig de belangrijkste meubeltjes in je kamer. Misschien nog ergens een extra plankje, maar geen grote dingen meer.
En dan is je kamertje dus bijna klaar. Bijna, want er moeten nog gordijnen komen en boven het raam zit een stuk eeeeh karton. Dit zou hout moeten zijn maar wat het ook is, het is geen hout. Opa is nog aan het bedenken hoe we dat mooi weg kunnen werken door middel van een koof. Maar omdat we de rest nu klaar hebben, is daar nog mooi even de tijd voor.
Omdat we de box niet meer hoefde te halen hebben mama en ik deze maar in elkaar gezet. En wie de eenvoudige "stap voor stap" handleidingen van IKEA is gewend, die staat toch wel even vreemd te kijken naar die ene tekening die bij de box zat. Gelukkig was de manier van monteren redelijk hetzelfde als het ledikant. En daarom wist mama wel hoe die in elkaar gezet moest worden. Die had het een paar uur eerder opa nog zien doen met de veel eenvoudigere handleiding van de IKEA.
En voor wie zich afvraagt waarom we al 4 maanden voor de uitgerekende datum de box in de kamer zetten......
Simpel. Hier in huis lopen twee vrolijke viervoeters die overal op, over, achter, naast, onder en in klauteren. Thomas en Paula kunnen sowieso niet in de kinderkamer komen. Dit zijn ze al gewend omdat deze kamer voorheen logeer kamer was. En ook hier mochten ze al niet komen. De huiskamer daarentegen is vrij te bewandelen voor ze. We hebben nu dus nog 4 maanden om ze het "in de box" liggen af te leren. Hier kunnen we beter nu mee beginnen zodat ze, tegen de tijd dat jij er bent, weten dat de box niet voor hun is.
En zo gaat het dus allemaal lekker door. En kunnen we in september lekker op vakantie wetende dat je kamer zo goed als klaar is. Ik weet in ieder geval dat ik dan een stuk rustiger met vakantie ga.
En ondertussen worden al onze verrichtingen op veilige afstand gevolgd door onze nieuwsgierige meissie.... Paula.
Dikke knuffel lieve Knabbel,
tot snel.........
zondag 12 augustus 2012
12-8-2012 Bouwpakketjes
Hey kleine Knabbel,
Een dagje eerder dan normaal maar er is dan ook voldoende gedaan in de afgelopen week. Op dinsdag en woensdag is er nog niks gedaan. Mama en ik moesten gewoon weer werken. Maar donderdag was een ander verhaal.
's ochtends moest mama eerst nog werken. Maar aan het begin van de middag heb ik haar opgehaald om naar Varsseveld te gaan. Want vorige week wilde je niet helemaal meewerken voor de 20-weken echo. Dus mochten we in de herkansing. Blijkbaar heb je een lekker plekje gevonden in het kleine bekken van mama. Want ook deze keer lag je daar weer lekker verstopt.
Met een beetje hulp (domweg schudden met de buik) is het uiteindelijk toch gelukt. De laatste dingetje zijn bekeken en gemeten. En voor zover er nu te zien is gaat het helemaal goed met je. Op de echo die we mee hebben gekregen is je gezichtje mooi te zien. Op deze manier zijn de echo's wel erg leuk, maar ik kan toch niet wachten tot ik zelf foto's van je kan maken.
Onderweg naar huis hebben we nog even een kop koffie gedronken bij Gerard en Hanneke. Altijd even gezellig om daar bij te kletsen. En ze hadden tevens nog een kadootje liggen welke we mee hebben gekregen. En ik kan je zeggen.... papa is er HEEL blij mee.
's avonds zijn opa en oma Klok weer hier geweest. De bouwpakketjes die we bij de IKEA hebben gehaald moeten toch een keer in elkaar gezet worden en dit wil opa Klok graag voor je doen. Papa weet zelf ook wel hoe hij een kastje van de IKEA in elkaar moet klungelen eeeeeh knutselen, maar het is toch ook wel handig als opa komt helpen.
En nadat ik de vorige keer heb opgebiecht dat ik niet alles kan, kunnen we nu ook zeggen dat opa Klok ook niet alles kan.
Bij het in elkaar zetten van de kast had hij te korte schroefjes gepakt. Met het gevolg dat de (te) lange in de laden kwamen. Dat moest dus net even andersom dus kon opa op de knietjes om de schroeven om te wisselen.
Uiteindelijk is er een mooie kledingkast in elkaar gezet en zijn we weer een stapje verder.
Morgen komt opa Klok weer. Nu om de laden kast in elkaar te zetten en de plinten te plaatsen. Hoe ver hij gaat komen weet ik nog niet en ik ben er zelf ook niet bij. Ik mag een dagje in Doesburg gaan werken. Maar misschien gaan mama en ik na het werk nog even naar de prenetal in Hengelo (o). Daar geven ze momenteel extra sticker korting en we hebben nog een mooie box op het oog voor je.
We zijn dus maar druk bezig voor je en we kunnen alleen maar hopen dat jij het net zo leuk en mooi vindt als ons. Maar met één van je laatste echo's heb je al laten weten dat het daarmee wel goed zit. Ik zou best willen dat ik deze op facebook kon gebruiken ipv het standaard icoontje.......
Dag kleine Knabbel,
groei jij maar weer lekker verder.
Een dagje eerder dan normaal maar er is dan ook voldoende gedaan in de afgelopen week. Op dinsdag en woensdag is er nog niks gedaan. Mama en ik moesten gewoon weer werken. Maar donderdag was een ander verhaal.
's ochtends moest mama eerst nog werken. Maar aan het begin van de middag heb ik haar opgehaald om naar Varsseveld te gaan. Want vorige week wilde je niet helemaal meewerken voor de 20-weken echo. Dus mochten we in de herkansing. Blijkbaar heb je een lekker plekje gevonden in het kleine bekken van mama. Want ook deze keer lag je daar weer lekker verstopt.
Met een beetje hulp (domweg schudden met de buik) is het uiteindelijk toch gelukt. De laatste dingetje zijn bekeken en gemeten. En voor zover er nu te zien is gaat het helemaal goed met je. Op de echo die we mee hebben gekregen is je gezichtje mooi te zien. Op deze manier zijn de echo's wel erg leuk, maar ik kan toch niet wachten tot ik zelf foto's van je kan maken.
Onderweg naar huis hebben we nog even een kop koffie gedronken bij Gerard en Hanneke. Altijd even gezellig om daar bij te kletsen. En ze hadden tevens nog een kadootje liggen welke we mee hebben gekregen. En ik kan je zeggen.... papa is er HEEL blij mee.
's avonds zijn opa en oma Klok weer hier geweest. De bouwpakketjes die we bij de IKEA hebben gehaald moeten toch een keer in elkaar gezet worden en dit wil opa Klok graag voor je doen. Papa weet zelf ook wel hoe hij een kastje van de IKEA in elkaar moet klungelen eeeeeh knutselen, maar het is toch ook wel handig als opa komt helpen.
En nadat ik de vorige keer heb opgebiecht dat ik niet alles kan, kunnen we nu ook zeggen dat opa Klok ook niet alles kan.
Bij het in elkaar zetten van de kast had hij te korte schroefjes gepakt. Met het gevolg dat de (te) lange in de laden kwamen. Dat moest dus net even andersom dus kon opa op de knietjes om de schroeven om te wisselen.
Uiteindelijk is er een mooie kledingkast in elkaar gezet en zijn we weer een stapje verder.
Morgen komt opa Klok weer. Nu om de laden kast in elkaar te zetten en de plinten te plaatsen. Hoe ver hij gaat komen weet ik nog niet en ik ben er zelf ook niet bij. Ik mag een dagje in Doesburg gaan werken. Maar misschien gaan mama en ik na het werk nog even naar de prenetal in Hengelo (o). Daar geven ze momenteel extra sticker korting en we hebben nog een mooie box op het oog voor je.
We zijn dus maar druk bezig voor je en we kunnen alleen maar hopen dat jij het net zo leuk en mooi vindt als ons. Maar met één van je laatste echo's heb je al laten weten dat het daarmee wel goed zit. Ik zou best willen dat ik deze op facebook kon gebruiken ipv het standaard icoontje.......
Dag kleine Knabbel,
groei jij maar weer lekker verder.
maandag 6 augustus 2012
6-8-2012 Ik Kan Echt Alles
Hey kleine Knabbel,
Er is weer een weekje voorbij en het is al bijna gewoonte geworden om op maandag even met de benen languit te gaan zitten. De laptop op schoot te nemen en te bedenken wat er de afgelopen week allemaal is gebeurd.
En deze week was er bijna niks gebeurd. Ik kan wel weer vertellen dat mama en ik gewoon gewerkt hebben, maar dat is niks nieuws en dus ook niet zo interessant lijkt mij.
Maar ondanks dat er weinig andere dingen waren hebben we ook niet stilgezeten. Opa Klok is afgelopen week even langs geweest om de stopcontacten te bevestigen. Ik had het eerst zelf geprobeerd maar dat wilde niet echt lukken. De kabeltjes waren iets te kort en ik snapte niet direct hoe ik de kabeltjes moest plaatsten. Dus eigenlijk had de kop van dit blogje beter "Ik Kan Echt NIET Alles" zijn. Want ook de dimmer voor het licht kreeg ik niet aan de muur.
Achteraf klopte dit wel want ook opa kreeg hem er niet direct op. Dus de dimmer is even met opa mee geweest en na een beetje knutselen is hij er vandaag opgezet.
Want op de valreep hebben we deze week nog wat extra's gedaan. Vanmiddag belde oma ons op of we vandaag nog tijd hadden om naar de IKEA te gaan. Dit stond eigenlijk gepland voor komende donderdag. Maar omdat Opa nog wat tijd over had hebben we dat vandaag dus nog even gedaan.
Uiteindelijk zijn we teruggekomen met een paar mooie bouw pakketten. Als we die in elkaar hebben geknutseld hebben we een mooie kledingkast, een ladenkast en een ledikant. Maar dat knutselen zal volgende week pas gebeuren. Want ook hier wil opa Klok bij helpen. Dat betekend dus dat ik me de komende dagen moet inhouden. Want normaal gesproken heb ik niet de rust om te wachten als ik wat bij IKEA heb gekocht. Al wordt het midden in de nacht, ik wil het gewoon in elkaar zetten.
Maar daar moeten we dus maar even mee wachten. Misschien dat opa donderdag al komt om te helpen en anders volgende week maandag. We merken het wel.
En zo begint je kamertje dus al redelijk op te schieten. En daar ben ik maar wat blij mee want ik wil je kamertje het liefste voor de vakantie af hebben. En dat is half september.
Maar daar hoef jij je dus niet druk om te maken. Dat doet papa wel.... Jij moet gewoon lekker doorgroeien. En donderdag even een beetje meewerken als we terug mogen naar Varsseveld.
Dikke knuffel lieve Knabbel,
tot volgende week.....!!
Er is weer een weekje voorbij en het is al bijna gewoonte geworden om op maandag even met de benen languit te gaan zitten. De laptop op schoot te nemen en te bedenken wat er de afgelopen week allemaal is gebeurd.
En deze week was er bijna niks gebeurd. Ik kan wel weer vertellen dat mama en ik gewoon gewerkt hebben, maar dat is niks nieuws en dus ook niet zo interessant lijkt mij.
Maar ondanks dat er weinig andere dingen waren hebben we ook niet stilgezeten. Opa Klok is afgelopen week even langs geweest om de stopcontacten te bevestigen. Ik had het eerst zelf geprobeerd maar dat wilde niet echt lukken. De kabeltjes waren iets te kort en ik snapte niet direct hoe ik de kabeltjes moest plaatsten. Dus eigenlijk had de kop van dit blogje beter "Ik Kan Echt NIET Alles" zijn. Want ook de dimmer voor het licht kreeg ik niet aan de muur.
Achteraf klopte dit wel want ook opa kreeg hem er niet direct op. Dus de dimmer is even met opa mee geweest en na een beetje knutselen is hij er vandaag opgezet.
Want op de valreep hebben we deze week nog wat extra's gedaan. Vanmiddag belde oma ons op of we vandaag nog tijd hadden om naar de IKEA te gaan. Dit stond eigenlijk gepland voor komende donderdag. Maar omdat Opa nog wat tijd over had hebben we dat vandaag dus nog even gedaan.
Uiteindelijk zijn we teruggekomen met een paar mooie bouw pakketten. Als we die in elkaar hebben geknutseld hebben we een mooie kledingkast, een ladenkast en een ledikant. Maar dat knutselen zal volgende week pas gebeuren. Want ook hier wil opa Klok bij helpen. Dat betekend dus dat ik me de komende dagen moet inhouden. Want normaal gesproken heb ik niet de rust om te wachten als ik wat bij IKEA heb gekocht. Al wordt het midden in de nacht, ik wil het gewoon in elkaar zetten.
Maar daar moeten we dus maar even mee wachten. Misschien dat opa donderdag al komt om te helpen en anders volgende week maandag. We merken het wel.
En zo begint je kamertje dus al redelijk op te schieten. En daar ben ik maar wat blij mee want ik wil je kamertje het liefste voor de vakantie af hebben. En dat is half september.
Maar daar hoef jij je dus niet druk om te maken. Dat doet papa wel.... Jij moet gewoon lekker doorgroeien. En donderdag even een beetje meewerken als we terug mogen naar Varsseveld.
Dikke knuffel lieve Knabbel,
tot volgende week.....!!
Abonneren op:
Posts (Atom)