09-10-2012 GETROUWD

Hey kleine Knabbel,

We zijn weer een paar dagen verder en deze keer hadden we zelf een verrassing.
Gisteren zijn mama en ik getrouwd. Iets wat voor ons geen verrassing meer was, want we hebben het zelf zo gepland. Maar omdat we het klein wilde houden en vieren, waren niet veel mensen op de hoogte van onze plannen. En ondanks dat er hier en daar wat uitgelekt was denk ik dat er toch nog wel wat mensen verbaasd waren toen ze het gisteravond op facebook lazen.

Zoals gezegd hebben we het klein gehouden. En daarom was er slechts een klein groepje mensen bij aanwezig. De opa's en de oma's waren erbij samen met onze getuigen. We hebben er best aan gedacht om nog wat mensen uit te nodigen, maar bij iedereen die we dan uit zouden nodigen voelde we ons weer verplicht om nog iemand uit te nodigen, en nog iemand enz. enz. Om dit te voorkomen hebben we dat dus niet gedaan. Ik weet dat er mensen zijn die het erg jammer vonden maar uiteindelijk was dit wat papa en mama het liefste wilde doen. En het was uiteindelijk ook "onze" dag.

Ons feestje begon al een klein beetje op zaterdag. Stephanie is getuige geweest van mama (samen met oma Klok). Zij heeft er samen met Jan een gezellig weekendje van gemaakt en zijn zaterdag al deze kant op gekomen om in een Bed & Breakfast te slapen.
Het idee was om hier op de huwelijksdag te gaan gourmetten en Jan heeft voor het eten gezorgd. Dus dat zijn ze zaterdag alvast komen brengen.

Op zondag zijn Jan en Steef nog even op de koffie geweest en 's avonds kwam Debbie, één van mijn getuigen. Na een rustig avondje was het nog één nachtje tot "de dag"

En dan is het dus maandag 08 oktober 2012. Omdat het zo kon zijn dat er een paar mensen al vroeg hier aanwezig zouden zijn had ik de wekker gezet om 6 uur. Dan kon ik rustig eten en opfrissen en zouden mama en Debbie daarna genoeg tijd hebben om hetzelfde te doen. Maar waar ik normaal de wekker echt nodig heb om wakker te worden zat ik gister al om 5.15 uur beneden. Zenuwen??? Ik dacht het niet, maar het zal wel.

Om even over zessen heb ik Carlo, mijn 2e getuige, een berichtje gestuurd of hij al onderweg was. Vanuit Leidschendam is het best nog een stukje rijden en om de file's te ontwijken moesten ze vroeg vertrekken. Toen Carlo en Miranda een berichtje terug stuurde dat ze waren vertrokken, hoefde we alleen nog maar te wachten tot iedereen er was.

09:15 uur.
Iedereen is aanwezig en we kunnen vertrekken naar het gemeentehuis. Steef had nog wat ballonnen geregeld om aan de auto te hangen waar mama en ik in zouden stappen. Omdat we voor een simpele ceremonie gingen stelde het niet veel voor. De ambtenaar leest voor wat ze voor moet lezen, ze stelt de bijhorende vragen waarop mama en ik elkaar het JA-woord geven, beetje klooien met de ringen, de handtekeningen worden gezet en de ceremonie is afgelopen.
Maar dat gaat natuurlijk net even een beetje anders als je met het groepje gaat wat wij hebben uitgenodigd. Dan wordt het allemaal toch net een beetje vrolijker.

Eenmaal thuis was het koffie met gebak. Maar niet nadat we eerst de glazen met Champagne hebben laten klinken. Want hoe eenvoudig ook, bubbels horen erbij.

Stephanie had aangeboden om foto's te maken. En aangezien het weer meewerkte zijn we na de lunch richting 't Zand gegaan. Dit is het bos waar papa "zijn plekje" heeft. Een mooi open veld in het bos waar ik graag kom. En waar we nu met z'n allen zijn geweest om wat foto's te maken. Een heerlijke dag, een heerlijke boswandeling in een bos die laat zien dat de herfst is begonnen.

Na de foto's zijn we weer terug naar huis gegaan. De laatste voorbereidingen werden gedaan voor het eten zodat we de dag af konden sluiten met een zeer geslaagde gourmet. En naast de gezellige gesprekken zijn er ook nog wat serieuze dingen gezegd. De speeches die voorbereid werden zijn er niet gekomen. Maar in plaats daarvan zijn er dingen gezegd die recht uit het hart kwamen. En daar kan geen speech tegenop.

Nadat de tafel was afgeruimd en de tranen weer waren opgedroogd hebben we nog een kop koffie op en zijn de meeste weer naar huis gegaan. Een geslaagde dag.

Ik kan niet genoeg zeggen wat een ieder die aanwezig was voor me betekend en ik ben blij dat we deze dag samen hebben beleefd. Onze ouders waar we altijd bij terecht kunnen. Die ons steunen en opvangen als het nodig is. Carlo, die me altijd in de gaten heeft gehouden en er staat in goede en slechte tijden. Steef, mijn maatje met wie ik nooit raak uitgepraat. En Debbie, die terecht een "stoere meid" werd genoemd, jou draag ik al jaren mee in m'n hart en dat plekje kan door niemand worden ingenomen.

Een korte beschrijving van een lange en mooie dag. En voor wie op de foto's zit te wachten, wacht maar lekker met ons mee. Want ook wij hebben wel een paar kiekjes maar we wachten tot we alles bij elkaar hebben. Dan zetten we er vast wel een paar op FB of in het blog.

Dus lieve Knabbel, papa en mama zijn getrouwd. En jij, jij was er voor ons ook al een beetje bij al zullen we voorlopig nog even op je moeten wachten.

Tot de volgende keer Knabbeltje, groei nog maar even verder bij mama.