We zijn weer een maandje verder en de feestdagen hebben we alweer even achter de rug. Zoals de meeste mensen dan zeggen: "Het normale leven is weer begonnen"
December is inderdaad altijd een drukke maand. En eigenlijk begint dat voor ons met papa zijn verjaardag op 13 november al. Daarna komt Sinterklaas, dan ben jij jarig, de kerst en tot slot nog oud en nieuw. En dan is het bij papa op zijn werk ook nog een stuk drukker dan normaal.
Hoe leuk en gezellig al deze dagen ook ieder jaar weer zijn, toch is het ook wel weer lekker als ze voorbij zijn.
Maar omdat het ook leuke en gezellige dagen zijn, zal ik ze ook weer even met je doornemen. Na het vorige blogje waren we vlak voor de kerst gebleven.
Op 22 december zijn we even naar Lochem geweest. Je vriendinnetje, Evy, heeft namelijk een broertje gekregen. Jay. Het kwam toevallig even uit dus zijn we gelijk maar even op kraamvisite geweest. En jij hebt je ook heerlijk vermaakt samen met Evy. Tenminste, jij zag allemaal nieuwe dingen waar je wel mee wilde spelen en kroop dus door de hele kamer heen. Maar wat voor jou allemaal nieuw is, was voor Evy niet nieuw meer. Die vond het vooral leuk dat er eens iemand van haar eigen lengte door de kamer kroop. En ze kroop dan ook steeds achter je aan. Daar had jij echter weer wat minder aandacht voor. Maar ach, dat leer je ook ooit nog wel eens...
Kerstavond is papa samen met opa Bus nog even naar de kerk geweest. Even naar de kerstmis en dan kan voor mij de kerst echt beginnen.
Maar voordat we naar de kerk zijn gegaan hebben we eerst even lekker gegeten bij opa en oma Bus. Lekkere broodjes, wat salade en verder niks bijzonders. En terwijl wij zaten te eten heb jij je weer lekker vermaakt in de box. Wat dat betreft ben je een makkelijk mannetje want, bij een ander, vermaak jij je altijd wel en hebben we dus eigenlijk geen kind aan je. Na het eten ben jij samen met mama vast naar huis gegaan. Zo kon je toch lekker op tijd naar bed. Iets wat niet onverstandig was want de volgende dag zou ook weer lekker druk voor je worden.
1ste Kerstdag zijn we na je middag slaapje naar Zelhem vertrokken om de kerst te vieren met opa en oma Klok. Eerst gezellig wat drinken terwijl jij alle hoeken in de kamer aan het ontdekken was. Nog even een boekje lezen met opa om uiteindelijk met z'n alle aan tafel te gaan.
Lekker steengrillen voor ons en jij lekker mee proeven. Na de koffie zijn we weer richting huis gegaan. Kon jij weer lekker je eigen bedje in.
2e Kerstdag was het de bedoeling om lekker rustig aan te doen en een eigen kerstdiner op tafel te zetten. Dat rustig aan doen, dat was voor papa in ieder geval geen probleem. De rest liep even wat anders.
Waarschijnlijk heeft papa iets verkeerds gegeten want ik was die dag gewoon goed ziek. En ben mijn bed dan ook nauwelijks uit geweest. Uiteindelijk hebben we 2e kerstdag verschoven naar de zondag daarna.
De laatste feestdag van het jaar hebben we echt heel rustig aan gedaan. Omdat we niet wisten hoe jij op het vuurwerk zou reageren zijn we lekker thuis gebleven. En we hebben je ook 's avonds gewoon op bed gelegd. Zou je wakker worden? Dan lag je in ieder geval in je eigen vertrouwde bedje en dan zouden we je er wel even uit halen. En zo niet, dan slaap je gewoon lekker door.
Dat laatste was het geval. Toen de knallen van het vuurwerk op zijn hardst waren (net na middernacht) heb je wel een beetje onrustig liggen woelen. Maar ik denk dat je gewoon te moe was om echt wakker te worden. En hoe we het volgend jaar gaan doen? Dat zien we dan wel weer.
En tussen alle feestdagen door ontwikkel jij je ook steeds meer. Langzaam maar zeker worden sommige "DIE, DIE, DIE-tjes" vervangen door de woorden die ze moeten hebben. Je weet je oren, je voeten en je billen te vinden wanneer we dat vragen en zo leer je elke dag een beetje bij.
En zette je op je verjaardag de eerste stapjes terwijl je je met 2 handen vasthield aan papa, zo lukt het je nu ook om te stappen als je 1 hand vast hebt. Een paar pasjes maar, maar stapje voor stapje kom je er wel.
Voor de komende week staat er weer een afspraak voor je in het ziekenhuis. Dan gaan we weer eens kijken hoe het met je voetje gaat en zullen we horen of er iets aan gedaan moet worden.
En zodra ik weer genoeg verhalen heb om over of tegen je te vertellen, dan schrijf ik je snel weer een blogje.
Dikke knuffel lieve Bram,
papa Babbel.....!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten