Hey kleine Knabbel,
We hebben de week weer gehad en in tegenstelling tot vorige week is er niet veel gebeurd. Jij en mama zijn een paar keer de deur uit geweest voor wat boodschappen en papa heeft gewerkt. Opa Klok moest iets afleveren bij een klant hier in Borculo en is meteen even op de koffie gekomen. En ook oma Bus is hier van de week even komen buurten. Iets wat ze nu wat makkelijker kan doen met haar eigen autootje.
Vanmiddag komen oom Tazzz en tante Daan samen met Erik en Ivo op visite. En misschien komt Demi ook nog mee. En dat gezegd te hebben heb ik alles wel zo'n beetje verteld over de afgelopen week.
Maar daarmee sluit ik dit blogje niet af. Want vandaag is niet zo maar een dag. Zoals ik je al eens heb verteld is tante Linda zwanger van een drieling. Eén neefje en twee nichtjes waar je straks mee kan spelen. En dan zijn daar Jarno, Linet, Manon en Amber. De andere neef en nichten die al wat ouder zijn. En die je allemaal willen leren voetballen. En tot slot heeft oom Marco nog een zoontje, Damian. Ook hij zal vast wel een met je willen spelen. Kortom, aan neven en nichten heb je geen gebrek. En toch was er nog één. Een nichtje met wie je nooit zal voetballen of tekenen. Een meisje die niet ouder heeft mogen worden dan een aantal maanden.
Vandaag zou je nicht, Gemma, 12 jaar zijn geworden. Maar dat je nooit met haar zal spelen betekent niet dat je haar niet zal kennen.
Wanneer papa even een slecht momentje heeft dan ga ik graag naar een plekje een het bos om mijn gedachten op een rijtje te zetten. En wanneer ik dan dreig te vergeten hoe mooi het leven is, dan sluit ik mijn ogen. In gedachten pakt een klein meisje dan mijn hand en neemt me mee. Dan zweven we samen over de velden en de bossen. En juist wanneer ik denk dat ik alles wel gezien heb, dan laat ze me weer iets zien wat zo wonderlijk mooi is. En dan geeft ze me altijd het gevoel dat het leven meer dan de moeite waard blijft. Hoe moeilijk het ook gaat of hoeveel tegenslag je ook hebt. Er is altijd iets om van te genieten.
En dan kijk ik naar jou en zie ik hoe je de wereld aan het ontdekken bent. Je kijkt om je heen en ziet veel dingen voor het eerst. En daarnaast zie ik ook de herkenning als je iets opnieuw hoort of ziet. Steeds wanneer je denkt dat je alles hebt gezien verbaas je je wanneer je weer iets anders ziet.
Ondanks dat je nooit met Gemma zal spelen en jij misschien niet ervaart wat papa doet wil ik wel dat je haar kent. En wat ik je wil meegeven van haar staat eigenlijk hierboven al beschreven.
Ontdek de wereld met je eigen ogen lieve Bram. En wanneer een ander je iets laat zien kijk dan op je eigen manier. Stop nooit met de ontdekkingsreis waaraan je bent begonnen. Want telkens als je denkt dat de reis ten einde komt is er altijd nog iets om te ontdekken. Altijd iets mooiers dan je ooit had gezien. En blijf jezelf verbazen.
En normaal gesproken zien we op Gemma haar verjaardag hoe de lente langzaam de winter verdrijft. Maar zelfs daar laat ze ons weer nieuwe dingen zien. Want vandaag ligt de sneeuw weer op de takken en planten in de tuin en in de straat. De lente laat nog even wat langer op zich wachten.
Lieve Gemma, van harte gefeliciteerd. Dat we nog vaak en lang mogen zweven.
Lieve Bram, tot de volgende keer,
Papa Babbel.....!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten