Hey lieve Knabbel,
Mijn vrije week is alweer even voorbij en ik heb al een drukke werkweek achter de rug.
En om direct even goed te weten dat ik geen vrij meer had vertrok ik maandag om 06.45 uur van huis om 's avonds rond 21.45 uur weer de sleutel in het slot van ons huisje te steken. Maar dan hebben we de balans op het werk er iig weer opzitten voor de komende maanden.
En terwijl papa druk aan het werk was heeft opa klok een mooie plank en de gordijnen opgehangen in je kamertje. Al ging beide niet zoals we van tevoren hadden verwacht. De plank hangt netjes boven de commode en past perfect in je kamertje. Wat er dan niet geheel naar verwachting ging? Nou ja, laat ik het zo zeggen. De muur waaraan hij hangt is niet het beste muurtje van het huis en het schilderij van Knabbel en Babbel in de hal had niet op een betere plek kunnen hangen.
En wat de gordijnen betreft, er hangt een mooie rails boven het raam. De bijhorende gordijnen waren na een dag alweer verdwenen. Op één van de gordijnen zaten vlekken dus die is per direct retour gegaan naar de winkel. Aangezien ze deze vlek er niet uit konden krijgen is een dag later deel 2 ook retour gegaan. Er wordt nu een nieuw setje gemaakt en we hopen dat deze wel goed zijn en ook hangen voordat jij om de hoek komt kijken.
En dan komt de woensdag. De dag dat mama weer even naar de verloskundige mocht. Sinds 2 weken mag mama hier elke week een keer naartoe. Kortom, komende woensdag is de volgende afspraak. Wat jou en de zwangerschap betreft gaat alles nog steeds goed. Je hartje klopt lekker door, je ligt er goed bij en daalt lekker in. Mama haar bloeddruk is nog steeds netjes zoals het hoort. Maar helaas is dat niet alles.
Je hoort iedereen praten over "de laatste loodjes...." En ook bij ons gaat die vlieger op. Het lukt mama niet meer om de hele dag actief te zijn. De dingen die ze doet zijn nu gewoon een stukje vermoeiender. Daarom proberen we de dingen zo te plannen dat papa kan helpen bij de zwaardere klusjes. Gelukkig lukt dit aardig. Neemt niet weg dat mama steeds meer moet opletten dat ze zichzelf niet voorbij loopt.
Eigenlijk is het vervelendste op dit moment dat mama weer verkouden is. Dit is, in combinatie met de zwangerschap, op z'n zachtst gezegd vervelend.
En dan blijf ik nog over. En ik ga gewoon weer door. Al is het wel anders dan voor mijn vrije weekje. Langzaam komt het besef dat jouw komst wel steeds dichterbij komt. Voor de vakantie ging ik "gewoon" werken. Maar na die week ga ik met een heel ander gevoel richting werk. Het idee dat je vanaf nu ieder moment zou kunnen komen is best een vreemd gevoel. Elk moment kan er gebeld worden dat ik naar huis moet komen omdat jij besluit om te komen. Natuurlijk kan het ook nog zomaar 5 weken duren, maar toch.
En vanaf morgen zijn we weer een grote stap verder. Dan zijn we namelijk voorbij de 37 weken en dat betekend dat er een gewone bevalling mogelijk is. Dat wil zeggen dat je waarschijnlijk niet in een couveuse hoeft en dat er geen gynaecoloog aan te pas hoeft te komen.
Maar wanneer je komt, dat blijft nog even een raadsel voor ons. We zijn klaar voor je komst. De tassen staan klaar, je kamertje is gereed (op de gordijnen na dan) en ik kan zo langzaam aan niet meer wachten om je straks vast te kunnen houden.
Tot snel lieve Knabbel, misschien nog een blogje, en misschien.......
We merken het wel.
zondag 25 november 2012
donderdag 15 november 2012
15-11-2012 Papa gaat ook mee....
Hey lieve Knabbeltje,
We zijn weer even verder en papa heeft een lekker weekje vrij genomen deze week. Niet onverstandig want we zijn lekker druk geweest voor je. En niet alleen voor jou, maar ook voor papa zelf.
Laten we maar bij het begin beginnen, en dat is afgelopen maandag.
Net zoals de voorgaande weken heeft mama elke maandag pufcl...... eeeeeeeh zwangerschaps gym. Niks bijzonders, maar deze keer mochten alle aanstaande papa's ook mee. Op deze manier konden de papa's ook even horen, zien en voelen wat ze tijdens de bevalling allemaal kunnen, mogen en misschien ook wel moeten doen.
Leuke avond, veel handige tips en informatie en ook best wel gelachen. Misschien lijkt het soms wel dat papa het niet allemaal zo serieus neemt, maar dat komt voornamelijk omdat hij graag grapjes maakt. Net doen of je iets verkeerd hebt gehoord of begrepen kunnen best hilarische momenten opleveren. En als we bewust met de ademhaling bezig zijn, papa achter mama zit met zijn handen op haar buik, de kussens véél te dun zijn en papa véél te smal is (in vergelijking met mama)dan mag mama haar ademhaling wel onder controle hebben. Maar dan krijgt papa dus echt geen lucht meer. Dus de ideeën en tips zijn handig, maar in sommige gevallen moeten we dus kijken of het ook anders kan.
En zoals na de meeste maandagen komt dan de dinsdag. 13 november om precies te zijn en dat betekend een klein feestje hier in huis want dan ben ik jarig. Niet dat we er veel aan hebben gedaan hoor, want dat gaan we komend weekend doen. 's ochtends ben ik samen met oma Bus even naar Winterswijk geweest. Dan kon opa even rustig zijn klusje afmaken. Daarna hebben we samen met opa en oma een kopje koffie gedronken. Vervolgens zijn mama en ik nog wat boodschappen gaan doen en gingen opa en oma even richting de IKEA.
Eenmaal thuis kwamen tante Linda, oom Marco en je neef en nichten ook op visite. Ook opa en oma waren er weer en dan ben je toch al snel met z'n 10e. Even voor het idee, volgend jaar betekend deze samenstelling dat we met z'n 14e zijn......
Maar goed, ik heb samen met 2 van je nichten pannenkoeken staan bakken en we hebben hier dus gezellig gegeten. Kopje koffie gedronken. Gebakje gegeten en daarna een lekker rustig avondje.
En dan dus de woensdag. Weer een klein beetje een spannende dag, want 's ochtends mochten we naar de verloskundige toe. En jawel, deze keer weer met een echo. Zoals we inmiddels wel gewend zijn was je niet al te best te zien. Je gezicht zat weer verscholen achter je hand en het bekken van mama. Wat wel het goede nieuws hiervan is, je bent al lekker aan het indalen. Je hartje klopt nog steeds goed en de verloskundige was verder tevreden met wat ze zag. En wij dus ook weer blij.
Langzaam krijg ik het idee dat je bij de geboorte eerst met je handjes naar buiten komt en dat je eerste woordjes direct zullen zijn: GEEN FOTO's AUB. Maar dat merken we dan wel weer.
En dan de avond. Als alles goed gaat, dan wil mama je na de geboorte borstvoeding geven. En dan is het wel zo handig om van tevoren hier wat informatie over te krijgen. En laten ze daar nou net informatie avonden voor hebben verzonnen. Onder het motto, 2 horen meer dan 1 ging papa ook nu weer mee. Het leek een rustig avondje te worden. De lactatie kundige, de stagiaire van de verloskundige praktijk, één andere zwangere vrouw en wij. Blijkt tijdens de avond dat die andere vrouw gewoon een stuk of 9 vriendinnen bij zich te hebben. En dan is het toch ineens een drukke bedoeling.
Waar al die vriendinnen vandaan kwamen weet ik niet, maar elke keer als er gesproken werd over eeeeeeeh eigenlijk alles, dan had ze wel een vriendin die.....
Tepelkloven: Nou, een vriendin van mij die.......
Spruw: Ik heb een vriendin die.......
Te weinig productie: Een vriendin vertelde me laatst dat.......
Ze had zelfs een vriendin die precies uit zou kunnen rekenen hoeveel cc melk er uit haar borst het kind in was gedruppeld. Natuurlijk kon papa zich weer eens niet inhouden. Met als gevolg dat het niet alleen druk, maar ook weer erg gezellig werd.
Uiteindelijk hebben we toch weer redelijk veel informatie binnengekregen waar we zeker wat aan kunnen hebben zodra jij er bent.
En dan vandaag. Papa heeft de auto even naar de garage gebracht zodat deze een beurt kon krijgen, de winter-banden eronder en de jaarlijkse APK. Dit laatste hoeft pas uiterlijk begin januari. Maar omdat papa die dingen liever niet wil regelen als jij er net bent, heb ik dit nu maar vast gedaan zodat ik straks meer tijd voor jou heb.
En tussen al deze info, keuringen en feestjes door zijn we vooral bezig geweest met administratie. Adressen controleren, wie sturen we een geboortekaartje, geboorteplan nalopen en zelfs al de kerstkaarten klaarleggen. En zo is een vrije week weer snel gevuld.
Je ziet het lieve Knabbel, we zijn lekker druk bezig met en voor jou. En zo hoort het ook. Want we doen dit allemaal zodat jij nu en straks niet zoveel hoeft te doen. En nu is dat weinige, groeien, goed blijven liggen en wanneer de tijd daar is, dan zie ik je wel verschijnen.
Ps: als je erbij kan, wil je dan misschien die spier bij mama in de rug even uit de knel halen? Want die is best vervelend op zijn tijd. Alvast bedankt.
Dikke knuffel lieve Knabbeltje,
waarschijnlijk tot het volgende blogje.
We zijn weer even verder en papa heeft een lekker weekje vrij genomen deze week. Niet onverstandig want we zijn lekker druk geweest voor je. En niet alleen voor jou, maar ook voor papa zelf.
Laten we maar bij het begin beginnen, en dat is afgelopen maandag.
Net zoals de voorgaande weken heeft mama elke maandag pufcl...... eeeeeeeh zwangerschaps gym. Niks bijzonders, maar deze keer mochten alle aanstaande papa's ook mee. Op deze manier konden de papa's ook even horen, zien en voelen wat ze tijdens de bevalling allemaal kunnen, mogen en misschien ook wel moeten doen.
Leuke avond, veel handige tips en informatie en ook best wel gelachen. Misschien lijkt het soms wel dat papa het niet allemaal zo serieus neemt, maar dat komt voornamelijk omdat hij graag grapjes maakt. Net doen of je iets verkeerd hebt gehoord of begrepen kunnen best hilarische momenten opleveren. En als we bewust met de ademhaling bezig zijn, papa achter mama zit met zijn handen op haar buik, de kussens véél te dun zijn en papa véél te smal is (in vergelijking met mama)dan mag mama haar ademhaling wel onder controle hebben. Maar dan krijgt papa dus echt geen lucht meer. Dus de ideeën en tips zijn handig, maar in sommige gevallen moeten we dus kijken of het ook anders kan.
En zoals na de meeste maandagen komt dan de dinsdag. 13 november om precies te zijn en dat betekend een klein feestje hier in huis want dan ben ik jarig. Niet dat we er veel aan hebben gedaan hoor, want dat gaan we komend weekend doen. 's ochtends ben ik samen met oma Bus even naar Winterswijk geweest. Dan kon opa even rustig zijn klusje afmaken. Daarna hebben we samen met opa en oma een kopje koffie gedronken. Vervolgens zijn mama en ik nog wat boodschappen gaan doen en gingen opa en oma even richting de IKEA.
Eenmaal thuis kwamen tante Linda, oom Marco en je neef en nichten ook op visite. Ook opa en oma waren er weer en dan ben je toch al snel met z'n 10e. Even voor het idee, volgend jaar betekend deze samenstelling dat we met z'n 14e zijn......
Maar goed, ik heb samen met 2 van je nichten pannenkoeken staan bakken en we hebben hier dus gezellig gegeten. Kopje koffie gedronken. Gebakje gegeten en daarna een lekker rustig avondje.
En dan dus de woensdag. Weer een klein beetje een spannende dag, want 's ochtends mochten we naar de verloskundige toe. En jawel, deze keer weer met een echo. Zoals we inmiddels wel gewend zijn was je niet al te best te zien. Je gezicht zat weer verscholen achter je hand en het bekken van mama. Wat wel het goede nieuws hiervan is, je bent al lekker aan het indalen. Je hartje klopt nog steeds goed en de verloskundige was verder tevreden met wat ze zag. En wij dus ook weer blij.
Langzaam krijg ik het idee dat je bij de geboorte eerst met je handjes naar buiten komt en dat je eerste woordjes direct zullen zijn: GEEN FOTO's AUB. Maar dat merken we dan wel weer.
En dan de avond. Als alles goed gaat, dan wil mama je na de geboorte borstvoeding geven. En dan is het wel zo handig om van tevoren hier wat informatie over te krijgen. En laten ze daar nou net informatie avonden voor hebben verzonnen. Onder het motto, 2 horen meer dan 1 ging papa ook nu weer mee. Het leek een rustig avondje te worden. De lactatie kundige, de stagiaire van de verloskundige praktijk, één andere zwangere vrouw en wij. Blijkt tijdens de avond dat die andere vrouw gewoon een stuk of 9 vriendinnen bij zich te hebben. En dan is het toch ineens een drukke bedoeling.
Waar al die vriendinnen vandaan kwamen weet ik niet, maar elke keer als er gesproken werd over eeeeeeeh eigenlijk alles, dan had ze wel een vriendin die.....
Tepelkloven: Nou, een vriendin van mij die.......
Spruw: Ik heb een vriendin die.......
Te weinig productie: Een vriendin vertelde me laatst dat.......
Ze had zelfs een vriendin die precies uit zou kunnen rekenen hoeveel cc melk er uit haar borst het kind in was gedruppeld. Natuurlijk kon papa zich weer eens niet inhouden. Met als gevolg dat het niet alleen druk, maar ook weer erg gezellig werd.
Uiteindelijk hebben we toch weer redelijk veel informatie binnengekregen waar we zeker wat aan kunnen hebben zodra jij er bent.
En dan vandaag. Papa heeft de auto even naar de garage gebracht zodat deze een beurt kon krijgen, de winter-banden eronder en de jaarlijkse APK. Dit laatste hoeft pas uiterlijk begin januari. Maar omdat papa die dingen liever niet wil regelen als jij er net bent, heb ik dit nu maar vast gedaan zodat ik straks meer tijd voor jou heb.
En tussen al deze info, keuringen en feestjes door zijn we vooral bezig geweest met administratie. Adressen controleren, wie sturen we een geboortekaartje, geboorteplan nalopen en zelfs al de kerstkaarten klaarleggen. En zo is een vrije week weer snel gevuld.
Je ziet het lieve Knabbel, we zijn lekker druk bezig met en voor jou. En zo hoort het ook. Want we doen dit allemaal zodat jij nu en straks niet zoveel hoeft te doen. En nu is dat weinige, groeien, goed blijven liggen en wanneer de tijd daar is, dan zie ik je wel verschijnen.
Ps: als je erbij kan, wil je dan misschien die spier bij mama in de rug even uit de knel halen? Want die is best vervelend op zijn tijd. Alvast bedankt.
Dikke knuffel lieve Knabbeltje,
waarschijnlijk tot het volgende blogje.
maandag 5 november 2012
05-11-2012 Even bijkletsen
Hey lieve Knabbel,
Het is weer even geleden dus het is weer tijd dat we even bijkletsen.
Het duurt nog even voordat jij je plekje bij mama verlaat en ik je vast kan houden en dan ook een keer "echt" kan voelen. Op dit moment voelt het best dubbel. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat die dag nu wel heel dicht bij gaat komen. Maar aan de andere kant blijkt maar weer eens dat wachten best lang kan duren.
Gelukkig hebben we ook genoeg te doen voordat je er bent. En één van die dingen was een voorlichtingsavond in het ziekenhuis. Als mama besluit om niet thuis te bevallen of wanneer we om één of andere reden naar het ziekenhuis moeten voor de bevalling is het wel handig om te weten wat ons daar te wachten staat.
