09-12-2015 Over 3 jaar Bram

Hey kleine Knabbel,

9 december 2012.

Het is vroeg als papa en mama wakker worden. Mama voelt zich niet zo lekker en twijfelt of ze een flinke verkoudheid te pakken heeft. Gezien de omstandigheden volgen er een paar telefoontjes en kijken we het even aan. Dat even duurt niet al te lang en na het volgende belletje gaat alles erg snel. Nog voor ik echt besef wat er allemaal gebeurt zitten we in de auto. Iets wat we niet echt voor de lol doen want het heeft de afgelopen dagen gesneeuwd en de wegen zijn zo hier en daar wat glad en minder goed begaanbaar. Na een (voor sommige iets te) rustige rit komen we op de plek van bestemming aan. En ook hier lijkt alles zo snel te gaan dat ik voor mijn gevoel steeds een kwartiertje achterloop met mijn gedachten. En dit alles was slechts de inleiding tot een eerste blik in de wereld, een eerste huiltje en het eerste moment dat ik mezelf "papa" mag noemen.

En vandaag is dat moment alweer 3 jaar geleden. Toen was je nog zo afhankelijk van mama en mij. Nu zit je naast me met je tekenbord en schrijft, op jouw fantasierijke manier, ook een verhaaltje. En wat is er veel gebeurd in die 3 jaar. Maar wat er ook gebeurd, in die 3 jaar ben ik geen moment minder van je gaan houden. Ja, zelfs wanneer je weer eens je eigen willetje door wil drukken. Of wanneer je het niet met mama of mij eens bent.

Want dat eigen willetje van jou, dat maakt je een heerlijk ventje. Eén die het presteert om in een zaal met honderd kinderen langzaam naar voren te schuiven. Op het podium te klimmen en een microfoon te pakken te krijgen. En zonder ook maar één sprankje verlegenheid geef je even een showtje weg. Eerst een beetje onverstaanbaar, want zo'n microfoon die echt werkt klinkt wel heel raar. En dan wil je het liefste 26 dingen tegelijk zeggen. Maar dan vertel je even rustig aan het publiek dat je een liedje moet verzinnen en roep je meteen maar even: "ALLEMAAL EEN APPLAUS VOOR JEZELF!!!!" En dan is het dat Sinterklaas je een liedje voorzingt want anders weet ik zeker dat je zelf een concert had gegeven. Met nummers van de Common Linnets, uit Frozen en liedjes van de "oude" en de "nieuwe" K3.

Nu is het alweer ruim een jaar geleden dat ik het laatste blogje voor je schreef. En in dat berichtje was ik nog zo trots te kunnen zeggen dat je eindelijk het lopen onder de knie had gekregen. Iets wat nu al meer dan normaal is geworden. Wat niet is veranderd is dat je nog steeds alle kanten op wilt lopen. Ook heb ik je in het vorige blogje laten weten dat het Nederlands elftal geen wereldkampioen was geworden. In dit blogje kan ik je alvast verklappen dat ze volgend jaar ook geen Europees kampioen worden. Sterker nog, ze mogen niet eens aan het eindtoernooi meedoen.

Maar ach, dat is dan maar een keer zo. En er zullen vast nog wel jaren komen dat we samen van die evenementen gaan bekijken. En als je sport net zo leuk vindt als je vader, dan kunnen we onze lol op. Wielrennen, olympische spelen, formule 1. Genoeg dingen die je al leuk vindt om mee te kijken. Maar omdat jij je maximaal 10 minuten op 1 ding kan concentreren, is een hele wedstrijd met je kijken er voorlopig nog niet bij.

Dat je steeds meer dingen zelf wil doen heeft ook best wel eens zijn voordelen. Je draagt eens iets voor mama, ruimt je speelgoed netjes op, zet koffie voor papa en kiest zelf je muziek uit door de stereo helemaal zelf te bedienen. Nee, dom ben je zeker niet. Je leert snel en weet precies wat je wilt en hoe het moet. Eigenlijk ben je gewoon een feest om in huis te hebben.

Maar vandaag vieren we dat feestje. De eerste visite is binnen, de eerste cadeautjes zijn uitgepakt, het eerste liedje is voor je gezongen en de taart staat klaar. Vandaag ben je 3 jaar en we kijken uit naar wat je het komende jaar allemaal weer gaat doen en leren.