Ik ben ooit begonnen met het schrijven van de Knabbelblogjes toen mama zwanger was van jou. Ik begon te schrijven wat we allemaal deden voordat je werd geboren. Over hoe we je kamer hebben ingericht, de echo’s en hoe we mensen hebben verteld over jouw komst.
Nadat je geboren was ben ik blijven bloggen. Je eerste keer thuis, je eerste kerst, je eerste hapjes, stapjes en woordjes. Maar na verloop van tijd werd het schrijven steeds wat minder vaak tot het uiteindelijk stopte.
Gebeurde er dan niet genoeg meer in jouw leventje, en in de onze? Natuurlijk wel, meer dan genoeg. Ik heb echter nooit meer de moeite genomen om dat uit te tikken in een blog om het uiteindelijk gewoon te vergeten.
En dan nu ineens, bijna 5 jaar later, zit ik achter de laptop om een nieuw Knabbelblogje te schrijven. En dan vraag je jezelf misschien af, waarom nu ineens? Nou kerel, dat antwoord is door jouw nieuwsgierigheid. Een paar weken geleden kwam je achter het bestaan van deze blogjes. En nieuwsgierig als je bent wilde je ze het liefste allemaal tegelijk gelezen hebben. Na het lezen van de eerste paar vroeg je aan me of ik nog steeds blogjes schrijf. En al doe ik dat niet meer zo vaak als een paar jaar geleden, ik schrijf ze nog wel. Maar niet in de Knabbelblogjes. Want naast deze site heeft papa ook de Babbelblogjes, en daar schrijf ik zo af en toe nog wel eens wat. De Babbelblogjes gebruik ik wanneer mijn hoofd een beetje vol begint te raken. Dan schrijf ik wat me dwars zit en dat lucht op. Hierdoor zijn ze wel wat serieuzer en ze gaan niet over jou.
Maar nadat je me die vraag had gesteld ben ik wel gaan nadenken. Wordt het niet weer eens tijd om een stukje aan en over jou te schrijven? En voilà, hier zit ik dan.
Oké? Wat is er in de afgelopen 5 jaar allemaal gebeurd? Ik denk dat we daar maar even in “grote lijnen” doorheen moeten gaan, anders zit ik hier over een maand nog te tikken. En ik denk dat we het dan maar even in blokken moeten verdelen en dan beginnen we bij het stukje “school”.
Want nadat je eenmaal 3 bent geworden, dan komt ook het jaar dat we op zoek konden gaan naar een school voor jou. Mama en ik zijn naar 2 informatieavonden geweest en we hebben jou daarna ook meegenomen naar de open dag van deze scholen. Bij “school Noord” was het al snel duidelijk dat jij je keuze al had gemaakt en riep je heel stellig dat dat jouw school was. Gelukkig was het gevoel voor ons hetzelfde en zo kwam het dus dat je helemaal aan het einde van de straat naar school ging.
De eerste periode was dat voor iedereen even wennen. Voor ons omdat jij ineens niet thuis was, voor jou omdat je een plekje moest vinden binnen de klas en voor de leraren omdat die ineens een heel erg ondernemend en nieuwsgierig jongetje in de klas hadden. Ik denk dat jij hier de minste moeite mee had. Zoals eigenlijk altijd wilde je vooral je eigen gangetje gaan. Wat er in resulteerde dat er een periode is geweest dat de hekken van het schoolplein dicht moesten vanwege het aanwezige ontsnappingsgevaar van Bram de Jong.
Uiteindelijk is dat allemaal goed gekomen en draaide je lekker mee in de klas.
Echter bleek al snel dat jij de dingen op je eigen manier deed en op je eigen tempo. Dat wil zeggen, je ging wat sneller en dat vergde de nodige aanpassingen om je bij de les te houden. Want wanneer je iets te makkelijk vond, ging je uit verveling op ontdekkingstocht door de school. Het duurde dan ook niet lang en iedereen kende Bram.
Uiteindelijk zijn we er in groep 3 achter gekomen dat, hoe leuk en goed “school Noord” ook is, jij toch net even wat meer nodig had. En zo hebben we besloten dat je naar een andere school bent gegaan. En al weten we dat je het ons soms nog kwalijk neemt, omdat je niet meer bij je vriendjes in de klas zit, dit was voor jou echt de beste beslissing.
Groep 4 zou je niet meer op “school Noord” gaan doen, maar op de “da Vinci” in Neede. En op geheel eigen wijze heb je aan de klas in een toespraak laten weten dat je naar een andere school zou gaan.
Nu ga je alweer voor het 2e jaar met de taxi bus naar school en merken we dat je jezelf snel ontwikkeld. Je komt soms met dingen thuis waarvan ik me afvraag of ik dat vroeger ook al leerde op de basisschool. Maar je krijgt in ieder geval les op het niveau welke bij je past.
Helaas zeg je ook wel eens dat je gepest wordt op of na school en het liefste zou ik willen dat dat nooit gebeurde. Maar geloof me maar wanneer ik zeg dat je daar alleen maar beter en sterker van zult worden wanneer je de manier vindt om ermee om te gaan. Ook mama en ik zijn vroeger meer dan eens gepest en we zijn, al zeg ik het zelf, toch aardig goed terecht gekomen.
Ook thuis heeft de tijd niet stilgestaan en heeft het ons best wel wat tijd gekost om ons aan jou aan te passen. En ja, we hebben nou eenmaal wat regeltjes thuis waar je je aan moet houden en nee, we weten dat je het daar niet altijd mee eens bent.
Maar zoals ik al zei, we hebben ons ook aan moeten passen aan jou. Want zo slim en ondernemend als jij bent, dat is iets wat mama en ik niet altijd konden begrijpen omdat we dat zelf nooit waren. En waar ik soms dingen wel herken van mezelf in jou, is het bij jou nog net een trapje hoger. Ik zeg wel eens dat jij net zo bent als ik vroeger was, maar dan in de verbeterde 2.0 versie.
En al kost het tijd en zullen we het niet altijd met elkaar eens zijn, één ding zal nooit veranderen en dat is hoeveel ik van je hou. Zelfs wanneer ik een keertje boos op je ben, of wanneer jij boos bent op mij.
Tot slot wil ik het nog even hebben over de muziek. Want tussen al je speelgoed zat ook een klein simpel keyboard. Hier zat je altijd maar wat op te slaan en net als veel ander kinderspeelgoed werden mama en ik nog wel eens gek van de herrie. Bij enkele van deze was de oplossing vrij simpel, batterijen eruit. Maar voor een keyboard is er nog een oplossing en dat was om je een melodietje te leren zodat het slaan minder leuk werd.
Ook hier wist je ons weer te verbazen met hoe snel je die melodietjes overnam en ging spelen. En dan staat er bij opa en oma Bus een groot keyboard waar je met hetzelfde gemak de muziek uit haalde. Dit resulteerde er in dat je een eigen keyboard voor je verjaardag wilde hebben. En deze is er, onder de voorwaarde dat je op pianoles zou gaan, dan ook gekomen.
En nee, je bent nog geen concertpianist, en je zal echt nog wel wat moeten oefenen, maar het feit dat het je al een paar keer is gelukt om de pianoleraar versteld te doen staan zegt mij dat je ook hier een talent hebt waarvan ik hoop dat je er nog meer uit gaat halen.
En dat is dan 5 jaar in een notendop. Al zijn er nog genoeg dingen die onbesproken zijn. Maar misschien komen die in de latere blogjes nog eens ter sprake. Ik zal in ieder geval proberen om niet weer 5 jaar te wachten. Je hebt al gezegd dat je zelf ook wel eens een blogje wilt schrijven maar dat je nog geen onderwerp hebt. Dus misschien schrijven we het volgende blogje wel samen. Of jij de jouwe en ik de mijne? Ach, we zullen het wel zien.
Tot het volgende blogje dan maar lieve Knabbel.
Knuffel van papa.
