16-01-2013 Waar is Bram nou????

Hey kleine Knabbel,

Papa en mama maken regelmatig een geintje met je. Een beetje kiekeboe spelen al snap jij daar nu nog niet veel van. Dan gooien we je cape over je hoofdje en roepen we voor de lol: "Waar is Bram nou???" Om vervolgens de cape van je hoofdje te halen en vrolijk te roepen: "Daar is Bram!!!!"

Maar welke cape we nu ook optillen, Bram is nergens te bekennen. En ook al weten we dat dit nu even het beste is, we missen je al vanaf de 1ste seconde.

Om dit even duidelijk te maken zal ik het je proberen uit te leggen.
Zoals ik al in eerdere blogjes heb gezet ben je al enige tijd verkouden. Lekker snotteren, huilbuien en niet willen slapen als je zou moeten slapen. En wanneer het tijd is voor je voeding, dan ben je de ene keer enorm gulzig terwijl je een andere keer niet wakker te krijgen bent om goed te eten.

Tot nu toe hebben we steeds gedacht dat deze symptomen een gevolg waren van je verkoudheid. En nadat je gisteren weer twee keer je voeding een enkeltje retour had gegeven is mama, ten einde raad, weer naar de huisarts geweest.

Ook de huisarts kon niet bedenken wat hij nog meer kon doen en dan is de volgende stap dus de kinderarts. Ofwel, we mogen weer naar het ziekenhuis in Winterswijk. En dat stond dus voor vandaag op de planning. De huisarts had ons wel vast voorbereid dat het wel eens zou kunnen dat jij en mama opgenomen zouden worden.

Nadat we een goede 20 minuten met de kinderarts hadden gesproken werd ons beeld even omgedraaid. Je verkoudheid staat volgens haar waarschijnlijk los van de andere symptomen. En dat je verkoudheid wat langer aanhoudt kan, volgens mij, net zo goed het gevolg zijn van de andere dingen.

Het geval is dus dat jij je juiste ritme niet kan vinden. Wanneer hoor je te slapen of wakker te zijn? Wanneer komt je fles en wanneer is het daar nog geen tijd voor. Ondanks dat papa en mama een vast ritme aanhouden lukt het je niet om ook in dat ritme te blijven. Hierdoor zit jij niet lekker in je vel en dat kan er, volgens mij, dus ook voor zorgen dat je verkoudheid langer aanhoudt dan normaal.

De (mogelijke) oplossing is een opname in het ziekenhuis. Een rustig kamertje met zo min mogelijk prikkels, een strak ritme wanneer het om je voeding gaat en verder goed observeren. De opname duurt gemiddeld een week en dan zou jij als een "Betere Bram" weer mee naar huis kunnen. Iets waar wij geen rekening mee hadden gehouden was het feit dat papa en mama allebei gewoon naar huis moeten. Sterker nog, om je zo min mogelijk te prikkelen in de periode dat de zusters jouw het goede ritme aanleren mogen wij maar 2 keer per dag bij je komen. Nou ja, mogen?? Je bent nog steeds onze zoon en als wij je willen zien of ophalen kan dat altijd. Maar als we je willen helpen om je ritme te vinden is het beter om je even uit handen te geven.

En zo liepen papa, mama, opa en oma Klok dus na een goed gesprek met de nodige uitleg naar de auto's om naar huis te gaan. ZONDER BRAM!!! En al weten we dat we er goed aan doen, het verstand en het gevoel kunnen het nog maar niet eens worden in onze hoofden.

Vanavond om 21.00 uur waren we alweer terug in het ziekenhuis om je zelf te verschonen en de fles te geven. Nog even knuffelen en je weer in bed te leggen. En dan is het alweer 22.00 uur en tijd om te gaan. Gelukkig was de 2e keer weggaan iets makkelijker. De zusters op de afdeling zijn leuke, spontane jonge meiden die jou de juiste aandacht geven. Ze geven papa en mama goede informatie en tips en kletsen bijna net zoveel met jou als papa. Zelfs de zuster die haar dienst erop had zitten en die we op de gang tegenkwamen toen wij binnenkwamen nam nog even de tijd om ons alvast te zeggen hoe de eerste uurtjes waren verlopen. En ook het idee dat ze alle eerdere medicatie stoppen en weer even bij af beginnen staat ons wel aan. Dokteren door de ene pil na de andere erin te doen is iets waar ik geen voorstander van ben. Het idee dat ze je gaan observeren en dan eventueel medicatie toedienen als het echt nodig is, is iets waar ik me beter in kan vinden als: eeeeh, we kunnen dit nog eens proberen.

Maar goed, nu zit ik je dit uit te leggen terwijl jij 30 km verderop in het ziekenhuis ligt. In de hoop dat jij snel in je ritme komt, rustiger wordt en dat je zo snel mogelijk weer bij ons komt. Tot die tijd moeten papa en mama ook weer even bijtanken. Want de korte nachten, jouw onregelmatigheid en verkoudheid eisen hun tol.

Mama komt morgen om 9.00 uur weer bij je. En ook 's avonds om 21.00 uur is ze er weer. Papa moet morgen de hele dag werken en zal het echt een dagje zonder je moeten doen. Papa Babbel zonder zijn kleine Knabbel. Dat hoort niet maar het is even niet anders. Daarom heeft papa een knuffeltje van Babbel meegenomen voor je en in je bedje gezet. Zo is er toch een Babbel bij mijn kleine Knabbel. Een duo wat nu eenmaal bij elkaar hoort.

Doe je best om in je ritme te komen. Ik kom vrijdag weer naar je toe. Ik hou van je en mis je elke seconde. Zelfs het gehuil in huis en de lucht van je luiers ga ik nog missen.

Dikke knuffel lieve Knabbel,
Papa Babbel.....!!