Hey lieve Knabbel,
Het is weer zondag en dat betekent voor papa 2 dingen. Ten eerste ben je weer een weekje ouder. Vandaag hebben we dus je 6e verweekdag. Leuk voor de statistieken, maar echt belangrijk is het niet. Maar zondag betekent ook ons ochtend momentje. De rede dat papa het minder erg vind om niet uit te kunnen slapen op de zondag. Lekker samen met mijn Knabbel onder de douche spetteren.
Maar vandaag dus niet. Want jij logeert nog steeds in het ziekenhuis in Winterswijk en papa en mama werden gewoon thuis wakker. Wanneer je weer thuis bent moeten we dat maar even inhalen.
Om even een kleine verwarring weg te nemen. Op een beetje gesnotter na ben je niet ziek. Je was gewoon een beetje uit je ritme. En waar dat nu door is gekomen is niet echt te achterhalen. Belangrijkste is dat je dat ritme nu weer terug krijgt. En dat lukt al goed. De verpleegsters in het ziekenhuis zijn erg tevreden over hoe je het nu doet. En ook wij merken al verschil wanneer wij bij je op bezoek komen. Je slaapt goed en daardoor ben je gewoon wakker als het tijd is voor je fles. En je bent dan ook niet te wakker. Hierdoor drink je goed en rustiger. In vergelijk tot een week geleden wanneer je de ene keer te wakker en te gulzig dronk of dat je juist na 10cc al in slaap viel en je fles niet leeg kwam.
Het gaat zelfs zo goed dat je nu naar 6 voedingen per dag bent gegaan en de flessen van 120cc elke keer op drinkt. Dus ja, je begint nu weer lekker in je ritme te komen. Het gesprek wat we afgelopen vrijdag hadden met de kinderarts was dan ook zeker positief. Wat ook, op een rare manier, wel fijn was voor papa en mama is dat ze in het ziekenhuis hetzelfde gedrag constateerden wat wij ook al hadden meegemaakt. Voor ons prettig omdat we dus geen dingen zien die er niet zijn en we dus niet overbezorgd zijn geweest. Ook krijg je nu geen medicijnen meer. Iets waar wij ook wel blij mee zijn want al dat dokteren met het ene middeltje na het andere is niet iets waar wij echt achter staan. En zonder de medicatie doe je het nog steeds erg goed.
Omdat het nu beter met je gaat mogen papa en mama nu vaker dan 2 keer per dag bij je komen. Iets wat we graag willen doen maar we houden het toch even op 2 keer per dag. Het ziekenhuis ligt niet om de hoek en we rijden nu al 120 km per dag om 2 keer bij je te zijn. Hier zou dan weer 60 km bijkomen. En nu zijn de kilometers het probleem niet maar de tijd en energie die het ons kost maakt het niet verstandig om te doen. Ook wij komen nu weer iets tot rust zodat we er weer helemaal klaar voor zijn als je mee naar huis mag. En ik moet zeggen dat we nu ook weer wat beter in onze velletjes zitten.
Maandag hebben we, als het goed gaat, weer een gesprekje met de kinderarts. En morgen komt er ook een fysiotherapeut langs. Dit omdat je jezelf nog wel eens wilt over-strekken. Dan krijgen we te horen wat we daaraan kunnen doen.
Vanavond komen we in ieder geval weer naar je toe en we hopen dat je snel het ritme vast kan houden zodat je weer lekker mee mag naar huis. Tot die tijd rijden we gewoon heen en weer.
Dus lieve Bram, je doet het goed en ondanks dat je gewoon doet wat een kind van jouw leeftijd hoort te doen zijn we enorm trots op je. Om niet te vergeten hoeveel we van je houden.
Tot vanavond lieve Knabbel.....!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten