Hey kleine Knabbel,
Hier komt weer even een update met wat er in de afgelopen tijd is gebeurd. De meeste gebeurtenissen zijn de normale dagelijkse dingen maar af en toe zit er nog wel wat leuks tussen om over te schrijven.
Zo ben je bijvoorbeeld voor het eerst wezen zwemmen. Iets wat je niet vervelend vond. Maar je was wel behoorlijk onder de indruk van alles wat er om je heen gebeurde. En omdat er die dag ook foto's werden gemaakt verliep het wat anders dan normaal. Wat normaal is merken we komende zondag wel want dan gaat mama weer met je zwemmen. Je hebt in ieder aan alles meegedaan al was het soms wat twijfelachtig. Waar je vriendje Sem al flink om zich heen aan het spetteren was deed jij dat wat rustiger. Maar dat kwam vooral door alle indrukken om je heen.
En dan heeft mama laatst ook een fietsstoeltje voor je gekocht. Zo kunnen jullie ook voor de stukjes die lopend net te ver zijn en te kort voor in de auto samen op pad. Of gewoon een lekker stukje fietsen als het mooi weer is. En over dat weer hebben we de afgelopen weken weinig te klagen gehad. Daarom zijn we gezellig met z'n drieën naar Zwiep gefietst. Even lekker een kopje koffie drinken op het terras en weer terug naar huis. Als ik je dan in dat stoeltje zie zitten bij mama dan geniet je volop. Al is het dan nog meer van de bel en het stuur en niet zozeer van de omgeving om je heen.
En zo leuk je het zwemmen en het fietsen vindt, zo weinig moeite doe je om los te gaan lopen. Ik weet nog dat mama en ik zeiden dat je wel zou lopen voor je eerste verjaardag. Inmiddels zijn we 4 maanden verder en zien we wel wanneer je zin hebt om te gaan lopen. Ik denk dat je het al best zou kunnen want langs de bank en de tafel ga je als een speer van de ene naar de andere kant. Maar zodra je geen steun hebt dan denk je waarschijnlijk dat kruipen veel sneller en makkelijker is. En dus schiet je dan op handen en knieën door de kamer heen.
Voor de rest ontwikkel jij je goed. Je bent een vrolijk ventje die alleen wat huilt wanneer je moe bent of er weer een tandje doorkomt. Als we boodschappen gaan doen heb je hele verhalen tegen iedereen die maar luisteren wil. Het meeste wat je verteld is nog geen touw aan vast te knopen maar er komen steeds vaker duidelijk woorden tussendoor. Woorden als: ja, hoi, baby en oké komen meerdere keren per dag voorbij. En als er iemand weggaat of als je gaat slapen en we zachtjes dag of welterusten zeggen, dan komt er een harde DOEI....!!!! van je terug. En niet 1 keer, nee, meteen 5 of 6 keer achter elkaar.
En zo tellen we ook al vanaf je geboorte je vitamine druppeltjes hardop en tellen we regelmatig of je al je vingers nog hebt. Met als gevolg dat je vrolijk meetelt en we bij negen kunnen stoppen. Want jij roept dan wel even dat het volgende cijfer "10" is.
En dan wilde ik het nog even hebben over de voet. Nee Bram, deze keer niet jouw voet maar de mijne. Papa dacht namelijk dat hij na 12 jaar nog wel een volleyballetje kon slaan. Gevolg, een dikke voet en gescheurde enkelbanden. Het slaan van het balletje ging nog redelijk al zeg ik het zelf. En ook het springen was geen probleem. Alleen het neerkomen kan wat beter.
Papa loopt dus nu met krukken rond en het kan nog wel een paar weken duren voor het lopen weer normaal gaat. En wanneer dat niet snel genoeg gaat, dan kan ik altijd nog een voorbeeld nemen aan jou. Op handen en knieën, en dan de turbo erop.
Zo, dat was weer even in vogelvlucht de afgelopen weken. Komende zondag ga je weer lekker zwemmen. En wat er verder nog gaat gebeuren...???
Tja, dat lezen we wel weer in het volgende blogje...!!!
Dag lieve Bram, een dikke knuffel en tot de volgende keer,
Papa Babbel.....!!
