31-03-2013 Visite, afscheid, pasen en wie helpt Bram...???

Hey kleine Knabbel,

Zondag -> blog dag
Het is me ook deze week weer gelukt om een stukje te schrijven over de afgelopen week. Al was het deze keer iets moeilijker omdat de zondag een uurtje korter is. Om te voorkomen dat ik het zou vergeten had ik bedacht om dit stukje tussen 2 en 3 uur te schrijven. Maar dit is helaas mislukt. Niet omdat ik in slaap was gevallen maar omdat er (letterlijk) geen tijd voor was.

Maar wat is er dan allemaal gebeurd deze week? Ach ja, voor het grootste deel niet veel bijzonders. Mama en jij zijn lekker veel samen geweest en papa heeft gewerkt. En omdat het de week voor de Pasen was is dat een week die drukker is dan de andere.
Iets waar ik aan moet wennen maar waar ik nu nog erg van baalde is dat ik jou dan soms erg weinig kan zien. Vrijdag en zaterdag zijn we eerder begonnen op het werk. Daarom was ik al weg voordat jij wakker werd voor je eerste voeding. Eenmaal thuis lag jij alweer lekker te slapen. Nu heb ik nog het geluk dat je om 23.00 uur nog een fles krijgt waardoor ik je dan nog even een half uurtje zie. Gevolg is dat ik je in 2 dagen nog geen 2 uur heb gezien. Zulke dagen zullen er meer gaan komen. Net als de dagen dat ik je helemaal niet zie. Want die laatste fles om 23.00 uur zal ook ooit verdwijnen.

Iets anders wat niet zo leuk was, maar waar jij weinig van mee hebt gekregen, is de uitvaart van je overgrootvader. Die was afgelopen donderdag en daar zijn we met z'n 3e naar toe gegaan. Papa was wel bang dat je het tijdens de dienst op het schreeuwen zou zetten maar dat is gelukkig niet gebeurd. Je hebt lekker liggen babbelen en uiteindelijk vonden veel mensen dat een welkome afwisseling tijdens de dienst.
Iets wat ik me wel afvraag is of er meer mensen in de kist naar je overgrootvader hebben gekeken of naar jou in je reiswieg?



Afgelopen week is tante Karin samen met Sem op visite geweest. Dit was alweer de derde keer dat jullie elkaar zagen. De eerste keer was bij Sem, de tweede keer was samen met de andere moeders van de zwangerschap gym van mama en nu kwam Sem dus bij jou op visite. Van mama begreep ik dat jullie lekker aan het mekkeren zijn geweest. Ach ja, als de ene begint, dan gaat de ander natuurlijk mee mekkeren. Ik denk dat jullie elkaar nog wel vaker zullen zien. Samen kletsen, mekkeren, lachen of huilen.

En dan is het dus nu Pasen. Voor jou de eerste keer. Al denk ik dat een paasdag voor jou redelijk hetzelfde is als elke andere dag. Het was de bedoeling om met z'n 3e naar oom Marco, tante Linda en de drieling te gaan. Die zijn de afgelopen week verhuist van het ziekenhuis in Nijmegen naar het ziekenhuis in Winterswijk. Hoe dat is verlopen heeft tante Linda in haar blog gezet. (De link voor dat blog staat recht naast dit blogje)
Wel fijn dat ze nu wat dichter bij huis zijn, al moeten ze nog wel een aantal weken in het ziekenhuis blijven. De reden dat we deze week nog niet op visite gaan heeft ermee te maken dat jij niet bij de drieling mag komen. Het beste zou dan zijn om jou naar opa en oma te brengen en dat mama en ik samen naar Winterswijk gaan. Omdat het jouw eerste Pasen is en ik je de afgelopen dagen erg weinig heb gezien hebben we besloten om lekker met z'n 3e thuis te blijven. En dan spreken we snel wat anders af om bij de drieling op visite te gaan.



Tot slot nog even een kleine paas-actie.

Stampertje heeft in opdracht van de paashaas een aantal (chocolade)eieren verstopt in Bram zijn bed. Omdat Bram nog niet kruipt of loopt heeft hij wat hulp nodig bij het zoeken en verzamelen van de eieren. Wie weet hoeveel eieren er verstopt liggen in Bram zijn bed? Geef je het juiste antwoord als reactie op dit blog, dan krijg je een extra dikke knuffel van Bram zodra je op visite bent. (En afhankelijk van de personen die het juiste antwoord geven is papa ook bereid om een knuffel te geven...)
In één van de volgende blogjes zal ik het juiste antwoord geven.
En voor de wijsneuzen onder ons. Alle eieren zijn zichtbaar op de foto. Ze zijn dus niet bij Bram onder de dekens verstopt of onder de billen van Stampertje.
Door de foto aan te klikken kun je hem vergroten zodat het zoeken makkelijker wordt.

Veel succes met zoeken en tot de volgende ronde.

Dikke knuffel lieve Bram,
papa Babbel.....!!

24-03-2013 drie kleine lachjes en een dikke traan

Hey kleine Knabbel,

Tussen het vorige blog en deze zit niet al teveel tijd en dat betekend dat ik ook niet heel veel te schrijven heb vandaag. De afgelopen week zij er 2 dingen gebeurd waar ik dit blog mee kan vullen en dan sluiten we af met de visite van vandaag.

Natuurlijk beginnen we bij het grote nieuws waar ik je in het vorige blog al over vertelde. Je bent een grote neef want bij tante Linda is de drieling geboren. Papa had de gewichten niet helemaal goed onthouden en de foto's waren wat donker maar dat mag de pret niet drukken. Betere foto's en de juiste gegevens staan bij tante Linda op haar blog over de drieling. Rechts naast dit blog staat een linkje naar de drieling blogjes van zus. Dus wie benieuwd is .... even klikken.

Naast deze 3 kleine lachjes hadden we deze week ook een dikke traan. Woensdag zijn we met jou naar je overgrootvader geweest. Mama had van oma Klok gehoord dat het niet zo goed met hem ging. Rede dus om even bij hem langs te gaan voordat dat niet meer kon. Uiteindelijk is hij de volgende dag rustig ingeslapen. En misschien ook maar beter. Want hoe graag we mensen ook bij ons willen houden omdat we van ze houden, soms betekend "houden van" ook loslaten als er niks meer is om vast te houden. Je overgrootvader is 83 jaar geworden en heeft een mooi leven gehad. Komende donderdag zullen we voor een laatste keer afscheid gaan nemen.

En tot zover dan de 3 kleine lachjes en een dikke traan. Blijft het bezoek van vandaag over. En dat waren oom Fred, tante Saskia en de kids Jessie en Lizzie.
We hadden al enige weken geleden een afspraak staan maar door de griep is deze maar verschoven.



Eenmaal binnen en na een eerste kop koffie/thee hebben we jou uit je bedje gehaald zodat je kennis kon maken. En dan als eerste met tante Saskia. En aan de foto te zien was er echt niks aan de hand. Al moest je daar wel even goed naar kijken.



Ook Jessie wilde jou wel even op schoot houden. En wat ik zelf het leukste vond is dat hij daar zelf om vroeg. Dus niet wachten tot iemand aan hem vraagt of hij het leuk zou vinden om..... Nee, gewoon helemaal uit zichzelf.



Lizzie daarentegen wilde je niet even op schoot houden. Die zat Sneeuwwitje te kijken. Dus ben ik samen met jou naast haar op de bank gaan zitten. En als je dan even niks zegt en gewoon even wacht op wat er gebeurd...... Uiteindelijk zaten jullie gewoon hand in hand naar de film te kijken en kreeg je regelmatig een aai over je bol.



Eenmaal gewend was het ijs wel gebroken en wilde ook Lizzie je nog wel even op schoot. Ach Bram, je hebt er gewoon weer een vriendinnetje bij.



En ook het cadeautje bevalt je volgens mij wel. Al zal je nog even wat ouder moeten zijn voor je de blokjes niet alleen beet kan pakken, maar ze ook in de juiste gaatjes kan doen. Hou het dan nu nog maar even bij het kletsen. Iets wat je ook vandaag weer duidelijk hebt laten horen. De korte "oe" "aa" en "uuh"-tjes zijn sinds kort vervangen door harde duidelijke lange klanken. Mama begint al bang te worden dat je straks nog meer gaat kletsen dan papa...... haha

Al met al een rare week die we op een leuke manier hebben kunnen afsluiten vandaag. Wat er de komende week allemaal gaat gebeuren merken we vanzelf wel weer. En jij leest dat dan ook over een week pas weer.

Dikke knuffel lieve Bram,
-xxx-jes van papa Babbel

19-03-2013 100 dagen Bram en 100 dagen NA Bram

Hey kleine Knabbel,

Het is een paar dagen later dan normaal, maar ik had ook een rede om even wat langer te wachten met het blogje. Tot zondag was er in ieder geval niet heel veel gebeurd. Op die manier zou het gewoon een korter blogje worden. Al klets ik er al snel 4 alinea's bij aan en is het alsnog een lang stuk tekst.
Daarnaast was zondag ook een beetje een baaldag. Dat is een dag die gewoon niet zo lekker loopt als anders. Beetje moe, beetje hangerig, beetje weinig zin in wat dan ook. En dat allemaal zonder rede. Kortom, een baaldag. Dus had ik ook niet echt zin om wat te schrijven.

Maar de belangrijkste rede dat ik wilde wachten was omdat deze week de dinsdag net wat leuker was om te schrijven. Want die dag werd je precies 100 dagen. Leuk om even op terug te kijken.

En als ik zo even terugdenk aan de afgelopen 100 dagen ben ik toch blij dat ik regelmatig dit blog bijhoud. Niet dat ik alles ben vergeten hoor. Maar er gebeurd simpelweg heel veel in een redelijk korte tijd.
En dat begon dus op de dag dat je werd geboren. Nog steeds kan ik dat gevoel terughalen wanneer ik even naar je kijk. De trots, het geluk en het "hoe moet ik dit ooit omschrijven" gevoel. Ik denk dat alleen andere papa's begrijpen wat ik bedoel.
Daarna de eerste dagen met de kraamhulp. De vrouw die mij als een vreemde in mijn eigen huis kon laten voelen. En die de dingen net even anders deed als wat wij (achteraf) wilde. Maar goed, ook voor ons was alles nieuw. En dan komt er zoveel op je af dat je gewoon even niet meer weet wat wel en niet goed is. Conclusie: je laat het gebeuren en achteraf vraag je jezelf af waarom je niks gezegd hebt.

De eerste weken waren vermoeiend. Dit wisten we van tevoren maar omdat jij niet het ritme had welke je zou moeten hebben werd het extra zwaar. Met name voor mama. Papa was gewoon weer aan het werk en had daarmee nog wat afleiding. Gevolg: paar dagen ziekenhuis om in je ritme te komen. Dit is gelukkig vrij snel gelukt en daarna is het ook gebleven.

En zo langzaam aan begin je de wereld steeds verder te ontdekken. Je eerste lachje. De eerste keer dat we merken dat je ons echt herkent. En nu krijg je steeds meer controle over het gebruik van je handen. En wanneer je dan je handen in elkaar vouwt en al je vingers door elkaar zitten. Knap, maar je snapt er zelf nog niet veel van. Tenminste, je keek naar je eigen handjes met een blik van: Hoe zit dat nou weer???????

Wat er verder in de eerste 100 dagen is gebeurd is terug te lezen op de rest van dit blog en zal ik ook niet nogmaals herhalen. Ik heb begrepen dat het de komende week nog een keer gaat vriezen dus voor de mensen die dan niet naar buiten willen...........

Afgelopen donderdag mocht je overigens weer verschijnen op het CB. Wederom voor wat prikjes en daarnaast weer even wegen en meten. Dit laatste was weer goed. Ondanks dat je een goede week verkouden bent geweest en je daardoor slechter dronk dan normaal. Bij de prikjes ging het daarentegen wat minder. Ook deze keer moest je weer even huilen en wat ik van mama begreep was je eventjes ontroostbaar. Voor mama's gaat zo'n momentje door merg en been. Papa was deze keer niet mee maar mama heeft de volgende afspraak wel zo gemaakt dat ik er dan weer bij ben.

En dan het leukste van dit blog. Want wie oplet zit in de titel niet alleen "100 dagen Bram" staan, maar ook "100 dagen NA Bram"
Want op 19-03-2013, precies 100 dagen nadat jij bent geboren, ben je GROTE NEEF geworden.



