Het is een paar dagen later dan normaal, maar ik had ook een rede om even wat langer te wachten met het blogje. Tot zondag was er in ieder geval niet heel veel gebeurd. Op die manier zou het gewoon een korter blogje worden. Al klets ik er al snel 4 alinea's bij aan en is het alsnog een lang stuk tekst.
Daarnaast was zondag ook een beetje een baaldag. Dat is een dag die gewoon niet zo lekker loopt als anders. Beetje moe, beetje hangerig, beetje weinig zin in wat dan ook. En dat allemaal zonder rede. Kortom, een baaldag. Dus had ik ook niet echt zin om wat te schrijven.
Maar de belangrijkste rede dat ik wilde wachten was omdat deze week de dinsdag net wat leuker was om te schrijven. Want die dag werd je precies 100 dagen. Leuk om even op terug te kijken.
En als ik zo even terugdenk aan de afgelopen 100 dagen ben ik toch blij dat ik regelmatig dit blog bijhoud. Niet dat ik alles ben vergeten hoor. Maar er gebeurd simpelweg heel veel in een redelijk korte tijd.
En dat begon dus op de dag dat je werd geboren. Nog steeds kan ik dat gevoel terughalen wanneer ik even naar je kijk. De trots, het geluk en het "hoe moet ik dit ooit omschrijven" gevoel. Ik denk dat alleen andere papa's begrijpen wat ik bedoel.
Daarna de eerste dagen met de kraamhulp. De vrouw die mij als een vreemde in mijn eigen huis kon laten voelen. En die de dingen net even anders deed als wat wij (achteraf) wilde. Maar goed, ook voor ons was alles nieuw. En dan komt er zoveel op je af dat je gewoon even niet meer weet wat wel en niet goed is. Conclusie: je laat het gebeuren en achteraf vraag je jezelf af waarom je niks gezegd hebt.
De eerste weken waren vermoeiend. Dit wisten we van tevoren maar omdat jij niet het ritme had welke je zou moeten hebben werd het extra zwaar. Met name voor mama. Papa was gewoon weer aan het werk en had daarmee nog wat afleiding. Gevolg: paar dagen ziekenhuis om in je ritme te komen. Dit is gelukkig vrij snel gelukt en daarna is het ook gebleven.
En zo langzaam aan begin je de wereld steeds verder te ontdekken. Je eerste lachje. De eerste keer dat we merken dat je ons echt herkent. En nu krijg je steeds meer controle over het gebruik van je handen. En wanneer je dan je handen in elkaar vouwt en al je vingers door elkaar zitten. Knap, maar je snapt er zelf nog niet veel van. Tenminste, je keek naar je eigen handjes met een blik van: Hoe zit dat nou weer???????
Wat er verder in de eerste 100 dagen is gebeurd is terug te lezen op de rest van dit blog en zal ik ook niet nogmaals herhalen. Ik heb begrepen dat het de komende week nog een keer gaat vriezen dus voor de mensen die dan niet naar buiten willen...........
Afgelopen donderdag mocht je overigens weer verschijnen op het CB. Wederom voor wat prikjes en daarnaast weer even wegen en meten. Dit laatste was weer goed. Ondanks dat je een goede week verkouden bent geweest en je daardoor slechter dronk dan normaal. Bij de prikjes ging het daarentegen wat minder. Ook deze keer moest je weer even huilen en wat ik van mama begreep was je eventjes ontroostbaar. Voor mama's gaat zo'n momentje door merg en been. Papa was deze keer niet mee maar mama heeft de volgende afspraak wel zo gemaakt dat ik er dan weer bij ben.
En dan het leukste van dit blog. Want wie oplet zit in de titel niet alleen "100 dagen Bram" staan, maar ook "100 dagen NA Bram"
Want op 19-03-2013, precies 100 dagen nadat jij bent geboren, ben je GROTE NEEF geworden.
We zijn ook vrij snel naar Nijmegen vertrokken om iedereen te feliciteren en je neefje en nichtjes te bewonderen. En nadat jij tante Linda had gefeliciteerd zijn mama en ik even gaan kijken bij de drieling. Deze liggen op een afdeling waar jij niet mag komen. Iets wat ivm ziekten e.d. ook heel belangrijk is. Je zal dus nog even moeten wachten voordat je met ze op de foto kan. Maar ik zal ze in ieder geval even voorstellen. De juiste maten en gewichten zijn niet blijven hangen dus ik hou het een beetje algemeen.
Op de eerste foto hebben we je nichtje "ANNE". Ze is als eerste geboren en weegt (uit mijn hoofd) ongeveer 2300 gram. Ze krijgt wat adem-steun maar maakt het verder goed.
Als tweede is je neefje "JORDI" geboren. Hij is met een goede 2500 gram de grootste van de aapjes. Hij ligt erbij als een echte stoere jongen.
En tot slot hebben we je nichtje "BENTE" Zij is de kleinste van het stel met een gewicht van 1515 gram. En al is ze de kleinste, volgens haar grote zus Amber "doet die het wel het beste van de drie"
Hoe het verder zal gaan met je neefje en nichtjes dat zullen we in de komende tijd wel gaan merken. Maar de start belooft in ieder geval veel goeds.
Omdat wij wat later bij de drieling waren was het al redelijk donker op de afdeling. En omdat je ook geen flits mag gebruiken zijn de foto's een beetje donker.
Voor wie het leuk vindt kan het verhaal van de drieling lezen op http://marco-linda-kids.blogspot.nl/ Hier zal een wat uitgebreidere voorstel ronde komen met waarschijnlijk ook wat betere foto's. Tevens is hier te lezen hoe de weg was tot de bevalling.
Maar goed, vandaag was dus een drukke, vermoeiende maar ook zeer mooie dag. Na 100 dagen Bram hebben we nu ook een grote neef in huis.
Op naar de volgende 100 dagen. Op naar de dag dat we jou samen met al je neven en nichten op 1 foto kunnen zetten. Het was al leuk, maar het lijkt of het steeds leuker wordt.
Tot snel lieve Bram.
Dikke knuffel van papa Babbel.....!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten