We zijn weer een ruime maand verder dus ik heb weer voldoende verhalen om met je te delen opgespaard. Op een paar speciale dagen na gaat het voornamelijk over de gewone dagelijkse dingen en hoe jij je verder ontwikkeld. We beginnen dit blog 2 dagen na de laatste.
Want op 14 januari stond er weer een afspraak voor je in het ziekenhuis bij de orthopeed. Weer even controle om te kijken hoe het met de stand van je voet gaat.
Eigenlijk kregen we weinig nieuws te horen. Je draait je voet nog steeds anders dan de andere maar na het maken van wederom een paar mooie röntgen foto's ziet de orthopeed nog steeds geen rede om iets te ondernemen.
En zo zaten we dus dezelfde middag al in de schoenenwinkel om voor jou je eerste paar schoenen aan te schaffen. En daar zijn we mooi voor geslaagd al zeg ik het zelf.
Voor wat het waard is waren dit de meest succesvolle spelen voor de Nederlandse sporters. Ik weet niet of één van ons het ooit nog mee gaat maken dat er zoveel medailles worden gewonnen. Hoe jij deze spelen hebt beleeft kan ik alleen maar naar raden. Ik weet dat je regelmatig vanuit je box mee stond te kijken. En bij elke medaille riep je weer "HOERA" (al was dit alleen maar een reactie op papa's hieperdepiep) Of je later net zo gek wordt als je vader merken we wel en maakt me ook niks uit. Maar als er al een olympische sport is waar jij dol op bent, dan is dat in ieder geval niet het schaatsen. Maar bij het zien van een snel afdalende bobslee werd je helemaal hyper en begon je te schateren en te roepen. Het is me helaas niet gelukt om dat op film te zetten maar mama en ik hebben er de grootste lol om gehad om jou zo fanatiek te zien.
En dan de dagelijkse dingen. Want de meeste dagen gaan gewoon voorbij. Geen visite of andere speciale uitjes. En in die dagen zien we hoe jij je langzaam maar zeker verder ontwikkeld. Het lopen heb je even gelaten voor wat het was. Door je box of langs de tafel stap je vrolijk in de rondte. En ook bij iemand aan de handen wil je nog wel even proberen. Maar wanneer je maar één hand vast hebt of als het stuk wat je lopen moet te ver is, dan laat je jezelf zakken en kruip je liever even. Sneller en makkelijker denk ik?
Daar staat dan tegenover dat je dingen graag nadoet, herhaalt of gewoon probeert. Geef Bram een fles in 3 delen en hij zet hem even in elkaar. Alleen het aandraaien van de dop lukt dan nog even niet, maar toch. Sterker nog, geef Bram 2 dingen die totaal niet bij elkaar horen, en hij zoekt wel naar een manier om die dingen dan toch tot één passend geheel te maken.
Met praten ga je ook langzaam vooruit. Af en toe vervang je weer een "DIE!!!" voor het juiste woord. En ook het leggen van connecties gaat je goed af. Wanneer we vragen wat de aapjes doen zeg jij "OE OE OE OE" en op de vraag wat de leeuw doet begin je meteen te grommen "GRRRRRRRRRR"
En dan is dit nog maar het begin. Hoever zullen we over een jaar zijn???
En die laatste vraag brengt mij bij het laatste onderwerp van deze blog. Want bovenstaande foto is bijna een jaar geleden gemaakt. In het blogje van 03-03-2013 is terug te lezen wat er die dag is gebeurd. Van links naar rechts liggen Wout, Jolien, jij, Fenna en Sem op een rijtje. Wat jullie 5 gemeen hebben? Jullie moeders hebben samen op de zwangerschapsgym gezeten en nadat jullie allemaal geboren waren is deze foto gemaakt.
Nu bijna een jaar later zijn we weer bij elkaar gekomen. En waar jullie een jaar geleden bijna niks zelf konden doen, daar kropen jullie nu de kamer door en kwamen we ogen te kort om alles te kunnen zien wat jullie deden. Het was geweldig om te zien hoe jullie je stuk voor stuk ontwikkelen. In een jaar allemaal zo goed vooruit gegaan maar elk op zijn of haar eigen manier. Zo loopt de jongste van het stel (Sem) het makkelijkste waar een ander de kamer gewoon op de kont doorschuift. Weer een ander drinkt met gemak uit een rietje. Iets wat jij ook wel hebt geprobeerd, maar zonder succes.
Maar iets waar jij weer erg goed in bent is het delen van koekjes en soepstengels. Daarvoor heb je dan wel eerst alle koekjes en soepstengels nodig, dus die pak je eerst even af van de anderen. Maar het mooiste vond ik nog wel hoe jullie op elkaar reageerde. Zonder gehuil en meteen bij en met elkaar spelen.
De planning is om volgend jaar wederom bij elkaar te komen. Dan zijn jullie allemaal 2 jaar en is het idee om met z'n alle naar een speeltuin (of zo) te gaan. En ook dan zullen we weer een foto maken. De foto van dit jaar..... Die staat hieronder. Weer op dezelfde volgorde als een jaar geleden.
ZOEK DE VOORUITGANG!!!!
En dat was het dan weer voor nu. Wat we gaan beleven en wat jij allemaal gaat leren.... Dat lees je in het volgende blog wel weer.
Dikke knuffel lieve Bram,
papa Babbel.....!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten