Hey lieve Knabbel,
Het is weer zondag en het wordt al haast gewoon dat ik dan een blogje maak. Of ik dit vol ga houden is nog maar de vraag maar tot nu toe vind ik het gewoon leuk om elke zondag je week even door te nemen. Al gaat het de ene week wat makkelijker dan de andere. Zo staat er voor de komende week bijna niks in je agenda en weet ik nog niet of ik volgende week wat te vertellen heb.
Maar dat zien we dan wel weer en je vader is er best goed in om een heel verhaal te maken van niks. De afgelopen week is er in ieder geval wel het één en ander gebeurd, dus het komende stukje tekst gaat wat makkelijker.
En laten we dan maar beginnen bij het bezoek aan het consultatie bureau. Daar mochten (of moesten) we woensdag weer verschijnen. Eenmaal binnen begint het riedeltje. Bram uit de kleren, op de weegschaal, lengte opmeten en hoofd omvang ook. Luiertje weer om en wachten tot we naar de behandelkamer mogen. Dat ging deze keer vrij snel.
Dan krijgen we eerst te horen of de zojuist gemeten waarden ook goed zijn. Zelf zien we dat je het goed doet. Je eet lekker, slaapt redelijk tot goed en je groeit ook steeds weer een beetje. Dus wat ze ook van de gemeten waarden vinden, ik ben in ieder geval super trots. Op jou, op mama en ook een beetje op mezelf. Gewoon omdat we het met z'n drieën toch wel leuk doen.
Uiteindelijk is het dan ook wel leuk dat het CB bevestigd wat ik al had gedacht. Je was weer (precies) een kilo zwaarder dan een maand geleden en ook de lengte en de hoofd omvang groeien mooi op het gemiddelde mee.
En dan de eerste prikjes. Hier zagen we misschien een klein beetje tegenop. Want die spuitjes zijn niet fijn. En iets wat we natuurlijk niet willen is dat ze jou pijn doen. De prikjes waren inderdaad vervelend maar buiten het vertrekken van je gezicht met het bijhorende huilen ben je niet overdreven aan het krijsen geweest. En ook in de uren daarna heb je er niet zichtbaar last van gehad. Ik zeg: missie geslaagd. Nieuwe afspraak voor over een maand gemaakt en weer lekker naar huis.
En dan het stukje spanning. Die zit niet zozeer bij ons thuis, maar eerder bij oom Marco en tante Linda. Want, zoals je weet, is daar een drieling op komst en komt de dag van hun geboorte steeds dichterbij. Voor nu mogen ze (het liefste) nog even blijven zitten waar ze zitten. Maar dat het nu langzaam spannend begint te worden...... Ja, dat is het. Zeker nadat we gisteren gebeld werden dat tante Linda even naar het ziekenhuis moest. Wat daar de reden van is zal ik hier niet gaan schrijven, dat zal tante Linda denk zelf een keer uitleggen in haar blog En omdat opa en oma Bus nog niet in de buurt waren van Ruurlo is papa even naar Jarno, Linet, Manon en Amber gegaan.
Tante Linda en oom Marco waren vandaag weer gewoon thuis en de drieling zit nog lekker waar ze nu horen te zitten. En daarmee mag jij nog even wachten voordat je een grote neef bent.
10 weken, en dan alweer bijna een grote neef. Klinkt wel raar hoor. Maar je bent in ieder geval wel een stukje groter dan je was. Logisch natuurlijk, maar we merken wel dat je snel veranderd. Overdag ben je langer wakker. De ene keer kijk je een beetje om je heen en de andere keer huil je even lekker door. Daarentegen slaap je 's nachts wel goed door. Een week geleden zijn we van 6 naar 5 voedingen gegaan en we zagen een beetje op tegen de nachten. Omdat je dan toch weer 2 uur langer moet wachten tot je te eten krijgt. Maar na een week blijkt dat we ons om niks druk hebben gemaakt. Om 23.30 zit je laatste voeding erin en mag je gaan slapen. De eerste voeding staat dan om 7 uur op het programma en meestal meld je je een half uurtje eerder voor het eerst. En daardoor krijgt mama ook wat meer aaneengesloten slaap. Is ze wat beter uitgerust en dat is dan ook weer prettig voor jou.
10 weken Bram en nog geen minuut spijt. We hebben al best wat met je te doen gehad omdat je even je ritme niet kon vinden. Een paar dagen ziekenhuis en nu gaat het lekker. Maar we staan pas aan het begin. Maar we zullen vanzelf merken wat de komende weken, maanden en jaren ons gaan brengen. We laten het gewoon op ons af komen beginnende bij de komende week. En hoe die gaat lopen, dat lees je misschien volgende week wel weer.
Dag lieve Bram, tot de volgende update....
papa Babbel.....!!
Ja Bram gelukkig mag je nog even op je neefje en nichtjes wachten... En wachten duurt lang daar weten we alles van maar in dit geval is het beter dat ze nog even doorgroeien in de buik van tante Linda! Want hoe langer ze daar groeien hoe eerder jij ze zelf mag komen knuffelen. En tante Linda jou weer gewoon kan knuffelen! Lieverd dank je wel voor je mooie filmpjes met gebrabbel en je ontzettend mooie lach die papa me af en toe stuurt een hele dikke knuffel van Tante Linda en Ome Marco en natuurlijk ook van Jarno Linet Manon Amber en Damian!
BeantwoordenVerwijderen