Dus afgelopen donderdag zijn we daar maar eens heengegaan. En buiten de nuttige informatie heb ik me daar prima vermaakt.
Toen we binnen kwamen leek het weer even of we terug op school waren. De zaal was groot genoeg voor ongeveer 25 zwangere stelletjes. Toen wij kwamen waren er al een stuk of 8 binnen. En net zoals op school wil niemand vooraan zitten. Natuurlijk kon ik het niet laten om dit even hardop te zeggen. En uiteindelijk kreeg ik nog gelijk ook. De laatste stelletjes die binnen stapte hoorde we gewoon zeggen: "pffff, moeten we echt helemaal vooraan gaan zitten????"
En dan de mannen. Ik heb er zelf geen probleem mee om met mama mee te gaan. Maar je kon duidelijk zien dat niet iedere man er zo blij mee is. Waar de mama's allemaal rechtop zaten, klaar om de nodige informatie in zich op te nemen, zaten er een paar mannen die blij mochten zijn dat ze een neus hadden gekregen toen ze zelf zijn geboren. Ze zaten zover onderuit gezakt dat ze zonder die neus zeker onder de tafel waren verdwenen. Andere mannen waren daarentegen een stuk actiever. Praten met de andere mannen onder het mom van: goh, wat leuk, is jouw vrouw ook zwanger???? En ik? Ik leun achterover in mijn stoel en geniet van de mensen om me heen. Luister naar de informatie en probeer, net als vroeger op school, het dubbelzinnige in de informatie te horen om daar weer eens een flauwe grap over te maken. Dus ja, ik heb het best naar mijn zin gehad.
Dan nog een wat minder leuk stukje. Want mama is een tijdje verkouden geweest. En uiteindelijk kreeg ze nogal last van haar zij. Bij de huisarts bleek dat ze door het vele hoesten haar ribben heeft gekneusd. En omdat de huisarts nogal in mama's zijde heeft lopen drukken om daar achter te komen was de pijn nog een stuk erger geworden nadat ze daar was geweest. Dat betekende dus wel dat mama het even wat rustiger aan moet doen. Maar ik kan je nu vast verklappen, daar is mama niet zo goed in.....
Gelukkig gaat het nu wel weer iets beter. Maar ze heeft nu wel regelmatig last van wat pijntjes in de zij en in de rug.
Vorige week zondag zijn we nog één keer een dagje naar het westen geweest. Bij Saskia en Fred in hun nieuwe huisje gekeken. Ik was er al een keer geweest toen ze net de sleutel hadden maar mama wilde het ook wel even zien. Daarna een kort bezoekje aan oom Joost en tante Nicole. Kijken hoe de baby kamer daar vordert. Om de dag af te sluiten bij Carlo en Miranda. Even Leidschenhage in geweest en bij de McDonalds gegeten. na de koffie zouden we terug gaan rijden. Maar op het laatste moment hebben we die koffie op bij Debbie en hadden we dus onverwacht nog een extra bezoekje.
Waarschijnlijk was dit voorlopig de laatste keer dat we naar het westen zijn geweest. Voor mama wordt het gewoon wat moeilijker om zolang in de auto te zitten. En zodra jij er bent zullen we ook niet zo snel alweer die kant opgaan. Het kan zomaar februari of maart worden voordat we die kant weer eens oprijden.
Volgende week heb ik nog een weekje vrij en gaan we nog wat dingetjes doen en regelen voordat jij komt. Maar daar vertel ik je in een volgend blogje wel weer over.
Voor nu moet jij gewoon doen wat je de afgelopen maanden al doet. Lekker bij mama in de buik doorgroeien.
Dag lieve Knabbel, dikke knuffel van mij.
Het is weer even geleden dus het is weer tijd dat we even bijkletsen.
Het duurt nog even voordat jij je plekje bij mama verlaat en ik je vast kan houden en dan ook een keer "echt" kan voelen. Op dit moment voelt het best dubbel. Aan de ene kant heb ik het gevoel dat die dag nu wel heel dicht bij gaat komen. Maar aan de andere kant blijkt maar weer eens dat wachten best lang kan duren.