We zijn ook vrij snel naar Nijmegen vertrokken om iedereen te feliciteren en je neefje en nichtjes te bewonderen. En nadat jij tante Linda had gefeliciteerd zijn mama en ik even gaan kijken bij de drieling. Deze liggen op een afdeling waar jij niet mag komen. Iets wat ivm ziekten e.d. ook heel belangrijk is. Je zal dus nog even moeten wachten voordat je met ze op de foto kan. Maar ik zal ze in ieder geval even voorstellen. De juiste maten en gewichten zijn niet blijven hangen dus ik hou het een beetje algemeen.



Op de eerste foto hebben we je nichtje "ANNE". Ze is als eerste geboren en weegt (uit mijn hoofd) ongeveer 2300 gram. Ze krijgt wat adem-steun maar maakt het verder goed.



Als tweede is je neefje "JORDI" geboren. Hij is met een goede 2500 gram de grootste van de aapjes. Hij ligt erbij als een echte stoere jongen.



En tot slot hebben we je nichtje "BENTE" Zij is de kleinste van het stel met een gewicht van 1515 gram. En al is ze de kleinste, volgens haar grote zus Amber "doet die het wel het beste van de drie"

Hoe het verder zal gaan met je neefje en nichtjes dat zullen we in de komende tijd wel gaan merken. Maar de start belooft in ieder geval veel goeds.

Omdat wij wat later bij de drieling waren was het al redelijk donker op de afdeling. En omdat je ook geen flits mag gebruiken zijn de foto's een beetje donker.
Voor wie het leuk vindt kan het verhaal van de drieling lezen op http://marco-linda-kids.blogspot.nl/ Hier zal een wat uitgebreidere voorstel ronde komen met waarschijnlijk ook wat betere foto's. Tevens is hier te lezen hoe de weg was tot de bevalling.

Maar goed, vandaag was dus een drukke, vermoeiende maar ook zeer mooie dag. Na 100 dagen Bram hebben we nu ook een grote neef in huis.

Op naar de volgende 100 dagen. Op naar de dag dat we jou samen met al je neven en nichten op 1 foto kunnen zetten. Het was al leuk, maar het lijkt of het steeds leuker wordt.

Tot snel lieve Bram.
Dikke knuffel van papa Babbel.....!!

10-03-2013 Op ontdekkingsreis.

Hey kleine Knabbel,

We hebben de week weer gehad en in tegenstelling tot vorige week is er niet veel gebeurd. Jij en mama zijn een paar keer de deur uit geweest voor wat boodschappen en papa heeft gewerkt. Opa Klok moest iets afleveren bij een klant hier in Borculo en is meteen even op de koffie gekomen. En ook oma Bus is hier van de week even komen buurten. Iets wat ze nu wat makkelijker kan doen met haar eigen autootje.

Vanmiddag komen oom Tazzz en tante Daan samen met Erik en Ivo op visite. En misschien komt Demi ook nog mee. En dat gezegd te hebben heb ik alles wel zo'n beetje verteld over de afgelopen week.

Maar daarmee sluit ik dit blogje niet af. Want vandaag is niet zo maar een dag. Zoals ik je al eens heb verteld is tante Linda zwanger van een drieling. Eén neefje en twee nichtjes waar je straks mee kan spelen. En dan zijn daar Jarno, Linet, Manon en Amber. De andere neef en nichten die al wat ouder zijn. En die je allemaal willen leren voetballen. En tot slot heeft oom Marco nog een zoontje, Damian. Ook hij zal vast wel een met je willen spelen. Kortom, aan neven en nichten heb je geen gebrek. En toch was er nog één. Een nichtje met wie je nooit zal voetballen of tekenen. Een meisje die niet ouder heeft mogen worden dan een aantal maanden.

Vandaag zou je nicht, Gemma, 12 jaar zijn geworden. Maar dat je nooit met haar zal spelen betekent niet dat je haar niet zal kennen.

Wanneer papa even een slecht momentje heeft dan ga ik graag naar een plekje een het bos om mijn gedachten op een rijtje te zetten. En wanneer ik dan dreig te vergeten hoe mooi het leven is, dan sluit ik mijn ogen. In gedachten pakt een klein meisje dan mijn hand en neemt me mee. Dan zweven we samen over de velden en de bossen. En juist wanneer ik denk dat ik alles wel gezien heb, dan laat ze me weer iets zien wat zo wonderlijk mooi is. En dan geeft ze me altijd het gevoel dat het leven meer dan de moeite waard blijft. Hoe moeilijk het ook gaat of hoeveel tegenslag je ook hebt. Er is altijd iets om van te genieten.

En dan kijk ik naar jou en zie ik hoe je de wereld aan het ontdekken bent. Je kijkt om je heen en ziet veel dingen voor het eerst. En daarnaast zie ik ook de herkenning als je iets opnieuw hoort of ziet. Steeds wanneer je denkt dat je alles hebt gezien verbaas je je wanneer je weer iets anders ziet.

Ondanks dat je nooit met Gemma zal spelen en jij misschien niet ervaart wat papa doet wil ik wel dat je haar kent. En wat ik je wil meegeven van haar staat eigenlijk hierboven al beschreven.
Ontdek de wereld met je eigen ogen lieve Bram. En wanneer een ander je iets laat zien kijk dan op je eigen manier. Stop nooit met de ontdekkingsreis waaraan je bent begonnen. Want telkens als je denkt dat de reis ten einde komt is er altijd nog iets om te ontdekken. Altijd iets mooiers dan je ooit had gezien. En blijf jezelf verbazen.

En normaal gesproken zien we op Gemma haar verjaardag hoe de lente langzaam de winter verdrijft. Maar zelfs daar laat ze ons weer nieuwe dingen zien. Want vandaag ligt de sneeuw weer op de takken en planten in de tuin en in de straat. De lente laat nog even wat langer op zich wachten.

Lieve Gemma, van harte gefeliciteerd. Dat we nog vaak en lang mogen zweven.
Lieve Bram, tot de volgende keer,
Papa Babbel.....!!

03-03-2013 Vele jonkies en 2 oudjes...

Hey kleine Knabbel,

Het was weer een druk weekje met de nodige ups en helaas ook wat downs. Laten we even met die laatste beginnen want dan hebben we die maar gehad.

Zoals we al een week of 9 weten ben je een behoorlijk snot-fabriekje. Iets wat soms zielig klinkt maar waar je weinig tot geen last van hebt. Tot de afgelopen week wel te verstaan. De snot-fabriek draaide op volle toeren en bleef niet beperkt tot je neusje. Het slijm is ook in je keel gaan zitten met als gevolg een slechter drinkende Bram. Nog geen 2 dagen eerder zaten we te denken om je weer 10 tot 20 cc meer in je fles te doen maar door de last in je keel bleef er van elke voeding zo'n 30 tot 50 cc staan. En dat je echt niet meer wilt drinken laat je dan ook luidkeels horen. Bij de huisarts kregen we te horen dat je gewoon last had van wat slijm en daar kunnen ze niet veel aan doen. En omdat je nog steeds meer dan de helft van je fles leegdrinkt zal je niet uitdrogen en moeten we het aankijken of het niet erger wordt.
Dat is dan weer makkelijk gezegd maar het is niet anders. En na jouw ziekenhuis bezoek willen we het liefste even een Bram waar het helemaal goed mee gaat.

Ik hoor nu alweer een heleboel mensen zeggen: tja, dat hoort erbij. En ik weet dat elk kind zijn momenten heeft en dat het niet altijd rozengeur en maneschijn kan en zal zijn. Maar als ik naar ander jonge kinderen kijk besef ik wel dat jij iets meer en vaker ziek bent of probleempjes hebt dan het gemiddelde. Iets wat ons ook niet in de koude kleren gaat zitten. Dus roep maar lekker dat het erbij hoort, maar niet tegen ons want we weten dat het erger had kunnen zijn maar ook dat het met veel minder kwaaltjes kan. Inmiddels drink je de flessen weer helemaal leeg dus gelukkig gaan we de goede kant weer op.

En dan nu de leuke dingen, want ook die waren er deze week meer dan genoeg. Te beginnen op donderdag.



Voor de eerste keer hebben we 4 generaties op een rijtje. Papa moest de hele dag werken en was er bij dit momentje niet bij. Jammer, maar dat neemt niet weg dat het een mooi momentje was. Jij, mama, oma Klok en je oud-omaatje. De oom van mama was ook mee en dat was makkelijk om dit momentje vast te leggen op de camera.

Vrijdag was papa wel vrij en omdat we zondag vroeg van huis zouden gaan hebben we ons douche momentje iets naar voren geschoven. En na het eerder genoemde huisarts bezoekje stond er 's middags weer wat leuks in de agenda. Want alle moeders van de zwangerschaps gym zijn inmiddels bevallen. Dus even verhalen uitwisselen en de kinderen aan elkaar voorstellen. Papa was dus vrij en ging gewoon mee. Uiteindelijk was ik wel de enigste vrije papa. Handig, want dan kon deze papa alle mama's met kind op de foto zetten.



En natuurlijk hebben we de kleintjes ook op een rijtje gelegd. Even was er de vraag in welke volgorde ze jullie zouden leggen. Groot naar klein? Oudste naar de jongste?? Gewoon neerleggen??? Uiteindelijk was het wel leuk om de jongens en de meisjes om en om te leggen. En dan hebben we dus van Links naar rechts.......



Wout: geboren op 30 november 2012 en daarmee de oudste.
Jolien: geboren op 14 december 2012 en de middelste in leeftijd.
Bram: geboren op 9 december 2012 en dus de op 1 na oudste.
Fenna: geboren op 19 december 2012 en daarmee de op 1 na jongste.
Sem: De jongste van het stel geboren op 26 januari 2013.

En ondanks dat we jullie met z'n 5e bij elkaar hadden gelegd, ben ik toch heel benieuwd wat er in jouw onderonsje met Fenna allemaal besproken is????? Maar dat vraag ik je later nog wel een keer. Fenna lag in ieder geval aandachtig naar je te luisteren zo te zien.



En dan komen we dus op vandaag. De zondag dat we niet samen konden douchen. We zijn namelijk direct na je eerste voeding, bepakt en bezakt, vertrokken richting het westen. Eerste stop: Milou. "De Jongste de Jong" in de familie die op 5 februari is geboren. Even kijken hoe het met haar gaat, hoe haar kinderkamer eruit ziet en gezellig bijkletsen met oom Joost, tante Nicole en Roos.



En daar zaten we dus. De neven met hun kleintjes. Ik kan je zeggen dat we enorm genoten hebben. En een opvallend detail. Ook bij Milou hangt een schilderijtje van Fleur aan de muur. Niet zo gek, want het is haar zus. En dat hij bij jou hangt is bijzonderder. Maar dat ze allebei in jullie kamertjes aan de muur tussen de kast en de deur hangen viel mij dan wel erg op. Toeval of een familie trekje? Bewust of per ongeluk? Wie zal het zeggen? Milou en jij hebben in ieder geval een onbetaalbaar stukje kunst om van te genieten.

Volgende stop: Wassenaar. Want ook aan de kant van papa zijn familie kunnen nog 4 generaties op een rijtje worden gezet. En dit was ook de voornaamste rede om richting het westen te rijden. Oud-oma Hoogenboom zal dinsdag namelijk haar 102e verjaardag vieren. Oma is wel echt oud en krijgt niet alles meer mee. Maar ook dit was een uniek momentje die ik nog wel vast wilde leggen. Dus hier staan we dan, papa, jij, oma Bus en oud-omaatje Hoogenboom.



Omdat we nog een heel klein beetje tijd over hadden zijn we voordat we naar huis gingen nog even in Leidschendam gestopt. Oom Carlo, tante Miranda, Dominique en Naomi zouden vorige week hierheen komen maar door omstandigheden moesten ze dat helaas afzeggen. Omdat we toch even tijd over hadden en we in de buurt waren wilde we jou toch even aan hun voorstellen. Al wisten we dit zelf ook pas 20 minuten voordat we bij ze aanbelden. Ook hier hebben we even kort bij kunnen kletsen alvorens weer naar huis te rijden.



Om even 19.00 uur reden we de straat weer in en was het direct weer tijd om jou je volgende fles te geven. Het is even plannen maar het is allemaal goed verlopen vandaag. Al was het voor mama wel iets zwaarder dan van tevoren bedacht. Alles wat er de afgelopen week is gebeurd eisen toch hun tol en dan is zo'n lange volle dag nog net even te veel. Gelukkig hebben we morgen niks en zullen we lekker rustig aan doen.

En wat jij van zo'n dag vindt? Tja, je ging met een brede glimlach weer je eigen bedje in.....



De komende week zien we wel weer wat er op ons af komt. En dat schrijf ik dan wel weer in een volgend blogje.

Dikke knuffel lieve Bram,
papa Babbel.....!!