Gelukkig hebben we ook genoeg te doen voordat je er bent. En één van die dingen was een voorlichtingsavond in het ziekenhuis. Als mama besluit om niet thuis te bevallen of wanneer we om één of andere reden naar het ziekenhuis moeten voor de bevalling is het wel handig om te weten wat ons daar te wachten staat.
Dus afgelopen donderdag zijn we daar maar eens heengegaan. En buiten de nuttige informatie heb ik me daar prima vermaakt.
Toen we binnen kwamen leek het weer even of we terug op school waren. De zaal was groot genoeg voor ongeveer 25 zwangere stelletjes. Toen wij kwamen waren er al een stuk of 8 binnen. En net zoals op school wil niemand vooraan zitten. Natuurlijk kon ik het niet laten om dit even hardop te zeggen. En uiteindelijk kreeg ik nog gelijk ook. De laatste stelletjes die binnen stapte hoorde we gewoon zeggen: "pffff, moeten we echt helemaal vooraan gaan zitten????"
En dan de mannen. Ik heb er zelf geen probleem mee om met mama mee te gaan. Maar je kon duidelijk zien dat niet iedere man er zo blij mee is. Waar de mama's allemaal rechtop zaten, klaar om de nodige informatie in zich op te nemen, zaten er een paar mannen die blij mochten zijn dat ze een neus hadden gekregen toen ze zelf zijn geboren. Ze zaten zover onderuit gezakt dat ze zonder die neus zeker onder de tafel waren verdwenen. Andere mannen waren daarentegen een stuk actiever. Praten met de andere mannen onder het mom van: goh, wat leuk, is jouw vrouw ook zwanger???? En ik? Ik leun achterover in mijn stoel en geniet van de mensen om me heen. Luister naar de informatie en probeer, net als vroeger op school, het dubbelzinnige in de informatie te horen om daar weer eens een flauwe grap over te maken. Dus ja, ik heb het best naar mijn zin gehad.
Dan nog een wat minder leuk stukje. Want mama is een tijdje verkouden geweest. En uiteindelijk kreeg ze nogal last van haar zij. Bij de huisarts bleek dat ze door het vele hoesten haar ribben heeft gekneusd. En omdat de huisarts nogal in mama's zijde heeft lopen drukken om daar achter te komen was de pijn nog een stuk erger geworden nadat ze daar was geweest. Dat betekende dus wel dat mama het even wat rustiger aan moet doen. Maar ik kan je nu vast verklappen, daar is mama niet zo goed in.....
Gelukkig gaat het nu wel weer iets beter. Maar ze heeft nu wel regelmatig last van wat pijntjes in de zij en in de rug.
Vorige week zondag zijn we nog één keer een dagje naar het westen geweest. Bij Saskia en Fred in hun nieuwe huisje gekeken. Ik was er al een keer geweest toen ze net de sleutel hadden maar mama wilde het ook wel even zien. Daarna een kort bezoekje aan oom Joost en tante Nicole. Kijken hoe de baby kamer daar vordert. Om de dag af te sluiten bij Carlo en Miranda. Even Leidschenhage in geweest en bij de McDonalds gegeten. na de koffie zouden we terug gaan rijden. Maar op het laatste moment hebben we die koffie op bij Debbie en hadden we dus onverwacht nog een extra bezoekje.
Waarschijnlijk was dit voorlopig de laatste keer dat we naar het westen zijn geweest. Voor mama wordt het gewoon wat moeilijker om zolang in de auto te zitten. En zodra jij er bent zullen we ook niet zo snel alweer die kant opgaan. Het kan zomaar februari of maart worden voordat we die kant weer eens oprijden.
Volgende week heb ik nog een weekje vrij en gaan we nog wat dingetjes doen en regelen voordat jij komt. Maar daar vertel ik je in een volgend blogje wel weer over.
Voor nu moet jij gewoon doen wat je de afgelopen maanden al doet. Lekker bij mama in de buik doorgroeien.
Dag lieve Knabbel, dikke knuffel van mij.
Abonneren op:
Posts (Atom)